15 Σεπτεμβρίου 2014

Στην Αγγελάκη



Εκεί στον μεγάλο δρόμο μπροστά από την έκθεση, που όταν το παίρνεις όλο προς τα κάτω βγαίνεις στη ΧΑΝΘ  και το Βασιλικό θέατρο Βορείου Ελλάδος. Μετά την καμάρα το νούμερο 2 σημείο συνάντησης, ενίοτε γνωστό και ως συντριβάνι, ( παλαιότατον Οθωμανικό μνημείο παρακαλώ, διανθισμένο με πολλούς μεταφυσικούς θρύλους).

Κάποτε που λέτε αυτός ο δρόμος ήταν από τους πιο πλούσιους της πόλης με μεγάλα νεοκλασικά αρχοντικά και άμαξες. Σήμερα αντικρίζεις μονάχα τσιμέντο. Ψηλές άχαρες πολυκατοικίες και την σιδερένια είσοδο της ΔΕθ σύμβολο μιας εκσυγχρονισμένης Θεσσαλονίκης. Το ραντεβού μου ήταν στη μία και μισή αλλά η μικρή μου ξαδέρφη σαν γνήσιος απόγονός μου δεν ήρθε στην ώρα της. Για την ακρίβεια δεν ήρθε καθόλου στο σημείο συνάντησης. Με βρήκε πολύ αργότερα απευθείας στο τσούκου τσούκου.


Όπως και να χε όμως όφειλα να την περιμένω λίγο, έστω και συμβολικά. Εδώ που τα λέμε έψαχνα κι εγώ μια αφορμή για να επεξεργαστώ το μέρος. Κάθε χρόνο αυτή η γωνιά της πόλης αλλάζει. Λίγο οι φοιτητικές καφετέριες που αλλάζουν συνεχώς πρόσοψη, λίγο τα ατελείωτα έργα του μετρό, λίγο οι στολισμοί τις έκθεσης και το σκηνικό γίνεται κάθε φορά διαφορετικό.




Άνθρωποι μαζί μου στοιχισμένοι στη σειρά να περιμένουν κι αυτοί το ραντεβού τους, καθισμένοι στο πεζουλάκι της έκθεσης ανάμεσα στα μοσχοκυπαρίσσια και κάτω από την σκιά των μεταλλικών πάνελ. Από πάνω μας έχασκε η Πάολα παρέα μα τον Σαββόπουλο και λίγο παραπέρα ο μεγάλος γερανός που μερικά λεπτά νωρίτερα κόντεψε να παρκάρει ένα μεγάλο κιβώτιο πάνω στο κεφάλι μου. Προληπτική δεν είμαι αλλά έχω πάντα στο νου μου ότι η ζωή μας είναι μία φάρσα και πως ανά πάσα στιγμή μπορεί να λάβουμε πρόσκληση από τον Άγιο Πέτρο.



Στα αυτιά μου ηχούσαν ακόμα τα ουρλιαχτά μιας αγανακτισμένης κυρίας που μάλωνε στο τηλέφωνο με την μητέρα της κάπου μέσα στην πανεπιστημιούπολη και τα σόκιν ανέκδοτα ενός μοναχικού νέου ΑΜΕΑ  που αποζητούσε λίγη κατανόηση και συντροφιά. Κι όλα αυτά μόλις σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου και χρονικό διάστημα μισής ώρας. Αν έμενα κι άλλο μόνη ποιος ξέρει τι άλλο θα συναντούσα. Παράξενη η ζωή δεν συμφωνείτε; Γεμάτη ανθρώπινα δράματα και ευτράπελα κι αν είσαι και λίγο ευαίσθητος και παρατηρητικός έρχονται και ζυγώνουν από το πουθενά πολλοί άγνωστοι και πονεμένοι άνθρωποι. Για ένα μεσημεράκι όμως έκρινα πως όλα αυτά ήταν αρκετά. Κατηφόρισα για το τσούκου τσούκου, ήπια τον καφέ μου με την παρεούλα μου κι ύστερα πήγα στην Κομνηνών.





Λοιπόν καλά μου παιδιά βλέπω πως το έχετε κι εσείς ανάγκη να ξεσκάτε. Όσο μπορώ θα σας σουρτουκεύω μέσα από τις ανταποκρίσεις μου. Σήμερα καθόμαστε μέσα και μας κάνει παρέα αυτός ο μικροκαμωμένος κύριος. Το τσιουάουα της μαμα-Κούλας, ο Μίκης (Βασιλική η μάνα μου, Βασιλική και η πεθερά μου. Ε την πεθερά μου τη φωνάζω μαμά-Κούλα γιατί Κούλα είναι το χαϊδευτικό της).





Να προσέχετε φίλοι μου!


Show Comments: OR

11 σχόλια:

Άμυ (Ψυχής σιωπές) είπε...

όχι άλλα τσιμένταααα έλεος!!
φοβερή η παρεούλα σου σήμερα,να του δώσεις ένα φιλί από μένα:)))

airis είπε...

Καλά εγώ έμεινα με τον Μίκυ!
Γλύκαςςςςςςςςςςςς!
Καλημέρα κορίτσι ♥

Joan Petra είπε...

Βρε συ, τι υπέροχα με ταξίδεψες -και με παρηγόρησες- σήμερα.. Φιλιά γλυκά στην γλυκοπαρέα, φθινοπώρου...ατσιμεντάριστου, γίνεται; ♥

Christina Andromeda είπε...

Α είναι δαγκανιάρης ο βλάκας!

Christina Andromeda είπε...

Γεια σου Αριστάκι μου!!! Γλύκας αλλά πολύ τζαναμπέτης.

Christina Andromeda είπε...

Θα βρούμε και ατσιμεντάριστες γειτονιές.Όλα θα τα σεριανίσουμε!

marilenaspotofart είπε...

Μου αρέσουν πολύ οι βόλτες που μας πας Χριστίνα!! Ασε που με τόσο κόσμο που θα συναντάς μπροστά όλο και ιστορίες μπορείς να σκαρώσεις!!!
Ο Μίκυ είναι γλύκας!! Και με το μουστακάκι του!!! Αχαχαχα!!
Σε φιλώ!!

Christina Andromeda είπε...

Βασικά αυτό ήταν από τα πρώτα και τα χρησιμότερα πράγματα που μας ΄έμαθαν στη σχολή. Να κυκλοφορούμε στο δρόμο και να παρατηρούμε τα πάντα. Ανθρώπους, δέντρα, σκυλάκια, κτίρια, αυτοκίνητα, τον ουρανό. Τα πάντα. Να και κάτι πραγματικά καλό!

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ....! είπε...

Ακόμα κι έτσι πάντα υπάρχει στις βόλτες μας....σωστά; :)
Όμορφες οι φωτογραφίες σου...Καληνύχτα!

Arkon είπε...

Να δεις τι λαμπερές φαινόταν όταν ήταν καινούργιες οι πολυκατοικίες επί της Αγγελάκη σε μια ταινία του Βουτσά που τις δείχνει (που χει ένα μαγαζάκι με τον πατέρα του δε θυμα΄μαι πως την έλεγαν την ταινία), μέσα της δεκαετίας του 60. Και από κάτω μαγαζιά περιποιημένα. Καμία σχέση με τη σημερινή εικόνα.
Ο Μάκης πολύ γλύκας.

Christina Andromeda είπε...

Αααα τι λες; Θα ψάξω να τη βρω! Τις βλέπω όλες τις παλιές ελληνικές για να χαζεύω και τις πόλεις πώς ήταν παλιά!

Ουουου όσο γλύκας στις φωτογραφίες άλλο τόσο στρίτζος από κοντά!

Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

my store on etsy

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets