14 Φεβρουαρίου 2014

Anti-Valentine’s day



 
Anti-Valentine
Οκ ούτε εγώ γουστάρω αυτήν τη γιορτή, όχι γιατί δεν έχω κάποιον δίπλα μου, αλλά γιατί είναι γλυκανάλατη και νερόβραστη από μόνη της. Μου θυμίζει τα σχολικά χρόνια που έρχονταν οι ξεπεταγμένες συμμαθήτριές μου, εκείνες που είχαν νταλαβεράκια δηλαδή και μουρτζοκλέγανε γιατί ο δικός τους δεν τους είχε πάρει δώρο για του Βαλεντίνου. Και μάλιστα ήταν  τόσο θιγμένες που σκέφτονταν ακόμα και να χωρίσουν. Και φανταστείτε πόσο μπλίαξ μου ακουγόταν τότε αυτό, όταν η μαθητική μου ζωή ήταν κυριολεκτικά βγαλμένη  από κλασικό αμερικάνικο
school movie. Το άγουρο γυμνασιοκόριτσο που όλη τη μέρα διαβάζει και δεν έχει φίλους γιατί είναι πολύ ξενέρωτο και φυτό για να το κάνουν τα άλλα παιδιά παρέα. Μέχρι που μέσα σε ένα καλοκαίρι παθαίνει τη μεγάλη μετάλλαξη και γυρίζει στο σχολείο αγνώριστη και με την αυτοπεποίθηση στα ύψη. Το μόνο που δεν είχε αλλάξει όμως ήταν οι βαθμοί και η αλλεργία για την μέρα του Βαλεντίνου και για οτιδήποτε χαζοχαρούμενο. 


 Μετά την πολυπόθητη αποφοίτηση από το σχολείο κι έχοντας αποκτήσει πλέον καλούς και ταιριαστούς φίλους, κάθε χρόνο τέτοια μέρα οργανώναμε anti-Valentine's day. Εδώ να σημειώσω ότι για την παρέα μου, η εφηβεία ήρθε και μας βρήκε με χρονοκαθυστέρηση,  στα φοιτητικά μας χρόνια. Τότε που είχαμε ξενοιάσει από τα πολλά διαβάσματα και τη ρουτίνα του σχολείου. Μαύρα κολάν, άρβυλα, πρόκες και τα μυαλά στα κάγκελα. Μαλλιά ανάκατα και μουτζουρωμένα μάτια. Έτσι λοιπόν μαζευόμασταν τα ατίθασα αυτά νιάτα ετούτη τη μέρα, αποκλειστικά κοριτσοπαρέα και δεν μιλούσαμε σε κανένα αγόρι. Αγοράζαμε Lacta σοκολάτες και γεμίζαμε το χαρτί της συσκευασίας με αφιερώματα μίσους για αυτήν την γιορτή. Ακόμα έχω κρατημένο αυτό το περιτύλιγμα. Με τα χρόνια βέβαια, η σύνθεση εκείνης της ωραίας παρέας άλλαξε πολλές φορές, αλλά η τρέλα της παρέμεινε ίδια.

gemma correll


Το αγαπημένο μου όμως anti-valentine story το είχα ζήσει πολύ νωρίτερα όταν ήμουν πολύ πιτσιρίκι. Ήταν τότε που πρωτοξεμύτισαν τα ιδιωτικά κανάλια και είχε αρχίσει η μόδα με τα καταναλωτικά αφιερώματα των ειδήσεων και τα ατελείωτα ρεπορτάζ στα ζαχαροπλαστεία, τα λουλουδάδικα και τα εσωρουχάδικα. Μέχρι τότε η μέρα αυτή ήταν άγνωστη για τη γιαγιά μου η οποία μόλις είδε το ρεπορτάζ στην τηλεόραση γύρισε στον άντρα της και είπε. «Άντρα μου, αυτοί εδώ λένε πως σήμερα είναι η γιορτή των ερωτευμένων και πως πρέπει να μου κάνεις ένα δώρο. Τι δώρο θα μου κάνεις άντρα μου;» Τότε ο παππούς σαν μεγάλος καλαμπουρτζής που ήταν της απαντά. «Τι; Θες δώρο για τη γιορτή των ερωτευμένων; Περίμενε και θα δεις.» Και τότε φεύγει ο παππούς και επιστρέφει με ένα σώβρακο*. «Να το δώρο μου γυναίκα! Στο χαρίζω.» και με τη μία έσκασαν και οι δύο στα γέλια και μαζί τους κι εμείς οι υπόλοιποι. 


*το σώβρακο ήταν από τα άπλυτα
Show Comments: OR

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets