17 Αυγούστου 2014

Broken...


Έτσι κι αλλιώς ήσουν πάντα διαλυμένος...

 
Θυμάσαι σαν ήσουνα παιδί
που ονειρευόσουν όλη μέρα;
Που ονειρευόσουν το μέλλον σου;
Που χανόσουνα μέσα στα τραγούδια;

Τώρα αυτοί οι καιροί έχουν περάσει.
Έχουν χαθεί για σένα τώρα πια...
Οι λέξεις σου έχουν κι αυτές ξεχαστεί 
κατά κάποιο τρόπο μέσα στο χρόνο.

'Άραγε  βλέπεις καθόλου εκείνον τον φίλο που ήξερα;
Τον έχω χάσει.
Τώρα στη θέση του βλέπω έναν άλλον
που φοράει απλώς το στέμμα σου...
 
Και είσαι τόσο μακριά,
τόσο μακριά από τον τόπο σου...
Θυμάσαι άραγε 
εκείνες τις μέρες χωρίς δάκρυα;

Αλήθεια  όμως,
πόσο μακριά πιστεύεις ότι μπορείς να φτάσεις;
Πόσα μπορείς να πετύχεις 
όταν τα θέλεις όλα χωρίς πόνο;
Πόσο καιρό θα υποφέρεις χωρίς να το ξέρεις;

Υπάρχει όμως ένα ήσυχο μέρος που πηγαίνω
ένα μέρος χωρίς θόρυβο.
Μόνο εσύ μπορείς να έρθεις,
 μόνο εσύ επιτρέπεται...

Την ώρα που θα πέφτεις
εγώ θα σε πιάσω.
Δεν χρειάζεται να φτάσεις πολύ χαμηλά...
Μπορείς να τα καταφέρεις!
Θα είμαι εκεί για σένα!
Εξάλλου ήσουν ευθύς εξαρχής διαλυμένος...

(Ελεύθερη απόδοση των παρακάτω στίχων)


Broken - Depeche mode


 When you were a child
You'd dream all day long
You'd dream of the future
Get lost in your songs

Now that time is gone
It’s lost for you now
Words long forgotten
Forgotten somehow
  
 You see the friend that I knew?
Cannot be found
Replaced by another
Wearing his crown

And you’re so far away
You’re so far from here
Do you remember
Our time without tears?

If you want control
Without any pain
How long will you suffer?
How long will you reign

There’s a place where I go
Without any sound
Only you can reach me
Only you’re allowed

 When you’re falling
I will catch you
You don’t have to fall that far
You can make it
I will be there
You were broken from the start 
 


Είμαστε όλοι διαλυμένοι και δεν το ξέρουμε...


Επαναπαυμένοι στις τακτοποιημένες ζωούλες μας,
έχουμε ξεχάσει να ονειρευόμαστε.
Έχουμε ξεχάσει κι εκείνο το παιδί που ήμασταν άλλοτε.
Τότε που χανόμασταν μέσα στα αγαπημένα μας τραγούδια και κάναμε όνειρα για το μέλλον.

Είμαστε ξένοι μέσα στο ίδιο μας το σώμα 
κι εκείνοι που κάποτε αγάπησαν την αθωότητά μας
δεν μας αναγνωρίζουν πια..


Αυτοί οι στίχοι με πάνε τόσο μακριά, σε αλήθειες που πονάνε.
Πόσους φίλους έχουμε χάσει έτσι;
Πόσα αγαπημένα μας πρόσωπα τα ρούφηξε η σύγχρονη πραγματικότητα;
Παιδικοί φίλοι που έχουν αλλοιωθεί, 
παλιοί γνώριμοι που έχουν αλλοτριωθεί.
Αλλά ακόμα κι εμείς οι ίδιοι καλά, καλά
κάπου έχουμε θαμπώσει κι έχουμε χάσει το πέταγμά μας...


Κι εκεί που αυτοί οι στίχοι σε ταρακουνάνε και σε ισοπεδώνουν, 
εκεί σου υπενθυμίζουν κάτι πολύ σπουδαίο!
Κάτι πολύ συγκλονιστικό!
Ότι δεν χρειάζεται να το παιδεύουμε πολύ το πράγμα.
Δεν χρειάζεται να αναλύουμε τόσο πολύ τους εαυτούς μας και να φοβόμαστε την αποτυχία.
Έτσι κι αλλιώς πάντα ήμασταν διαλυμένοι.
Πάντα ήμασταν αδύναμοι.
Κι όσο γρηγορότερα το εμπεδώσουμε αυτό,
 τόσο περισσότερο θα απελευθερωθούμε.
Γιατί στην τελική δεν είμαστε μόνοι μας.
Υπάρχει πάντα Κάποιος εκεί για να μας πιάσει...


Κι όλα αυτά μου ήρθαν σήμερα γιατί κάποια τραγούδια είναι αληθινές προσευχές.
Προσευχές που τις λένε άνθρωποι σπασμένοι, άνθρωποι μπερδεμένοι.
Κι αυτός ο Παράκλητος είναι ''παλαβός'' και  ξέρει να τρυπώνει παντού.
Ακόμα κι όταν ακούς Depeche Mode, εκείνος σε βρίσκει...


Γιατί ενώ εμείς ψάχνουμε έναν Θεό ''νεκρό'', κρυμμένο σε σκονισμένα βιβλία βυζαντινολογίας και πέτρινα ξωκλήσια, 
Εκείνος, περπατά αθόρυβα ανάμεσά σας, μέσα σε πολύβουες πολιτείες. 
Περπατά πάνω σε ηλεκτροφόρα καλώδια και σε πολυσύχναστες λεωφόρους. 
Φοράει σχισμένα τζιν και μαύρα μπλουζάκια.
Τραγουδάει στιχάκια και ακούει ηλεκτρονικούς ήχους.
Ζει στο εδώ και τώρα 
γιατί μόνο το τώρα είναι δικό του.
Το παρελθόν υπάρχει μονάχα για τους ανθρώπους,
για Εκείνον ποτέ.


Ζει ανάμεσά μας και είναι ένας από εμάς.
Είναι ο καθένας από εμάς..
Και την ίδια στιγμή που εσύ κουτρουβαλάς ,
την ίδια στιγμή εσύ ο ίδιος, 
ο αποτυχημένος και ο λίγος τον κουβαλάς.
Χωρίς πολλά, πολλά λόγια,
με δυο στιχάκια και μια κιθάρα τον τραγουδάς.
Κι Εκείνος σου χαμογελά γιατί είναι ένας από εμάς.
Σε κάθε γωνιά και σε κάθε πλατεία.
Σε κάθε τραγούδι, σε κάθε συναυλία.
Κι είναι κυρίως εκεί που δεν θα περίμενες ποτέ να τον βρείς.
Εκεί που οι ''σοφοί'' σου λένε να μην πας,
αλλά εσύ πηγαίνεις,
γιατί μέσα σου ξέρεις πως πρέπει πρώτα να σπάσεις για να τον δεις..
Και τον βλέπεις... 
και σου λέει...
''Όλα μπορείς να τα καταφέρεις γιατί είμαι πάντα εκεί...
Αν πέσεις θα σε πιάσω..
Έτσι κι αλλιώς ήσουν πάντα σπασμένος..''


Κι όλα αυτά που ήρθαν σήμερα γιατί άκουσα αυτό το τραγούδι κι αποτρελάθηκα τελείως...



 
 

 
Show Comments: OR

10 σχόλια:

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ....! είπε...

Έχω να σου πω ότι με τράβηξε και μόνο ο τίτλος σου.....ωραίο το κομμάτι δεν το ήξερα....!
Να έχεις ένα όμορφο μεσημέρι :)

Πέτρος Κ. είπε...

Τα τραγούδια σχεδόν πάντα λένε την αλήθεια.
Μου θύμισες αυτό που είχα διαβάσει πρόσφατα.

Katerina Verigka είπε...

Εξαιρετική ανάρτηση, εμπνευσμένη από την αρχή μέχρι το τέλος..
Την διάβασα με κομμένη την ανάσα γιατί ταυτίστηκα σε πολλά..
Μόλις μπήκα με κέρδισε η μουσική σου επιλογή The Gathering, άκουγα για πολλά χρόνια(ακόμα και τώρα). Μετά βλέπω Depeche Mode που τους λατρεύω από την εφηβεία μου και τους είδα δύο φορές στις συναυλίες τους στην Μαλακάσα. Τέλος διάβασα αυτή την συγκλονιστική ανάρτηση που είναι ένα σεμινάριο για την αναλύσεις κι έτσι με κέρδισε το blog σου ολοκληρωτικά! :)

Καλή συνέχεια με δύναμη και αισιοδοξία!

Κατερίνα από Positive Thinking Greece.

Christina Andromeda είπε...

Βραδάκι αξιώνομαι να σε χαιρετήσω. Ναι ο τίτλος σε τραβάει πολύ, ταυτίζεσαι εύκολα μαζί του!

Christina Andromeda είπε...

Αχ, δυστυχώς το να είσαι παιδί δεν σημαίνει κατά ανάγκη ότι είσαι και ανέμελος. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που πέρασαν σκληρά παιδικά χρόνια και υπάρχουν και άλλα τόσα παιδιά που ζουν μία κόλαση. Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι στα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια έχουμε την προσμονή πως το μέλλον θα φέρει καλύτερα πράγματα. Έχουμε την ελπίδα, την αισιοδοξία και κυρίως την δημιουργική φαντασία. Τα παιδιά κρατούν πάντα έναν φανταστικό παράλληλο κόσμο μέσα τους, κρατούν έναν Πίτερ παν τον οποίο τον ξεχνούν σταδιακά μεγαλώνοντας. Ναι η κοινωνία μας θέλει σοβαρούς, αποδοτικούς και πολύ αρρενωπούς ή θηλυκούς αντίστοιχα, επ ουδενί όμως δεν μας θέλει αθώους.

Christina Andromeda είπε...

Κατερινάκι μπορεί να μη σου αφήνω τακτικά μήνυμα αλλά σε διαβάζω ανελλιπώς! Συγκλίνουμε σε πολλά θέματα και μάλλον σήμερα βρήκαμε και τα κοινά μας ακούσματα. Γενικά εσύ που είσαι και της ψυχολογίας θα υπογραμμίσεις πως οι Depeche είναι κάτι παρά πάνω από μουσικό συγκρότημα. Είναι το ζωντανό παράδειγμα μιας δυνατής φιλίας με πολύ γερές βάσεις και πολύ αγάπη, γι αυτό και τα τραγούδια τους έχουν τόση μεταδοτικότητα. Άσε που κοντά σε αυτούς μαθαίνουμε πως δεν είναι και μεγάλη καταστροφή να μεγαλώνουμε. Πενηντάρισαν και είναι διαρκώς όλο και καλύτεροι. Και πάλι το μυστικό τους κρύβεται στην αγάπη και την δημιουργικότητα. Δεν αξιώθηκα ακόμα να τους δώ ζωντανά, τους Gathering όμως τους είδα και τους γνώρισα κι από κοντά. Με τέτοιες μουσικές πάντως μεγαλώνεις όμορφα!

airis είπε...

"κάποια τραγούδια είναι αληθινές προσευχές"
Ξέρεις πόσες φορές το έχω νιώσει!
Βιώνω κάποιες φορές τα αγαπημένα τραγούδια....
Υπέροχη ανάρτηση Χριστίνα μου!

Καλή εβδομάδα! ♥

Katerina Verigka είπε...

Να σε ρωτήσω είχες άλλο blog παλαιότερα;; Σπάνια να αργήσω να έρθω σε blog που μου έχει αφήσει σχόλια.. Με συγχωρείς για το αλτσχάιμερ μου..! Απλά απορώ πως δεν το βρήκα νωρίτερα.. Καμιά φορά με το google plus το παθαίνω αυτό.
Τι να πω για τους Depeche Mode.. ότι έγραφα στίχους τους στα θρανία;; Μπορεί ο Dave Gahan να μην έχει τρομερή φωνή έχει όμως ψυχή όταν ερμηνεύει και αυτό με κέρδισε σε συνδυασμό με την ποιοτική εναλλακτική τους μουσική. Κι επειδή δίνω μεγάλη βάση στους στίχους, ένας ακόμα λόγος γιατί σχεδόν όλα τους τα κομμάτια έχουν κάτι να πουν..
Τώρα θυμήθηκα πως είδα και μία φορά τους Gathering λίγο πριν φύγει η εκπληκτική τους τραγουδίστρια..

Christina Andromeda είπε...

Ναι Κατερινάκι έχουμε ξαναμιλήσει και στο blog σου και στο δικό μου,απλά άλλαξα το backround του ιστολογίου και φαίνεται αρκετά διαφορετικό από τότε. Μπορεί να μην είχες κάνει εγγραφή στο blog αλλά στο google plus με είχες κάνει παρακολούθηση με τη μία. Λογικότατον ρε συ, μιλάμε με πάρα πολύ κόσμο καθημερινά και διαβάζουμε τόσα ιστολόγια. Κι εγώ τα παίρνω όλα κυκλικά γιατί δεν τους προλαβαίνω όλους!

Κι όμως θα διαφωνήσω για τον David έχει απίστευτη φωνή, απλά τραγουδάει στα χαμηλά και ίσως αυτό να μην εντυπωσιάζει στο αυτί. Εγώ τις θαυμάζω πολύ τις μπάσες φωνές που μπορούν να ακουστούν δυνατά στις χαμηλές οκτάβες.

Christina Andromeda είπε...

Γεια σου Αριστέα μου! Ε η μουσική έχει περισσότερη μεταδοτικότητα όπως και να το κάνουμε!.

Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

my store on etsy

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets