11 Ιουνίου 2014

ΑΛΚΥΟΝΗ Σύλλογος Περίθαλψης & Προστασίας Άγριων Ζώων / The Aegean Wildlife Hospital (ALKIONI)



Αυτά τα, όμορφα, τα άγρια τα ζώα, τα περήφανα, τα αγέρωχα και τα αυτάρκη. Αυτά είναι που κάνουν την καρδιά μου να χτυπά πιο δυνατά. Θα πρεπε οι σκέψεις μου να τρέχουν στον πόνο των ανθρώπων, μα ο άνθρωπος από την φτιάση του έχει ελεύθερη βούληση και σαν θελήσει μπορεί να ζητήσει βοήθεια από τον δημιουργό του και να του δοθεί. Τούτα τα πλάσματα όμως τα έπλασε ο Θεός να είναι υπόλογα σε μας τους δυνάστες. Τα έπλασε να παρακολουθούνε τις ζωές μας σαν ίσκιος και να στριμώχνονται στα λιγοστά δάση που δεν τα έχει καταπατήσει ακόμα η απληστία μας. Κι όμως ακόμα κι αυτά τα λιγοστά δάση, τα νερά, τις ακτές και τα λιβάδια, ακόμα κι αυτά τα βιάζουμε, άλλοτε με τους ρύπους μας κι άλλοτε με τα αρρωστημένα μας χόμπι. Δε μας φτάνει η δυστυχία που σκορπίζουμε στα σπιτικά μας, απλώνουμε τα βρομόχερά μας και σε ότι πιο αθώο έχει απομείνει σε αυτόν τον κόσμο. Στα όμορφα και περήφανα πλάσματα της άγριας φύσης.

Το 2000 ένα όμορφο  Φοινικόπτερο βρέθηκε λαβωμένο από τα πυρά κυνηγού. Παράνομου κυνηγού φυσικά μιας και την περίοδο που καταφτάνουν τα όμορφα φοινικόπτερα στους προστατευόμενους υδροβιότοπους της χώρα μας, το κυνήγι απαγορεύεται. Το τραύμα που έφερε ήταν σοβαρό και το καθήλωσε για πάντα στην αιχμαλωσία. Δεν μπόρεσε να πετάξει ποτέ ξανά κι έμεινε για όλο το υπόλοιπο της ζωής του στο καταφύγιο άγριων ζώων  Αλκυόνη στην Πάρο. Έζησε δεκατέσσερα χρόνια σαν οικόσιτο ζώο στο πλάι της ομάδας και συντρόφευε τα νιόφερτα λαβωμένα πτηνά. Χθες έγειρε τον όμορφο λαιμό του πάνω στα φτερά του και πέταξε για πάντα, για έναν καλύτερο κόσμο.

Οι εικόνες και το κείμενο της ανάρτησης έτσι όπως τα βρήκα στη σελίδα του καταφυγίου:




Πυροβολήθηκε το 2000. Έφτασε στην Αλκυόνη ήδη με το μετάκαρπό του ακρωτηριασμένο και το μόνο που καταφέραμε ήταν να παραμείνει ζωντανό. Είδε άλλα Φοινικόπτερα να έρχονται και να φεύγουν και βοήθησε τα νεοεισερχόμενα να ξεπεράσουν το άγχος της αιχμαλωσίας. Έζησε μαζί μας 14 χρόνια και εχτές το βράδυ κάθισε στο έδαφος με τη λεπτότητα και την ευγένεια που χαρακτηρίζει τα Φοινικόπτερα και πέρασε το κατώφλι που όλοι θα περάσουμε κάποτε.



Το αποχαιρετώ με ένα μου επίγραμμα

Για τα πουλιά που δεν πετούν πια
Γι αυτά που πεταρίζουν σε μικρά κλουβιά
Για κείνα που προσμένουν τα λιβάδια, τις λιακάδες, τα κλαδιά,
ΣΠΑΡΤΗ,
προσκυνητής ο πόνος μου
κι η ελπίδα μου κι η ανθρωπιά




Show Comments: OR

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Aw, this was a very good post. Finding the time and actual effort
to generate a superb article… but what can I say… I procrastinate a
whole lot and never seem to get nearly anything
done.

My web blog :: website; ,

Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets