5 Ιουλίου 2014

Τζα-μπά-ντζι jumping



Σήμερα θα σας πάω διακοπές στις Κυκλάδες. Σε ένα όμορφο μικρό νησάκι που έχει πολύ σουξέ στα νέα τα παιδιά. Στην Ίο φυσικά στην Ίο.

Ήταν μερικά καλοκαίρια προ κρίσης όταν σαν ελεύθερη φοιτητριούλα  είχα πάει μαζί με τις φιλεναδίτσες μου ταξιδάκι στην Ίο. Τα κριτήρια της επιλογής μας ήταν πολύ απλά. Είχαμε ακούσει από άλλους, πώς ήταν  ένα οικονομικό νησί, μικρών αποστάσεων το οποίο κρατηθείτε, είχε πολλά μεταλλάδικα! Ναι καλά ακούσατε. Πήγαμε στην Ίο γιατί είχε πολλά μεταλλάδικα!  Άντε καλά και ροκάδικα. Αλλά μέχρι εκεί. Μέχρι alternative βαριά, βαριά. Όλα τα άλλα ήταν για τους τρέντιδες και τις κοκότες. Ήμασταν ‘’σκληρά’’ κορίτσια. Σταράκια, σχισμένα τζιν, μακριά μαλλιά μέχρι τον αστράγαλο ( λέμε τώρα), μπλουζάκια με στάμπες συγκροτημάτων, κονκάρδες στις τσάντες και πολύ μα πολύ χαβαλέ! Όποιοι μας ζύγωναν έπαιρναν πόδι, εκτός και αν ήταν από κάποια φιλική παρέα παιδιών στην ίδια  φάση με μας, που ήθελαν απλώς να κοινωνικοποιηθούν.  Ήμασταν καλά παιδιά δηλαδή. Απλώς δεν γουστάραμε κλαμπάκια , φλωριές και χαζογκομενιλίκια. 

Το πρόγραμμά μας ήταν απλό. Ξυπνούσαμε προς μεσημεράκι, παίρναμε το λεωφορείο για την κοντινότερη παραλία, εκεί αράζαμε μέχρι το απογευματάκι, μετά επιστροφή στη χώρα για φαγητό και ξεκούραση και προς το βραδάκι τσάρκα στα σοκάκια . Απλά πραματάκια. Όμορφα κι ανέμελα. 





Μια μέρα λοιπόν που ήμασταν για μπάνιο, εκεί αραχτές στις ξαπλώστρες με τις φραπεδιές στο χέρι, ακούμε από την αντίθετη μεριά μια απίστευτη οχλαγωγία σαν να επρόκειτο για πανηγυρισμούς φιλάθλων, συνοδευμένη από ακατάληπτες γυναικείες κραυγές.  Οκ δεν δώσαμε και πολύ σημασία. Στην πορεία όμως αυτό επαναλαμβανόταν συνεχώς, σχεδόν ανά δεκαπεντάλεπτο.  Μια, δυο, τρεις, τέσσερις, γυρνάμε και τι να δούμε. Έναν μεγάλο γερανό στη μέση ενός υπαίθριου κλαμπ κι από κει μια κρεμασμένη τσίτσιδη κοπέλα να πέφτει στο κενό. ΟΡΙΣΤΕ;;;; Το θέαμα ήταν άκρως μακάβριο. Από μακριά έτσι όπως ήμασταν ήταν λες και βλέπαμε πολιορκία με καταπέλτες και νεκρά σώματα να ρίχνονται σαν πυρά στο μαινόμενο πλήθος.

Ε λοιπόν μετά από αυτό, κάθε φορά που ακουγόταν φασαρία γινόταν το ίδιο πράγμα. Ανέβαινε μια τρελή στο γερανό, πέταγε τα ρούχα της και μετά έπεφτε στο κενό. Και δως του πανηγύρια ο κόσμος από κάτω. Απορημένες εμείς σταυροκοπιόμασταν και ψάχναμε κάποιον να μας πει τι συμβαίνει.  Με τα πολλά κι αφού πέρασαν μερικές μέρες, με την απορία να μας κατατρώει στα σωθικά, μαθαίνουμε λοιπόν πως το εν λόγω μαγαζί-κάμπινγκ άφηνε τις κοπέλες να κάνουν ΤΖΑΜΠΑ μπάτζι τζαμπινκ όσες φορές το επιθυμούσαν, πάντα με την προϋπόθεση να είναι τσίτσιδες. Οκ τέτοιος καημός για μια βουτιά στο κενό ρε παιδιά;  Το ζήσαμε κι αυτό. Βέβαια ο χρόνος μας έδειξε πως οι αγαπητοί μας τουρίστες το χουν πολύ στο αίμα τους να ξεσαλώνουν ποικιλοτρόπως. Το αν μας πέφτει ή όχι λόγος αυτό είναι άλλο θέμα…



Show Comments: OR

9 σχόλια:

Ariadni St. είπε...

Αχ και γω θέλω να πάω στην Ιο!!!!!! Παλιά ήθελα να κανω και γω μπάντζι τζάμπινγκ, αλλα το μετανιωσα , μαλον εχω υψοφοβια αχχαχχαχα
Φιλουρες!

Christina Andromeda είπε...

Τα κυκλαδονήσια δεν έχουν πολλές διαφορές μεταξύ τους. Μόνο το ύφος του νησιού αλλάζει. Εμείς καλά περάσαμε, τεμπέλικα. Ξεκουραστήκαμε κοινώς. Για το μπατζι τώρα, δε φοβάμαι τόσο το ύψος όσο το σχοινί. Μην παίξει καμιά στραβή και σκάσω σαν καρπούζι κάτω...

Maria Fe είπε...

Καλα οτι σκεφτει ο καθενας.. Τι αλλο θα ακουσω θεε μου,,
Εγω παντω το φοβαμαι..Ασε που θα εθαινα πριν φτασω κατω. Χαχαχα
Ωραιο ταξιδακι μας πηρες Χριστινακι μου
Καλο ΣΚ σου ευχομαι

Πέτρος Κ. είπε...

Κάτι τέτοιοι τουρίστες, στη χώρα μας ξεδίνουν έτσι, ή είναι παντού σούργελα;
Εσύ δηλαδή θα έκανες οποιαδήποτε μ@λακία μόνο και μόνο επειδή είσαι μακριά από το σπίτι σου και δεν σε ξέρει κανείς;
Τι πιο ωραίο από να ευχαριστηθεί τις διακοπές της, να γυρίσει όσο μπορεί περισσότερα μέρη, να διασκεδάσει, να πιεί, να ερωτευτεί;
Σε τέτοιες περιπτώσεις διακρίνω πολύ καταπίεση και μια ζωή πολύ μίζερη.

Christina Andromeda είπε...

Κάτι τέτοιοι τουρίστες ξεδίνουν έτσι παντού. Τους είδα και στην Πράγα όταν πήγα. Νέα παιδιά που δεν είχαν δει ούτε ένα αξιοθέατο και τα έβλεπες να βγαίνουν κατευθείαν το βραδάκι για κλαμπότσαρκα. Ναι έχουν απωθημένα. Είναι άνθρωποι που στο κολέγιο και τη δουλεία είναι ρομποτάκια άπιαστοι και περιμένουν τις διακοπές για να τα σπάσουν. Ως επί των πλείστων είναι παιδιά που σε άλλο σύστημα θα ζούσαν μια φυσιολογική ζωή και κανονικούς ρυθμούς. Πάντως είναι τα ίδια τα παιδιά που υπερασπίζονται την Ελλάδα όταν όλοι οι Ευρωπαίοι μας αποκαλούν τεμπέληδες. Να γιατί μας λέν τεμπέληδες γιατί θέλουν να μας κάνουν νευρωτικούς και να περιμένουμε ένα μήνα το χρόνο για να ζήσουμε. Οκ αυτά που τα λένε κυρίως φίλοι που ζουν έξω.

Evi @ sexta-feira είπε...

Χαχαχα! Ωραια... Εχω παρατηρησει οτι εχουν ενα θεμα να ξεντυνονται με κοινο. Παντως σαν τις Δανες, Σουηδες κλπ γιαγιαδες με το βυζι στο γονατο κοκκινες σαν αστακους να απολαμβανουν την ηλιοθεραπεια τους δεν εχει.

Christina Andromeda είπε...

Άστο, το χω δει κι αυτό σε παραλία κανονικών λουόμενων και όχι γυμνιστών. Δίπλα μου την είχα την άλλη, τεράστια εκείνη τεράστια και τα μπαλόνια της σαν καρπούζια, τα οποία μάλιστα είχαν καψαλιστεί κι από τον ήλιο κι έλεγα δεν μπορεί στο τέλος θα τον πάθω εγώ τον καρκίνο. Τσουρουφλίστηκα και μόνο που την είδα. Μπήκα στο νερό και δεν ξαναβγήκα.

Ανώνυμος είπε...

Χαχαχαχαα.... Στην πρώτη φωτο που βάλατε, δεξιά στο σκαλάκι είναι το σπίτι μου... !!!!!

Christina Andromeda είπε...

Αλήθεια; Δε θυμάμαι πού βρήκα τη φωτό, ελπίζω να είναι όντως από την Ίο! Τα χαιρετίσματά μου!

Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

my store on etsy

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets