28 Μαΐου 2013

Νύχτες ξενυχτισμένες...







  Η νύχτα λένε αγκαλιάζει πάντα τους ποιητές. Τους συγγραφείς και τους μουσικούς. Τους γλεντζέδες και τους μοναχικούς. Η αλήθεια είναι πως η νύχτα έχει τη γοητεία της κι αν το θέλει κι ο καιρός, έχει τον τρόπο της να σε κρατάει όρθιο μέχρι το ξημέρωμα..
Υπάρχουν όμως και οι άλλες οι νύχτες που σε κρατάνε όρθιο ο πόνος, η ανάγκη, η αρρώστια και το πένθος.
  Οι παλιοί λέγανε πως οι κουκουβάγιες πάντα είχαν το χάρισμα να αναγνωρίζουν τα σπιτικά που κρύβουν πόνο και να κουρνιάζουν έξω από τα παραθύρια τους για παρηγοριά. Συγκινητική η εκδοχή αυτής της δοξασίας, αλλά δεν είναι ο πόνος που προσελκύει την κουκουβάγια αλλά τα αναμμένα φώτα...
Όπως και να χει το πράγμα, αυτός που ξενυχτά έχει τους λόγους του και μακάρι οι λόγοι να είναι πάντα για καλό.

  Κάτι τέτοιες στιγμές ξενυχτισμένες που ο φόρτος της εργασίας είναι μεγάλος, το πέπλο της νύχτας πέφτει βαρύ  στους ώμους μου και οι ώρες που κυλούν είναι πολύτιμες και λιγοστές. Ένα φλιτζάνι καφέ, μία κανάτα νερό, λίγη μουσική και ένα βουνό από υλικό για μελέτη.
Όσο όμως σκέφτομαι πως κάποιοι άλλοι άνθρωποι ξαγρυπνούν από αγωνίες και βάσανα, η δικιά μου κούραση μικραίνει και ο κόπος μου γίνεται προσευχή για κείνους που βρίσκονται σε ανάγκη.
 Τότε είναι που πραγματικά πιστεύω πως ίσως τελικά οι κουκουβάγιες να έχουν όντως συναίσθηση του ανθρώπινου πόνου και να σπεύδουν για παρηγοριά κι αυτό το αίσθημα της ένωσης με την πλάση με φέρνει νοερά κοντά σε όλους τους ανθρώπους που ξαγρυπνούν για κάποιο ιερό σκοπό...

22 Μαΐου 2013

Λίγη αγάπη...



Τα σπίτια αυτών που μας αγαπούν είναι και δικά μας σπίτια...






Στην γειτονιά μου την παλιά ζούσε μία γλυκιά κυρία που δεν είχε κάνει ποτέ δικά της παιδιά.
Η κυρία αυτή είχε μία θετή κόρη καλοπαντρεμένη και λαχταρούσε να αποκτήσει ένα εγγονάκι.  Τα χρόνια όμως περνούσαν κι εκείνη δεν έχανε καθόλου τον καιρό της. 
Είχε ανοίξει στο σπιτικό και την καρδιά της για όλα τα παιδιά της γειτονιάς κι ένα από αυτά τα παιδιά ήμουνα κι εγώ. 
Η αυλή της ήταν γεμάτη τριανταφυλλιές και το σπίτι της, ένα παλιό αρχοντικό, γεμάτο με βιβλία. Όταν μαγείρευε με ήθελε για παρέα και σαν τελείωνε της δουλειές της μου διάβαζε παραμύθια.  
Έτσι γλυκά και όμορφα κυλούσαν οι παιδικές μου μέρες μέχρι που η κυρία αυτή μεγάλωσε και απέκτησε εγγονάκι, έτσι όπως πάντα της άξιζε και μια μέρα πούλησε το σπίτι της και πήγε να ζήσει κοντά στην κόρη της.
Τότε στο σπίτι αυτό ήρθε μια άλλη καλή κυρία. Μια κυρία νέα και όμορφη που είχε κι αυτή μια κόρη και είχε πάντα το σπίτι της ανοιχτό για μένα. Και κοντά στην κόρη έκανε κι ένα γιο κι έτσι μεγαλώναμε όλοι μαζί σαν αδέρφια χωρίς να μας χωρίζουν οι τοίχοι των σπιτιών μας και οι αυλές. 
Τα χρόνια περνούσαν και τα παιδιά της μεγάλωναν κι εγώ είχα γίνει πια μεγάλη κοπέλα. 
Ένα απομεσήμερο πηγαίνοντας για επίσκεψη κάθισα στο παιδικό δωμάτιο του μικρού γιου και άρχισα να του λέω ιστορίες από τα παιδικά μου χρόνια, τότε που σε εκείνο το δωμάτιο είχε η παλιά κυρία την βιβλιοθήκη της και μου διάβαζε παραμύθια. 
Και τότε δίχως σκέψη μου είπε το παιδί: 
'' Να έρχεσαι στο σπίτι μου να σου διαβάζω εγώ τώρα παραμύθια..''   

 




Δωμάτια με θέα...



Δώσε μου λιγάκι ουρανό....






Ρώτα την ψυχή που κάθεται στο παραθύρι, πόσες πληγωμένες ιστορίες έχει να σου πει...
Ιστορίες μοναξιάς και θλίψης μα και ιστορίες ελπίδας και προσμονής. 
Ιστορίες για βροχερά πρωινά και πυρωμένα απομεσήμερα.
 Ιστορίες για έναστρες νύχτες και πορφυρά ηλιοβασιλέματα. 
Ρώτα την ψυχή που κάθεται στο παραθύρι, πόσες σιωπές έχει να σου τραγουδήσει. 
Για σιωπές που τα σπουργίτια κελαηδούν και τα φυλλώματα θροίζουν. 
Ρώτα την ψυχή που κάθεται στο παραθύρι, πόσα όνειρα έχει φυλάξει για το μέλλον.
 Όνειρα για όμορφες μέρες που θα ρθουν και καινούριες χαρές που θα σταλάξουν...

                                                                                                (Χριστίνα-Ανδρομέδα)


Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το ευλογημένο παράθυρο που έβλεπε λιγάκι ουρανό κι έδινε φως και φτερά στα όνειρά μου. 
Εκείνο το παράθυρο που ήταν η μοναδική μου διέξοδος στην χαρά και την ελπίδα.
Δεν είχα κρεμάσει ποτέ κουρτίνες και είχα βγάλει ακόμα και τα παντζούρια. 
Δεν ήθελα να χάσω ούτε μία φάση από την πορεία του ήλιου. 
Με προσανατολισμό νοτιοανατολικό, καλημέριζα την ανατολή και καλησπέριζα την δύση. Το σούρουπο χαιρέτιζα το φεγγάρι και το ξημέρωμα του έγνεφα αντίο. 
Το παράθυρό μου έκανε τον μικρό μου κόσμο να μοιάζει με βασίλειο και τις στιγμές μου μέσα σ΄αυτό πολύτιμες.
Όσο κι αν λαχταρούσα τα χρόνια να περάσουν και να αλλάξω τη ζωή μου, πάντα μέσα μου ήξερα πως αυτό το παράθυρο πάντα θα το νοσταλγούσα και πως η ψυχή μου πάντα θα γύριζε  πίσω σε εκείνα τα μοναχικά χρόνια της πρώιμης νιότης και της μελαγχολικής προσμονής... 






20 Μαΐου 2013

Προλαβαίνω να ζήσω;




Έρχεται μια στιγμή που συνειδητοποιείς πως ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω 
και πως ήδη έχεις διανύσει αρκετά χιλιόμετρα ζωής.
  Όταν είσαι πολύ, πολύ νέος στα πρώτα φτερουγίσματα σου,
 ο χρόνος είναι τόσο φιλικός μαζί σου, 
κυλάει όμορφα και αργά.
Νομίζεις πως όλη η ζωή σου ανήκει 
και πως ο κόσμος θα είναι πάντα εκεί έξω για να τον κατακτήσεις. 
Δεν λογαριάζεις τις ευκαιρίες που προσπερνάς ούτε τα νυσταγμένα πρωινά που σε πλακώνει το στρώμα. 
Δεν υπολογίζεις, ούτε τα λεπτά, ούτε τις ώρες. 
 Έλα μωρέ δε βαριέσαι και αύριο μέρα είναι, λες.  
Και οι μέρες γίνονται μήνες και οι μήνες χρόνια.
Κάνεις όνειρα και λες ''όταν θα μεγαλώσω θα γίνω αυτό κι εκείνο'' και μια μέρα ξυπνάς και οι αριθμοί δεν σου βγαίνουν. 
Κοιτιέσαι στον καθρέφτη και βλέπεις πως στην όψη δεν έχουν αλλάξει και πολλά,
 αλλά οι φίλοι σου έχουν αρχίσει ήδη να βγάζουν άσπρες τρίχες και σε λίγο θα αρχίσεις να βγάζεις κι εσύ. 
 Τα χρόνια σου έχουν γίνει ξαφνικά πολλά και αντί να κυνηγάς εσύ τα όνειρά σου, 
σε κυνηγούν εκείνα. 
Έρχονται και σου χτυπούν την πόρτα και σου τραβούν τα πόδια κάτω από την κουβέρτα...
Σηκώνεσαι, πλένεσαι, σκουπίζεσαι και κοιτάς την ώρα. 
"Άραγε προλαβαίνω να ζήσω;"



18 Μαΐου 2013

Άνω Λαδάδικα


Βαλαωρίτου-Συγγρού


  Είναι παγκόσμια τάση, σε όλες τις μεγαλουπόλεις ανά την υφήλιο, οι πάλαι ποτέ βιομηχανικές και βιοτεχνικές περιοχές να μετατρέπονται σε εναλλακτικές πιάτσες ψυχαγωγίας, διασκέδασης και πολιτισμού. 
   
Βασικό κριτήριο για την τάση αυτή είναι πρωτίστως το χαμηλό κόστος ενοικίασης κτιρίων και χώρων σε τέτοιες περιοχές και κατά δεύτερον το έντονο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον των οικοδομημάτων. Το πλούσιο ιστορικό υπόβαθρο, συνδέεται τις περισσότερες φορές με έντονα συναισθηματικά φορτισμένες μνήμες. Εμπορικές συντεχνίες, εργατικά συνδικάτα, μαζικές ερημώσεις, αγώνες, μετακινήσεις πληθυσμών, και ούτω καθεξής. 

  
Τις περισσότερες φορές η μετάβαση από την μία χρήση στην άλλη γίνεται σταδιακά, εμπεριέχοντας πολλά μελανά σημεία στο ενδιάμεσο. Όλες αυτές οι περιοχές προτού μπουν σε μία φάση επανάχρησης, τις περισσότερες φορές, βιώνουν μιά μακροχρόνια κατάσταση παρακμής, αποτελώντας εστίες εγκληματικότητας και παρεκκλίνουσων δραστηριοτήτων. 

  Στην Θεσσαλονίκη οι περιοχές αυτές συγκεντρώνονται ως επί τω πλείστων, στο δυτικό κομμάτι της πόλης, πλησίον του λιμανιού, εντός και εκτός του αστικού ιστού, φθάνοντας και μέχρι τα σφαγεία. 


 Ο εγκαινιασμός της αναβάθμισης αυτών των περιοχών έγινε την δεκαετία του '90 όταν τα Λαδάδικα μπήκαν στο πρόγραμμα συντήρησης και αποκατάστασης. Την περίοδο 1995-2005 τα ανανεωμένα πλέον, Λαδάδικα, γνώρισαν την μεγαλύτερη ακμή τους. Την τελευταία όμως επταετία η τάση επανάχρησης χώρων επεκτάθηκε προς τα άνω Λαδάδικα, στις συνοικίες των οδών Φράγκων, Συγκρού και Βαλαωρίτου. 


  
Το ότι η συμβολή των οδών αυτών έχει εξελιχθεί στην πιο εναλλακτική πιάτσα  της Θεσσαλονικιότικης διασκέδασης, είναι περιττό να σχολιαστεί. Ωστόσο η μνεία, αυτού του άρθρου θα γίνει για την αξία των νεοκλασικών και εκλεκτικιστικών κτιρίων που δεσπόζουν στα στενοσόκακα της περιοχής, τα οποία δυστυχώς ακολουθούν την μοίρα των περισσοτέρων ιστορικών κτιρίων αυτής της πόλης. 

  Τολμήστε να αναζητήσετε αυτά τα κτίρια στο φως της μέρας, τότε που η κοσμοπλημμύρα και τα φώτα των μπαρ δεν θα θαμπώνουν την όρασή σας. Πρόκειται για αληθινά διαμάντια που παρακμάζουν καθημερινά κάτω από τον ζυγό της φθοράς του χρόνου. Η Θεσσαλονίκη είναι μία πόλη με τεράστια ιστορική και τουριστική αξία, με μικρή όμως επισκεψιμότητα κι αυτό γιατί είναι κυρίως γνωστή στο επιχειρηματικό προσωπικό που έρχεται για εμπορικές και οικονομικές συναλλαγές.

 Το πρόβλημα της διαχείρισης των ιστορικών κτιρίων, είναι διαχρονικό και όλες οι διαδικασίες μπλοκάρονται στα γρανάζια της γραφειοκρατίας και της κρατικής αναλγησίας καθώς και στις περιπλεγμένες υποθέσεις ιδιοκτισίας.   




























                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                



15 Μαΐου 2013

Κάθε πλάσμα έχει την αποστολή του...




Αληθινό γεγονός...


  Ο προβληματισμός μου για το αν θα ήταν σωστό να συντάξω αυτήν την ανάρτηση, μέχρι πρότινος ήταν μεγάλος. Το αν κάνω καλά που μοιράζομαι μαζί σας το παρακάτω γεγονός θα το κρίνετε εσείς και κάθε παρατήρηση είναι δεκτή.

  Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί στο παρελθόν για το αν η αγάπη μου στα ζώα είναι ισάξια της αγάπης για τους ανθρώπους, αν η προσκόλλησή μου στα απροστάτευτα πλάσματα είναι υπερβολική και γραφική. Γύρω μας καθημερινά υπάρχουν άνθρωποι που έχουν την ανάγκη μας και η δική μου καρδιά λιώνει όταν συναντώ ένα απροστάτευτο πλασματάκι. Η απάντηση σε όλο αυτό μου ήρθε άξαφνα ένα Σαββάτο βράδυ όταν το τηλέφωνο χτύπησε και από την άλλη γραμμή βγήκε ένα παιδάκι κάπου κοντά στην πρώτη εφηβεία. Με μεγάλη ευγένεια και στρωτή ομιλία μου είπε πως ενδιαφερόταν για ένα κουταβάκι που είδε σε μια αγγελία. Το πρώτο πράγμα που ρώτησα ήταν το αν οι γονείς του είχαν γνώση για αυτό του το τηλεφώνημα. Το παιδάκι ευθύς με διαβεβαίωσε πως οι γονείς του είχαν πλήρη επίγνωση του γεγονότος και πως του επέτρεπαν να πάρει σκυλάκι, μόνο μου εκείνη τη στιγμή απουσίαζαν από το σπίτι. Φυσικά δεν μπορούσα να μείνω σε κάτι τέτοιο, έπρεπε οπωσδήποτε να μιλήσω με κάποιον κηδεμόνα, έτσι μου υποσχέθηκε να με πάρει εκ νέου όταν θα επέστρεφαν οι δικοί του.
  Την επομένη, δέχτηκα ξανά κλίση μόνο που αυτή τη φορά το τηλεφώνημα πείρε άλλη τροπή. Το παιδάκι με τρεμάμενη φωνή μου ζήτησε συγγνώμη γιατί λέει μου είχε πει ένα πολύ μεγάλο ψέμα. Οι γονείς του δεν βρίσκονταν σπίτι γιατί απλά δεν είχε γονείς. Χωρίς να δείξω ότι ταράζομαι δέχτηκα αυτό που μου είπε σαν ένα φυσιολογικό γεγονός και ζήτησα να μιλήσω με έναν οποιοδήποτε κηδεμόνα, παππού, γιαγιά, θείο κλπ. Το παιδάκι εκεί τα έχασε και μπερδεύτηκε, μου είπε πως εκεί που ζούσε υπήρχαν πολλά παιδιά και ένας κύριος που τα πρόσεχε και πως το κουταβάκι το χρειαζόταν για να το έχει συντροφιά. Από κείνη τη στιγμή στο μυαλό μου έπαιζαν δεκάδες σενάρια, από την απλή εκδοχή το παιδάκι να μου έλεγε ψέματα και δικαιολογίες, μέχρι να έχει πέσει σε κύκλωμα εκμετάλλευσης.
  Από το υπόλοιπο της συνομιλίας κατάλαβα πως το κουταβάκι ήθελε να το πάρει  κρυφά και με πολύ ευγενικό τρόπο του εξήγησα ότι ένα σκυλάκι ζωηρό της εξοχής δεν γίνεται να ζήσει στην πόλη γιατί αν το πατήσει κάποιο αμάξι θα ήταν χειρότερα για την ψυχούλα του και εξάλλου υπήρχαν και άλλοι υπεύθυνοι για το κουταβάκι που αν μάθαιναν πως το έδωσα κάπου κρυφά θα με μαλώνανε πάρα πολύ άσχημα. Το παιδάκι συγκινήθηκε όταν του είπα πως κάποιος μεγαλύτερος θα μου έκανε παρατήρηση, και μου είπε απλά: " Αν είναι να σε μαλώσουν δεν πειράζει, αλλά αν βρεις άλλο σκυλάκι που να μπορεί να ζήσει στην πόλη μη με ξεχάσεις"...
Ζήτησα συγγνώμη και κι εκείνος με συγχώρεσε που τον στεναχώρεσα.
 Μετά το τέλος της συνομιλίας αναζήτησα τον αριθμό του τηλεφώνου του και διαπίστωσα πως ταυτιζόταν με το τηλέφωνο ενός μεγάλου ιδρύματος. Έψαξα έναν υπεύθυνο και ανέφερα το περιστατικό. Από την μια συγκλονίστηκα που έμαθα την αλήθεια από την άλλη ηρέμησα γιατί τουλάχιστον το ίδρυμα αυτό είναι άριστο από κάθε άποψη. Η κουβέντα μου με την παιδαγωγό ήταν διαφωτιστική, ο μικρός είχε μεγάλη αγάπη στα ζωάκια και μεράκι να αποκτήσει ένα, οι κανονισμοί όμως δεν του το επέτρεπαν. Η αμέσως επόμενη επιθυμία μου ήταν να συναντήσω αυτό το παιδάκι από κοντά μιας και θεώρησα το τηλεφώνημα σημαδιακό. Μα και αυτό ήταν κάτι που δεν επιτρεπόταν από τον κανονισμό και δικαίως φυσικά!

  Αυτό όμως που αποκόμισα από το περιστατικό ήταν οτι η αγάπη είναι ίδια σε όλες τις εκφάνσεις της, είτε αυτή απευθύνεται σε έναν άνθρωπο, είτε σε ένα ζώο. Η δύναμή της είναι ίδια κι απαράλλαχτη και πρέπει να μάθουμε να την αντλούμε από κάθε πλάσμα του κόσμου τούτου. Ένα μικρό παιδάκι γύρευε λίγη στοργή από ένα τετράποδο, αυτήν την στοργή που στερήθηκε και είχε κι αυτό με την σειρά του απόθεμα αγάπης να μοιραστεί με έναν μιρκό φίλο. Την στιγμή που πολύ άνθρωποι ανάμεσά μας αντιμετωπίζουν τα ζώα σαν παράσιτα για κάποιους άλλους τα ίδια ζώα είναι η μεγαλύτερη ευλογία που θα μπορούσαν να έχουν στη ζωή τους. 
  Όσο για το μικρό κουταβάκι που έκλεψε την καρδιά του μικρού παιδιού, είναι συγκλονιστικό πως κι αυτό είχε μια μικρή αποστολή από τον Θεό, να σταθεί σαν αφορμή να πάρω ένα μαγάλο μάθημα. Όταν η δική μου ζωή, μου φαίνεται δύσκολη και θεωρώ αδιάφορο και τετριμμένο να έχω κατοικίδια, μια άλλη ψυχή έχει μια πραγματικά δύσκολή ζωή και το μεγαλύτερό του όνειρο είναι να αποκτήσει ένα κουταβάκι.


13 Μαΐου 2013

Η φτώχεια θέλει καλοπέραση



Αδέρφια μου αλήτες σκυλιά...


 Σε μία εξόρμησή μου στην λιμνοθάλασσα της Επανoμής, συνάντησα δύο κυρίους, έναν ξανθό μακρυμάλλη και έναν μελαχρινό. Ήταν χαρούμενοι και φιλικοί και ήθελαν να μου δείξουν τα κατατόπια.
 Ήταν τόσο χαρούμενοι και ανέμελοι και αμφιβάλλω αν τους ενοχλούσε που ήταν αδέσποτοι. Η μοναδική τους έγνοια ήταν το παιχνίδι και οι κοινωνικές επαφές με τους περαστικούς εκδρομείς. Η αλήθεια είναι ότι τους ζήλεψα πολύ και απόλαυσα την συντροφιά τους καθ' όλη τη διάρκεια της βόλτας μου. Μακάρι στη ζωή μας όλοι μας να είμασταν το ίδιο χαρούμενοι και ευτυχισμένοι με απλά πραγματάκια, σαν αυτή τη βόλτα πλάι στους νερόλακους με την παρέα καλών φίλων.

  












11 Μαΐου 2013

Το Ναυάγιο στον Μύτικα Επανομής (Β)



Επανάληψη μήτηρ μαθήσεως δε λένε; 





Ξέθαψα μερικές ακόμα φωτογραφίες από το ναυάγιο της Επανoμής και σκέφτηκα πως θα άξιζε τον κόπο να της αναρτήσω μιας και το καλοκαιράκι έχει αρχίσει να πλησιάζει και όλοι μας, λίγο πολύ λαχταράμε να χαρούμε λίγο γαλάζιο...













Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

my store on etsy

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets