18 Σεπτεμβρίου 2016

Πού είμαι;


Πού είμαι; Πού πάει ο κόσμος; Τι είναι η ζωή; Πού πάνε τα πουλιά όταν πεθαίνουν; Αυτά και άλλα πολλά παρόμοια βασανιστικά ερωτήματα ταλανίζουν το μυαλό μου όσο τα μάτια μου ακόμα χαζεύουν απλανή, τις τσουρουφλισμένες από το επίμονο καλοκαίρι κορυφές των δέντρων.

Δεν έχω σκοπό ακόμα να συνετιστώ με τους "άγραφους νόμους'' του blogging. Μια ρέμπελη διάθεση με έχει κάνει να δυσανασχετώ ακόμα και με τις τρίχες της κεφαλής μου. Μια έντονη παρόρμηση να φέρω τα πάνω κάτω και να μη δώσω λογαριασμό σε κανέναν.

Και σα να μην έφτανε αυτό ήρθε και προσγειώθηκε στη ζωή μου κι αυτό το ύποπτο μουσούδι που ενώ τα είχε μετρημένα τα ψωμιά του όταν το βρήκα παραπεταμένο μέσα σε κάτι θάμνους με τον ομφάλιο λώρο ακόμα κοτσαρισμένο στην κοιλιά του, κατάφερε να επιβιώσει, να ξεπεταχτεί και να προλάβει να γίνει και το αφεντικό του σπιτιού!

Ακούει στο όνομα Ριρής και όλη η ιστορία του σε μελό έκδοση κυκλοφορεί στην γνωστή πια ιστοσελίδα των κοριτσιών μας: www.makazine.gr


Κι ενώ λοιπόν ήμουν χαμένη στο διάστημα, μετέωρη στο ακρότατο σημείο του γαλαξία μου, οριακά να μεταπηδήσω σε άλλο αστρικό σύμπλεγμα, η τρυφερή χειρονομία της αγαπημένης Μεταξίας, ήρθε να μου υπενθυμίσει πως ανάμεσα στα προβλήματα και τις σκοτούρες υπάρχουν πάντα και άνθρωποι που δεν έχουν στο μυαλό τους μόνο το πώς θα μας στρουμώξουν αλλά αντιθέτως θέλουν να μας συντρέξουν και να μοιράσουν απλόχερα την αγάπη τους και την τρυφερότητα τους.

Με μία καρδιά από καρδιάς που την κρέμασα σαν φυλαχτό πάνω από το γραφείο μου για να μου φέρνει γούρι στις μελέτες μου και μια αληθινή νότα χαράς και αισιοδοξίας για το λαιμό, το ταχυδρομικό περιστέρι μου έφερε και μια επιστολή με τις πιο γλυκές μαμαδίστικές ευχές του κόσμου. 

Και πόσο καμαρώνω να ξέρατε τους ανθρώπους που το γονεϊκό τους ένστικτο λειτουργεί το ίδιο με όλα τα πλάσματα του Θεού και όχι μόνο με τα δικά τους παιδιά. 
Έτσι προσπαθώ κι εγώ να λειτουργώ στη δική μου ζωή. Να τους βλέπω όλους σαν δικούς μου ανθρώπους, σαν οικογένεια. Σαν αδέρφια, σαν γονείς και σαν παιδιά κατά αντιστοιχία. 
Κι αν ο χρόνος είναι πάντα περιορισμένος για να αφιερωθούμε όπως πρέπει στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά και μόνο μια καλή σκέψη σας το λέω πως κάνει δουλειά. Η αγάπη φτάνει παντού και χωρίς πολλά πολλά λόγια κάνει πάταγο

Είχα τόσο μα τόσο καιρό να σας γράψω κι άλλο τόσο να σας διαβάσω και να που τώρα κάτι πάλι μέσα μου πετάρισε. 
Η αλήθεια είναι πως βρίσκομαι σε μεταβατικό στάδιο και οι προτεραιότητές μου είναι διαφορετικές. Αλλά πιστεύω πως τώρα που χειμωνιάζει κι επιτέλους δροσίζει θα τα λέμε συχνότερα, πρώτα ο Θεός. 

ΥΓ. Όταν θα απουσιάζω θα αφήνω στο πόστο μου τον Ριρή. Αυτός έτσι κι αλλιώς, τα ξέρει όλα καλύτερα!




27 Μαΐου 2016

Secret spring circles


 Πάσχα ήρθε, Πάσχα πέρασε και Χριστός Ανέστη δεν κάναμε. Μαγειρίτσα φάγαμε, κατσικάκια φάγαμε, εκδρομές πήγαμε και πάλι μια φωτογραφία δεν ανεβάσαμε. Το κατάστημα είναι κλειστό και θα παραμείνει κλειστό λόγω εξεταστικής. Ένεκα όμως η ανάγκη που έπρεπε να δώσω το ραπόρτο για μία ανταλλαγή δώρων που έτρεξε το Μάη και να 'μαι εκτάκτως εδώ.

Το λοιπόν το νταλαβέρι στήθηκε από από την Αλεξάνδρα και επειδή είναι και φιλαράκι φίνο εδεσμεύτηκα να φτιάσω κι εγώ το κάτι τις μου.

Κι αφού έφτιαξα, έλαβα κι όλας ένα σένιο βραχιολάκι από το συνονόματο Χριστινάκι και μιας και ήταν και πολύ καλοκαιρινό είπα να το μοστράρω σε σκηνικό αμμουδιάς και ιδού.  Χριστινάκι όμορφο μερσύ μποκού  καλό μου. Είναι και στα χρώματά μου! 





Παράλληλα όμως με όλα αυτά τα ωραία να το σοβαρέψουμε και λίγο παίζει και ένα  ΠΑΖΑΡΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ blogaki , άντε και για να ευλογήσω τα γένια μου το σχεδιάκι της αφίσας είναι από τα χεράκια μου. Να ζήσουν οι χρυσοχέρες που έστειλαν καλούδια κι όσοι μένετε Αθήνα να το τιμήσετε και κοιτάξτε οι bloggers  εκεί κάτω να ανταμώσετε και να πιείτε καφεδάκι.


Αν δεν έχετε σύντομα νέα μου θα είναι για καλό, θα συνεχίσω για πολύ ακόμα να είμαι γαϊδούρα και να μη σας επισκέπτομαι αλλά και αυτό θα είναι για καλό.

Να βολτέρνετε και να πίνετε καφέδες, εμένα μου έκοψαν τη ζάχαρη και κόπηκε και η μισή χαρά μου μαζί.. :( 


28 Απριλίου 2016

Καλή Ανάσταση

Πού σας βρίσκω και πώς  σας βρίσκω; Σίγουρα οι περισσότεροι καταπιαστήκατε με τα αυγά. Δε θα σας κουράσω πολύ. Τις ευχές μου μονάχα για Καλή Ανάσταση και μια μικρή, μικρούλα ενημέρωση.
Αν έχετε δει το πρώτο εικονίδιο στο πλαϊνό μενού του γαλαξία, πατώντας το, πηγαίνετε στην ιστοσελίδα του σωματείου στο οποίο έχω την τύχη να είμαι εθελόντρια εδώ και κάμποσους μήνες.  Αυτόν τον Απρίλη εγκαινιάστηκε με πολύ χαρά και μεράκι μία καινούρια στήλη που φιλοξενεί ένα δημόσιο blog για όλους μα για όλους τους φίλους ανεξαιρέτως. Το δικό μου πόστο σε αυτή τη στήλη είναι ο ρόλος της οικοδέσποινας (διαχειρίστριας). Οπότε τα γιουχαϊσματα τα ρίχνετε ελεύθερα σε μένα. 

Σε αυτή τη στήλη μπορεί ο καθένας σας να αποστείλει το δικό του κείμενο στο mail yourvoice@gerontaspaisios.gr και να μιλήσει για πραγματάκια που τον απασχολούν. Στη σχετική ανάρτηση της στήλης θα βρείτε αναλυτικά το σκεπτικό και το περιεχόμενο του blog.

Κάντε μία περαντζάδα στην ιστοσελίδα γενικότερα, μαζέψτε εικόνες και εντυπώσεις και εδώ είμαστε για να το κουβεντιάσουμε παρέα.  Θα χαρώ πολύ μα πάρα πολύ αν θελήσετε να μας γράψετε κάτι. Διευκρινίζω πως το blog όπως και το σωματείο έχει πρωτίστως κοινωνικό χαρακτήρα. Μη κολλάτε δηλαδή στο θρησκευτικό κομμάτι. 

Αυτά για την ώρα. Να περάσετε όλοι υπέροχα. Προσοχή όσοι οδηγείτε, προσοχή στα κεριά και στα βεγγαλικά και το φαγητό με μέτρο ειδικά όσοι βγαίνετε από νηστεία. 

Καλή Ανάσταση

19 Απριλίου 2016

Τι σημαίνει να είσαι δυνατός;


Τι σημαίνει να είσαι δυνατός; 
Να συνδυάζεις αντοχή και ευελιξία.

Δεν είχαν παίξει παρά μονάχα δεκαπέντε δευτερόλεπτα εκπομπής και ο Anthony Bourdain με πήγε κατευθείαν σε βαθιά νερά.

Νησί Okinawa χώρα Ιαπωνία. Εκεί όπου ο χρόνος μετράει αλλιώς. Εκεί όπου το να μεγαλώνεις μετράει αλλιώς.

Πίσω στην φτωχή μας χώρα και ακόμα χειρότερα στην φτωχότερη ηθικά Ευρώπη, η έννοια δύναμη, μετριέται εντελώς διαφορετικά.

Δυνατός είναι μονάχα ο αλύγιστος, ο άκαμπτος, ο σκληρός, ο απόλυτος, ο παλικαράς. 

Οι απόψεις μας είναι ισχυρές, δεν σηκώνουμε καμία διαφορετική κουβέντα. Τα συναισθήματά μας είναι κι αυτά δυνατά κι όποιος απομακρύνεται από κοντά μας γίνεται αυτομάτως προδότης ή εχθρός. Η αγάπη μας είναι κτητική, απόλυτη και πολλές φορές καταστροφική, δολοφονική, αν ο άλλος δεν την αποδέχεται.

Ακόμα και το σώμα μας πρέπει πάντα να είναι στιβαρό και ακμαίο, το φέρσιμό μας αυταρχικό και το προφίλ μας ατσαλάκωτο. Μαθαίνουμε να δουλεύουμε τις μηχανές του οργανισμού μας στο τέρμα και μόλις περάσει η πρώτη, πρώτη νιότη και πέσουν οι αντοχές, τότε η δυτική μας κουλτούρα, μας στέλνει για απόσυρση.

Μα δυνατός είναι ο ευμετάβλητος, ο ευέλικτος, ο προσαρμοστικός κι αν δε με πιστεύεις κοίτα αυτό εδώ το πλάσμα που κέρδισε την ελευθερία του γιατί μπόρεσε να δραπετεύσει από μια μικρή χαραμάδα. Δεν τα έβαλε με τον άνθρωπο, δεν τον νίκησε με την ισχύ του, ούτε με κάποιο δηλητήριο. Τον ξεγέλασε με την ευκαμψία του.

Δυνατός είναι αυτός που ξέρει να κάνει πίσω, να τσαλακώνεται, να χάνει, να μαλακώνει. Ναι να μαλακώνει. Να γίνεται βούτυρο, να λιώνει, να λειαίνει τις ακμές του. Αυτός που ξέρει να κάνει οικονομία δυνάμεων, αυτός που δεν ξοδεύεται, που δεν εξαντλείται. Αυτός που θα φυλάξει μια χούφτα σιτάρι και για αύριο. Αυτός που θα κάνει οικονομία ακόμα και στο εγώ του και δε θα ντραπεί να φανεί λίγος μπροστά στους άλλους σήμερα, για να προλάβει να χαρεί και κάτι αύριο...

Για μια βόλτα στην ακρογιαλιά να μυρίσετε καλοκαιράκι εδώ:


11 Απριλίου 2016

Μια πάπια μα ποια πάπια;

Παίδες μπήκε η Άνοιξη! Άνοιξη σημαίνει βόλτα στη λιακάδα, τραγούδια και καφέδες, έστω και στο πεζούλι της γειτονιάς για να κάνω και μία σύνδεση με την προηγούμενη ανάρτηση.

Χρωστάω μια μεγάλη αγκαλιά στους φίλους που αγαπάτε και στηρίζετε το γαλαξία ακόμα και στις φάσεις που απουσιάζω και εξαφανίζομαι από τα κατατόπια. Κυκλοφορώ κάπου εκεί έξω και συλλέγω υλικό από εξορμήσεις και συναντήσεις. Αλλά κυκλοφορώ και κάπου εντός, πάνω από ριζόχαρτα και χάρακες, σχεδιαστικά προγράμματα και μακέτες. Βαριά η καλογερική βλέπετε και η περίοδος χάριτος για μένα έχει λήξει προ πολλού. Έχω μπροστά μου κάποια dead lines που πρέπει να τα τηρήσω και γι' αυτό οι διαδικασίες του bloging θα γίνουν πιο συνοπτικές. Λίγα λόγια, περισσότερες εικόνες και ένα προκαταβολικό ευχαριστώ για τα σχόλια.

Σε μια πρόσφατη εξόρμηση που έκανα στην παραλία της Επανομής πέτυχα αυτές τις κυρίες να αγναντεύουν το πέλαγος και είπα να τις πω δυο λογάκια αλλά μόλις ζύγωσα περισσότερο αυτές εξαφανίστηκαν.



Αυτά τα ολίγα για σήμερα, έτσι σαν μια ενημέρωση. 

Καλή μου Ηλιαχτίδα που έχεις πάντα πρόβλημα με τη φόρμα των σχολίων, η σκέψη σου και μόνο μου φτάνει και μου περισσεύει και βασικά ολονών σας η σκέψη μου φτάνει και μου περισσεύει, μη λέμε κι ό,τι θέλουμε. Τα σχόλια είναι περισσότερο για το νταβαντούρι της υπόθεσης.  

Καλή εβδομάδα σε όλους και ελπίζω να κάνετε κι εσείς περισσότερες βόλτες και λιγότερες αναρτήσεις! Μη μου κλείνεστε μέσα! 









2 Απριλίου 2016

Μια φορά μια γειτονιά...

Πέντε το απόγευμα και οι νοικοκυρές μαχμουρλούδες ακόμα από τον μεσημεριανό  τον ύπνο, βάζουν μπρος τα καμινέτα τους για να ψήσουν τον τούρκικο, όπως πολύ σωστά ξέρανε να ονομάζουν το αραβικό χαρμάνι. Άσπρα φλιντζανάκια, το πλεκτό παραμάσχαλα κι όξω απ' την πόρτα.

Πάντα πιστές στο ραντεβού τους έπιαναν με τη σειρά το πόστο τους στο πεζούλι του μαχαλά και οι βελόνες τους έπαιρναν φωτιά.

-Τι πλέκεις μαρή εσύ τώρα;
-Ένα τραπεζομάντιλο για τη νύφη μου.
-Εσύ Νίτσα ακόμα να τελειώσεις τη δαντέλα;
-Δε με βοηθάνε τα μάτια μου καλέ και την ημέρα πού να αδειάσω με τις δουλειές; Πέντε στόματα έχω να ταΐσω μην κοιτάς εσύ που είστε δυο ψυχές μονάχα.

Μια μπάλα εκσφενδονίζεται και σκάει δίπλα στον καφέ της ακριανής.

-Βρε συ! Κουτουρντισμένο, τράβα πιο κει να παίξεις!
-Αχ, άμα σε περιλάβω εσένα που μου βγήκες πάλι χωρίς ζακέτα.

Κι έτσι χαλαρά κι όμορφα κυλούσαν τα απογεύματα στη γειτονιά που μεγάλωσα, κάτω από φορτωμένες κληματαριές κι ολάνθιστα γεράνια.

Τελευταία και καταϊδρωμένη συμμετοχή στο κάλεσμα της Πέτρας



24 Μαρτίου 2016

Η φιλενάδα μου η Χαρούλα

Καθήμενη στο πάρκο της γειτονιάς με τον καφέ ανά χείρας, να ατενίζω αμέριμνη τον βροχερό ουρανό, αίφνης νιώθω δύο μάτια να με κοιτάνε επίμονα.


 -Γεια τι λέει;
-Α, τι κάνεις εκεί κάτω ρε; Με τρόμαξες!
-Σε κοιτάω τι κάνω;
-Δε με κοιτάς με κατασκοπεύεις κρυμμένη κάτω από το παγκάκι.
-Έτσι έχει πλάκα. Τέσπα, τι κρατάς εκεί;
-Τον καφέ μου.
-Άσε τον καφέ δε με ενδιαφέρει, στο άλλο χέρι τι κρατάς;
-Ποιο, αυτό λες;


 - Όου γέα μπέμπυ, αυτό! Τι είναι;
-Σκυλάκι.
-Και τι σκυλάκι είναι αυτό που δε με γαβγίζει;
-Σκυλάκι παιχνίδι, ψεύτικο.
-Εσύ ο έφτιαξες;
-Ναι


-Το θέλω! Δως το μου!
-Δε στο δίνω, θα το χαλάσεις.
-Ω, σε παρακαλώ  δως το μου!
-Δε μπορώ πουλάκι μου...


-Ε όχι και πουλάκι, ολόκληρη γάτα! Τώρα θα δεις!
Φέρτο μου! 


Και καθώς η Χαρούλα είναι γάτα και βαριέται εύκολα...

-Πφφ βαρέθηκα, θα με βγάλεις καμιά φωτογραφία;


και για τις δύσκολες μέρες που μας κυκλώνουν...


thank you

thank you
Blogger Widgets