10 Αυγούστου 2014

''Πες το με έναν καφέ''

Καφεναί
Οι Ιστορίες του καφενέ δεν τελειώνουν, όχι μόνο γιατί το κάλεσμα της Αριστέας έχει grand σουξέ και οι συμμετοχές όλο και αυξάνουν, αλλά και γιατί ο καφές είναι μέσα στη ζωή μας και την κουλτούρα μας. Όταν κυκλοφορείς βλέπεις πράγματα, ζεις καταστάσεις και γεμίζεις με καινούριες εικόνες. Πέρα όμως από αυτά που ζεις είναι και αυτά που λες και μοιράζεσαι.

Το καλοκαιράκι είχα κι εγώ τη λαχτάρα να στίσω ένα θεματάκι με περιεχόμενο τον καφέ.

 

"Πες το με έναν καφέ"


Η ιδέα ήταν να μοιραστεί ο καθένας μας κάποιες από τις κουβέντες και τις σκέψεις που έχει κάνει πίνοντας έναν καφέ με παρέα. Καφές, στον καφετέρια, καφές στο πάρκο, καφές στο πόδι, στο μπαλκόνι, στην παραλία, στο κυλικείο.

Μια δυο φωτογραφίες από τον καφέ και λίγα λόγια για όλα όσα βγήκαν από το μοίρασμα και την επικοινωνία.

Σήμερα θα κάνω την αρχή για να σας βάλω στο πνεύμα.


Είχαμε κανονίσει συνάντηση με μια φίλη μου στο κέντρο της πόλης. Είχαμε πολύ καιρό να ιδωθούμε εξαιτίας της απόστασης. Εκείνη είναι από το Βόλο κι έρχεται για επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη όποτε της το επιτρέπουν τα οικονομικά της. Γνωριζόμαστε πάρα πολλά χρόνια από τότε που πρωτομπήκαμε στο πολυτεχνείο. Συμφοιτήτριες και γειτόνισσες. Μαζί διαβάζαμε, μαζί πηγαίναμε σχολή, μαζί πηγαίναμε γυμναστήριο, μαζί κυκλοφορούσαμε, μαζί μεγαλώσαμε και γίναμε από κορίτσια ολόκληρες γυναίκες. Ταιριάξαμε σε όλα που λένε, ακόμα και στους ρυθμούς μας. Αργοκίνητες και οι δύο τα κάναμε όλα με το πάσο μας. Η μία παρακινούσε την άλλη στην τεμπελιά.

Καθώς ήταν μεσημεράκι και ο ήλιος βαρούσε ντάλα, αναζητήσαμε ένα δροσερό και σκιερό μέρος με περατζάδα. Τα βήματα μας οδήγησαν απευθείας στο κλασσικό φοιτητικό μας στέκι στην Ζεύξιδος. Παράξενο το συναίσθημα, τι μια να βρίσκεσαι σχεδόν κάθε μέρα σε ένα μέρος σε σημείο που να μη σου κάνει αίσθηση πια και την άλλη να παρακαλάς για να πας.. Αναπόφευκτο όμως όταν αλλάζει η ζωή.


Καθίσαμε στο πιο άνετο τραπέζι, σε μια γωνιά από όπου μπορούσαμε να επιθεωρήσουμε όλο τον πεζόδρομο. Μας άρεσε. Μας άρεσε πολύ. Παραγγείλαμε τα καθιερωμένα μας. Εσπρέσο φρέντο εκείνη και φραπέ με μπόλικο γάλα εγώ και μόλις βολευτήκαμε αρχίσαμε το κουβεντολόι.

Καταπιαστήκαμε με πολλά θέματα. Με τα νέα μας, τα χαμπέρια μας, την επικαιρότητα. Κυρίως όμως σκαλώσαμε στις μεγάλες αλλαγές της ζωής μας. Στην μετάβαση από τις σπουδές στην αγορά εργασίας, από την φοιτητική ζωή στην πιο ήσυχη ρουτίνα της οικογενειακής ζωής και στο πώς τελικά μας έχει επηρεάσει όλο αυτό. Το πόρισμα ήταν πως μάλλον μας έχει κάνει καλό. Μπορεί η νοσταλγία για τις μέρες που ήμασταν συνέχεια μαζί να μας φέρνει μελαγχολία πού και πού αλλά στην τελική πλέον είμαστε πιο ήρεμες και κατασταλαγμένες. Ωραία η εφηβεία αλλά έχει κι αυτή την κούραση της. Είναι τέρμα εξοντωτικό να ζεις μονίμως στην πρίζα και να βιώνεις έντονα συναισθήματα για το κάθε τι. Έντονες χαρές, έντονες λύπες, έντονες απογοητεύσεις, μεγάλες προσδοκίες για όλους και για όλα. Αυτή άλλωστε είναι και η παραδοξότητα της πρώτης νιότης. Ότι έχεις στα χέρια σου το μεγαλύτερο δώρο της φύσης, τη φρεσκάδα της πρώτης νιότης και δεν μπορείς να την χαρείς και να την αξιοποιήσεις. Ανασφάλειες, οικογενειακά βιώματα, ορμονικές και συναισθηματικές αλλαγές και μια σειρά από έξτρα παράγοντες που σε κάνουν να ζεις σε αναμμένα κάρβουνα. Το ευτύχημα είναι πως μια παρατεταμένη φοιτητική περίοδος σου δίνει πολύτιμο χρόνο για να τα βρεις με τον εαυτό σου, να ανακαλύψεις τις κλίσεις σου, να ωριμάσεις, να συναντήσεις ανθρώπους που σου ταιριάζουν και να επουλώσεις όλες τις πληγές σου.


Και να 'μαστε πλέον εδώ κάπου στα πρώτα άντα, ώριμες και κατασταλαγμένες, με τα μυαλά μέσα στο κεφάλι να έχουμε μια δεύτερη ευκαιρία για να αξιοποιήσουμε τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας. Τα παραγωγικά χρόνια που μπορείς να είσαι ταυτόχρονα και νέος και ισορροπημένος. Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο να αξιολογήσουμε την μεγάλη απάτη των είκοσι, απομυθοποιώντας το κάθε τι που κάνει αυτήν την ηλικία να φαντάζει ειδυλλιακή και εξιδανικευμένη. Κάτι βέβαια που δεν μπορούν να αντιληφθούν όλοι οι άνθρωποι. Έτσι κουβεντιάσαμε και για κείνα τα παραδείγματα ανθρώπων που δεν αποδέχονται και δεν αγκαλιάζουν το πέρασμα του χρόνου. Μιλήσαμε για κείνους που έχουν κολλήσει στα δεκαοχτώ και επιμένουν να χαζοφέρνουν  για να μην δείξουν πως μεγάλωσαν. Για κείνους που θέλουν να ζουν μονίμως την φρενίτιδα και τα έντονα πάθη του εφηβικού ενθουσιασμού, θεωρώντας την μετριοπάθεια συμβιβασμό και αποτυχία.


Και κοντά σε αυτά που είπαμε μου έσκασε και η έμπνευση για αυτό το άρθρο : Grow up επιτέλους!
 που μιλάει για όλους αυτούς που παιδιαρίζουν και αρνούνται πεισματικά να ωριμάσουν.


Οκ εγώ μπορεί να το κούρασα το θέμα λίγο παραπάνω, αλλά πάνω κάτω, κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι την ιδέα. Μιλήστε για έναν καφέ που ήπιατε και περάσατε όμορφα και δημιουργικά.

Υ.Γ. ήπια κι άλλους καφέδες αλλά αυτούς σας του φυλάω για την συνέχεια...



Show Comments: OR

7 σχόλια:

airis είπε...

Καταπληκτική η ιδέα σου Χριστίνα μου!
Θα περάσω ξανά μέσα στην ημέρα να σε διαβάσω με ηρεμία! Κυριακή γαρ...ημέρα ντεκουπαρίσματος!
Φιλιά πολλά !
Να έχεις μια υπέροχη Κυριακή!

Christina Andromeda είπε...

Α την έστησες για τα καλά εσύ τη φάμπρικα! Κυριακή και μαζεύτηκε ένα σωρό υλικό για διάβασμα. Πόσα περάσματα να κάνεις σε μια μέρα και πόσα ιστολόγια να προλάβεις τελικά; Χαμός!!! Μου φαίνεται θα βάλουμε τροχονόμο να μας συντονίζει.

airis είπε...

Και τελικά δεν κατάφερα χτες να περάσω παρά μόνο από ένα ιστολόγιο ( του Αλέξανδρου που έχει ιστορία του Καφενέ...μην τη χάσεις αν δεν την είδες...)
Θα σε διαβάσω εδώ ...στη δουλειά...στα κρυφά)
Φιλιά και καλή εβδομάδα χαρά μου! ♥

airis είπε...

Και που να δεις τα δεύτερα -άντα!!!
Η ωριμότητα πρέπει να κρατάει για μένα και μια φρεσκάδα για να είναι αξιοποιήσιμη... Δεν φτάνει μόνο το ένα...Πάντα είμαι υπέρ του συνδυασμού και των ισορροπιών ;-)
Τελικά μου αρέσει πολύ η ιδέα σου!
Θα το κάνω κι εγώ ...να δω πότε όμως χιχιχι!
Φιλιά!

Christina Andromeda είπε...

Αμέ να το κάμεις! Κι εγώ που λες αφότου μου σκασε η ιδεά πήγα στον καφέ με αλλιώτικη διάθεση, πιο δημιουργική. Τον επισκέφτηκα τον Αλέξανδρο!! Μακάρι όλοι οι ΄άνδρες του κόσμου να έμοιαζαν στον ήρωα της ιστορίας του, τώρα δε θα υπήρχαν βάσανα στον κόσμο...

des tzav είπε...

Γειά σου Χριστίνα! Ξέρεις, είναι και κάποιοι που παραείναι μεγάλοι όταν δε πρέπει και θυμούνται πολύ αργά ότι θέλουν να ζήσουν τα νιάτα τους!

Christina Andromeda είπε...

Σωστότατα! Αυτό πάλι πού το πας; Βέβαια ο καθένας εκλαμβάνει διαφορετικά το τι θα πει ''ζω τη ζωή μου και τα νιάτα μου.''

Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets