22 Σεπτεμβρίου 2014

Στους αμπελώνες της αγάπης...


Είναι μεγάλος ο κάμπος των Σερρών, μεγάλος και καταπράσινος. Δροσερός, εύφορος, ηλιόλουστος, νοτισμένος και προπάντων φιλόξενος και γενναιόδωρος. Πόσες και πόσες φαμίλιες δεν έχουν τραφεί από τα δώρα αυτού του κάμπου. Οικογένειες μεγάλες με πολλά παιδιά και άλλα τόσα ψυχοπαίδια. Στις αποθήκες των αγροτόσπιτων φυλάγονταν τα βαρέλια με το τουρσί και τα παστά τα ψάρια. Αποθέματα που γλύτωσαν πολλά μικρά παιδιά από την ασιτία στα δύσκολα χρόνια της κατοχής.

Δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, σε ένα μικρό χωριό κοντά στις όχθες του ποταμού Στρυμόνα, μια γυναίκα μόνη με δυο παιδιά στην αγκαλιά κι ένα τρίτο στην κοιλιά κι ο σύζυγος στο μέτωπο στην Αλβανία. Το σπιτάκι μικρό με φάτσα στον κεντρικό δρόμο του χωριού, την οδό  Όχι (τιμητικό όνομα που δόθηκε αργότερα), τα χωράφια πίσω, κάμποσο δρόμο μακριά με το γαϊδούρι. Ψυχοπαίδια πέντε. Άλλα φτωχά, άλλα ορφανά και η γυναίκα μόνη, μόνη όπως κι όλες οι άλλες γυναίκες του χωριού. Όλο το βιος της φαμίλιας έβγαινε από τα αμπέλια και τα κόκκινά του σταφύλια. Σταφύλια ερυθρά με μεγάλες ζουμερές ρόγες που έβγαζαν το πιο γλυκό κρασί του κόσμου. Το κρασί που μας ανέθρεψε.

Έδωσε ευτυχώς ο Θεός και ο άντρας γύρισε στο σπίτι σώος και αβλαβής. Ούτε μία γρατζουνιά και η γυναίκα ευτυχισμένη του χάρισε σύνολο έξι παιδιά κι από τα έξι παιδιά το τελευταίο ο Πατέρας μου κι από όλα τα δέκα εγγόνια το τελευταίο και καταϊδρωμένο εγώ. Τη γιαγιά μου την φωνάζαμε φουστανού γιατί φόραγε κάτι μακριά παραδοσιακά φουστάνια μέχρι τον αστράγαλο. Κοντούλα και αφράτη με γλυκό χαμόγελο και στρόγγυλο πρόσωπο, πάντα χαρούμενη και τσαχπίνα, με μια καλή κουβέντα για όλους. Δυστυχώς οι μνήμες μου από εκείνη είναι θολές. Ένα τελευταίο φιλί πρόλαβα να της το δώσω στο νοσοκομείο πριν μας την πάρει η κακιά αρρώστια κι αυτό ήταν όλο.

Ο παππούς ψηλός και γεροδεμένος. Περπατούσε κι απλωνότανε ο ίσκιος του σαν το πλατάνι. Όταν χήρεψε ήταν ήδη μεγάλος αλλά το πείσμα του ήταν τέτοιο που δεν ήθελε να πεθάνει, όχι τουλάχιστον πριν με δει να προκόβω. Τέτοιος ήταν ο μπαρμπα-Αποστόλης, πατέρας από κούνια. Πατέρας για τα παιδιά του, πατέρας για τα ψυχοπαίδια του, πατέρας για τα ανίψια του, πατέρας και για τα εγγόνια του. Έπρεπε όλους να μας μεγαλώσει, να μας δει να ξεπεταγόμαστε, να παίρνουμε τον δρόμο μας. Ένα παιδί όμως του ξέφυγε, μονάχα ένα κι αυτό ήταν ο πατέρας μου, το στερνοπούλι του. Του ξέφυγε κι αυτό δεν μπορούσε να το χωνέψει ο νους του. Και τι καημός για έναν άξιο πατέρα να του ξεφεύγει το στερνοπούλι του και να μην μπορεί να το τακτοποιήσει. Γιατί για τους ανθρώπους της παλιάς σχολής ένα ελεύθερο εποχιακό επάγγελμα κι ένας αποτυχημένος γάμος ήταν μεγάλη συμφορά. Πού ακούστηκε σπιτικό να χαλάει και ένα μικρό παιδούδι (εν προκειμένω εγώ) να μεγαλώνει χωρίς τον πατέρα του; Βάσανο μεγάλο του παππού να έχει χαλάσει το σπιτικό του γιου του κι ακόμα πιο μεγάλο βάσανο να μην μπορεί να βλέπει το τελευταίο του εγγονάκι.


Με τούτα και με κείνα τα οικογενειακά τραβήγματα δεν τον χάρηκα τον παππού μου. Κάποιες Κυριακάτικες εκδρομές στη χάση και στη φέξη κι εγώ μουδιασμένη από την έλλειψη οικειότητας να προσπαθώ να κερδίσω τον χαμένο χρόνο. Το χωριό μου φαινόταν άγνωστο και άχαρο γιατί δεν ήξερα κανέναν. Παππούδες στους δρόμους, παππούδες στα καφενεία, παππούδες παντού. Ακόμα και το σπίτι ήταν άχαρο γιατί δεν είχε κήπο. Μια εσωτερική τσιμεντοστρωμένη αυλή κι αυτό ήταν όλο. Πώς όμως να ήταν όμορφο το σπίτι αφού έλειπε το γυναικείο χέρι; Έλειπαν οι γλαστρούλες του, έλειπαν τα υφαντά και τα τραπεζομάντιλα. Τι να σου κάνει ένας χήρος μόνος στα 80 του που μένει πίσω στο χωριό από αξιοπρέπεια για να μη γίνει βάρος στα παιδιά του; Α όλα κι όλα! Ήταν πολύ περήφανος ο παππούς κι έτσι περήφανος έφυγε στα 92 του. 

Κι όμως αυτός ο ηλικιωμένος χήρος βάσταγε γερά και μας έβαζε όλους κάτω. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή ήταν η μεγάλη γιορτή της οικογένειας, η γιορτή του τρύγου. Όλα τα παιδιά και τα εγγόνια που ζούσαμε σκόρπιοι στις γύρω πόλεις, δίναμε ραντεβού στο πατρικό του χωριού για να τρυγήσουμε όλοι μαζί τα αμπέλια. Βαστώντας με το ένα χέρι το κασόνι και με το άλλο το κλαδευτήρι, μαζεύαμε τα σταφύλια τσαμπί το τσαμπί, τα φορτώναμε στην καρότσα κι από εκεί τα πηγαίναμε στο σπίτι για να τα πατήσουμε. Τα βαρέλια ήταν ήδη έτοιμα πλυμένα με ποτάσα από την προηγούμενη εβδομάδα και το τσουβάλι με τα κάρβουνα για την ψησταριά στην άκρη. Στην εσωτερική αυλή του σπιτιού ήταν το υπαίθριο κελάρι. Πάντα ιδανικός ο καιρός στον κάμπο των Σερρών για τέτοιες δουλειές. Ο παππούς έπαιρνε την προεδρική θέση δίπλα στο χειροκίνητο πατητήρι και οι υπόλοιποι ρίχναμε με τη σειρά τα σταφύλια μέσα στη χοάνη. Οι μπριζόλες και οι πανσέτες έδιναν κι έπαιρναν στην σχάρα και οι πατάτες από το κουζινάκι τσιρτσίριζαν μέσα στο καυτό το λάδι.

Όλα τα σπίτια του χωριού ζούσαν στον ίδιο πυρετό αυτές τις μέρες. Όλοι οι νοικοκυραίοι με αμπελώνες έβγαζαν το κρασί τους και σαν τελείωνε το πρώτο στύψιμο περνούσαν ο ένας από το σπίτι του άλλου για να μάθουν για τη σοδιά. ''Καλό το κρασί σου μπαρμπα-Αποστόλη φέτος;'' ''Καλό θα βγει παιδάκι μου, καλό θα βγει.'' Κι έτσι γεμίζαμε τα βαρέλια κι αφήναμε τον μούστο να ξεκουραστεί για να τον περάσουμε ένα δεύτερο χέρι μετά από δέκα μέρες. Το τραπέζι στρωνότανε στο σκεπαστό της αυλής και οι καρέκλες έφτιαχναν τρενάκι από εδώ ίσα μέχρι την πλατεία. Κι ο παππούς στη μέση να καμαρώνει τα παιδούδια του και να σκουπίζει τα δάκρυά του.

Ένα από αυτά τα αμπελάκια έπεσε και σε μένα κι ο παππούς φρόντισε να ναι αυτό το αμπελάκι που τρύγησα με τα παιδικά μου χέρια. Ποιος ξέρει αν το χε μελετημένο ο παππούς; Ποιος ξέρει αν ήθελε να φυλάξει για πάντα αυτές τις ελάχιστες στιγμές που περάσαμε μαζί; Ποιος ξέρει τι είχε βάλει ο νους του για μένα; Η αγάπη του έτσι κι αλλιώς ήταν πάντα φορτωμένη σαν ώριμο αμπέλι κι αυτήν την αγάπη τη νιώθω ακόμα και τώρα που ο παππούς βρίσκεται στον ουρανό ψηλά. Σαν έρχονται τα δύσκολα, στον ύπνο μου βλέπω πάντα τα αμπέλια μας φορτωμένα κι ένα ποτήρι κόκκινο κρασί  σερβιρισμένο στο τραπέζι και τότε ξέρω πως ο παππούς μου είναι πάντα εδώ να με προσέχει...


                                                                                                                ...Στη μνήμη του παππού...



Show Comments: OR

33 σχόλια:

Katerina Verigka είπε...

Χριστινιώ μου.. πολύ με συγκίνησες.. τι τρυφερή ανάρτηση..
Χτύπησες φλέβα. Τους παππούδες μου δεν τους έζησα για πολύ και δεν τους χάρηκα.
Και το σύμπαν.. μου έστειλε δουλειές στο επάγγελμά μου μόνο με άτομα τρίτης ηλικίας.
Συμπτωματικά σήμερα ανέφερα κάτι για τον παππού μου που δεν γνώρισα ποτέ.
Να πίνεις πάντα στην μνήμη του το κρασάκι αυτό και θα είναι περήφανη η ψυχούλα του που δεν πεθαίνει ποτέ..

Ειρήνη είπε...

Πόσο όμορφα τα έγραψες, κοριτσάκι μου!!! Σαν να ήμουν εκεί, μαζί σας! Το καλύτερο μνημόσυνο, του έκανες, του παππού! Να είσαι γερή, να τον θυμάσαι!

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ....! είπε...

Καλό παράδεισο στον παππού!
Πολύ όμορφο το αφιέρωμα σου Χριστινάκι μου.......και συμφωνώ μαζί σου, οι άνθρωποι που αγαπάμε δεν πεθαίνουν ποτέ!
Καλό ξημέρωμα :)

Ariadni St. είπε...

Να ζησεις να τον θυμάσαι τον συντοπίτη μου! Μια γουλιά στη μνημη του.
Ωραία η αλλαγη στο μπλογκ σου!!!!!

metaxia nikolopoulou είπε...

Τι όμορφη ανάρτηση!!!συγκινήθηκα !!δέν εχω ζήσει με τους παπούδες μου.ΕΝΑς καθηγητής μια μερα είπε, το καλύτερο μνημόσυνο για τους γονείς και τους παπούδες είναι οι πράξεις των παιδιών τους στη γή.,γιατι μας βλέπουν απο ψηλά !!!να είσαι καλά να τον θυμάσαι ,πάντα θα σε προστατεύη!!!!φιλιά!!!

Christina Andromeda είπε...

Μεγάλο κενό να μην έχεις χαρεί παππούδες. Έστω κι έτσι κάτι είναι κι αυτό. Μπορεί να υιοθετήσεις κάποιον : ))

Christina Andromeda είπε...

Σου άρεσε Ειρηνάκι μου; Τον αποθύμησα πολύ τον παππού μου.

Christina Andromeda είπε...

Αμήν Ωραιοζήλη μου. Σ ευχαριστώ πάρα πολύ!!!

Christina Andromeda είπε...

Πατριωτάκι σ ευχαριστώ! Είσαι η μόνη που σχολίασες το ντεκόρ!

Christina Andromeda είπε...

Μεταξία μου σ ευχαριστώ πάρα πολύ! !!

Joan Petra είπε...

Χριστίνα, τελικά εδώ ήταν το κλάμα για μένα, εδώ συγκινήθηκα μέσα από την αναφορά σου στον παππού και μάλιστα με τον τρύγο... Τι να πω, φοβερή σύμπτωση.... Ο παππούς έχει μείνει ήδη χαραγμένος μέσα σου κι αυτό το γνωρίζει πολύ καλά...... Σε φιλώ γλυκά :))

ΙΩ ΤΖΙΝΤΑ είπε...

σκασμένο.... πάλι με έκανες να κλάψω..:))
πόσο "γέμισα".. με την ανάρτησή σου....!!
πόοοοσοοο σε "αισθάνομαι"...
λατρεμένοι πρόγονοι... ας μας φυλάνε από ψηλά..
καλό παράδεισο.. να έχουνε..


(παρακαλώ συνέχεια να τον δω στον ύπνο μου.. μου έκανε το χατήρι μόνο μία φορά:(...

πολλά γλυκά φιλιά!

Aleka Craftaholic είπε...

Βρε,παλιοκόριτσο, μ'έκανες και δάκρυσα!Ειδικά όταν ανέφερες τον κάμπο των Σερρών .ένα ''κρακ'' έκανε μέσα στην ψυχή μου (βλέπεις η γιαγιά και η μαμά Σερραίες ).Είναι όμορφο που έχεις τόσο ωραίες αναμνήσεις και ακόμα καλύτερο που έχεις ένα κομμάτι αγαπημένης γης από τους δικούς σου.Βλέπεις εγώ δεν έχω τίποτα από εκείνα τα μέρη και πολύ τα νοσταλγώ.Τις καλημέρες μου!

Λάχεσις είπε...

Διάβασα και τσουτσουροσα.... θα γράψω το βράδυ ξανά φεύγω για δουλειά.
Φιλάκια Χριστινάκι μου γλυκό

airis είπε...

Τι όμορφο αφιέρωμα του έκανες Χριστίνα μου!
Να'σαι καλά να τον θυμάσαι πάντα με αγάπη!
Φιλιά!

Christina Andromeda είπε...

Ναι Πέτρα μου, μεγάλη σύμπτωση! Ωραίες αναμνήσεις! Θησαυρός κανονικός! Να μου είσαι καλά!!!!!

Christina Andromeda είπε...

Ιώ μου!!! Θα ξανάρθει. Άναψέ του ένα κεράκι και θα ρθει!

Christina Andromeda είπε...

Πατριωτάκι κατά το ήμισυ Αλέκα μου! Όταν θα παώ θα σου φέρω πολλές φωτογραφίες!!!

Christina Andromeda είπε...

Αααα Νίκη μου, παιδί του κάμπου είσαι και τα ξέρεις αυτά καλύτερα από τον καθένα μας!

Christina Andromeda είπε...

Σ ευχαριστώ Αριστάκι μου!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Katerina Verigka είπε...

Πολύ μεγάλο κενό, όντως.
Την γιαγιά μου που έζησε περισσότερο, την βλέπω πάρα πολύ συχνά στον ύπνο μου και μου λείπει συνέχεια.
Ωραία ιδέα να κάνω την ανατροπή, όταν οι άλλοι υιοθετούν παιδιά, εγώ θα υιοθετήσω παππούδες!!
Μ'αρέσεις!!

Αυτό που λέω πάντως σε όσους τους έχουν στην ζωή, να τους φροντίζουν με αγάπη και να μην τους παραμελούν.. Έχουν τόσα να δώσουν, είναι κρίμα οι οικογένειες και η κοινωνία να τους αφήνουν στο περιθώριο.

Μεγειά η αλλαγή στο blog!!

Christina Andromeda είπε...

Ανάλογα τους παππούδες Κατερινάκι μου και την υπομονή του καθενός. Έχει και ανάποδους ανθρώπους που βγάζουν μόνο κακία. Ότι δίνεις παίρνεις!

joanna papanikolaou είπε...

Πολύ γλυκιά και συγκινητική ανάρτηση Χριστίνα μου !!! Δεν ξέρω αν είναι η "πάστα" των ανθρώπων εκείνης της εποχής, ή αν τους σκεφτόμαστε εμείς έτσι ως εγγόνια... είναι οι ρίζες μας ούτως ή άλλως, είτε τους ζήσαμε λίγο, πολύ ή καθόλου... αλλά ακόμη και με την απουσία τους μας στηρίζουν.... Μπράβο σου για ένα ακόμη μια φοβερό κείμενο !!!! Καλό σου απόγευμα και πολλά φιλιά !!!

Eleana-My Home My Memories είπε...

Τι όμορφη η περιγραφή για τον παππού σου!!! Εγώ του 'μεν' τους έζησα και τους αγάπησα πολύ τους 'δε' τους έζησα ελάχιστα και ποτέ δεν έμαθα πολλά για αυτούς. Σε καταλαβαίνω και είναι όμορφο γιατί γράφοντας για αυτούς νομίζω πως θα μείνουν για πάντα αυτές οι αναμνήσεις!! Τουλάχιστον εγώ έτσι ένιωσα όταν έγραψα για την γιαγιά μου. Φιλιά Χριστίνα μου!

Katerina Verigka είπε...

ε καλά τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται.. ;)
Αυτούς αφήστε τους σε εμάς τους κοινωνικούς λειτουργούς!!

Alexander D. είπε...

Πολύ συγκινήθηκα :( έχασα τον παππού μου πολύ μικρός, ζούσαμε τότε στη Γερμανία και τον είχα δει μόνο δύο καλοκαίρια που είχαμε κατέβει Αθήνα.. έφυγε πριν γυρίσουμε οριστικά, δεν τον έζησα, δεν τον χάρηκα... δεν τον θυμάμαι σχεδόν καθόλου, μόνο μέσα από φωτογραφίες...
Του έκανες την καλύτερη αφιέρωση του κόσμου και νομίζω πως κι εκείνος θα χαίρεται, πολύ!!!
Οι άνθρωποι που αγαπάμε δεν πεθαίνουν ποτέ, ζουν μέσα μας!
Να είσαι καλά! Καλή συνέχεια! Φιλιά πολλά!

Πέτρος Κ. είπε...

Τώρα τι να σου πω; Παρότι η τηλεόραση είναι ακριβώς δίπλα στο μόνιτορ και παίζει συνέχεια, δεν μου απέσπασε καθόλου την προσοχή (ως συνήθως). Ρούφηξα την κάθε σου λέξη.
Πάντοτε με συγκινούσαν οι αναφορές στους προγόνους μας μιας και οι δικές μου μνήμες είναι παρόμοιες. Μέσα από τη δική σου όμως έκανες και μια περίληψη της παιδικής σου ηλικίας.
Καλό βράδυ να έχεις Χριστίνα.


Christina Andromeda είπε...

Μπορεί και να τους εξιδανικεύουμε αλλά οι πράξεις τους είναι αυτές που συγκρατούμε και μετράμε. Σ ευχαριστώ πάρα πολύ!!!!!!!!!!!!!!

Christina Andromeda είπε...

Γεια σου Ελεάνα μου. Έχεις δίκιο, όταν μιλάμε γι αυτούς τους ξαναθυμόμαστε και ανακαλούμε κι άλλες λεπτομέρειες. Να είσαι καλά!!!!!!!!!!!!

Christina Andromeda είπε...

θα του ανταμώσουμε Αλέξανδρε όταν θα ρθει η ώρα μας και τότε θα ναι αλλιώς. Θα ναι όλα γιορτινά. Να είσαι καλά, σ ευχαριστώ πολύ!

Christina Andromeda είπε...

Επειδή τους αγαπάμε τους προγόνους μας γι αυτό μας απορροφούν οι αφηγήσεις γι αυτούς. Πέρισι πέθανε και ο τελευταίος μου παππούς και νιώθω σα να έχασα για πάντα τον σύνδεσμο με τις ρίζες μου και την παλιά Ελλάδα. Αφού θέλω να πάρω σβάρνα τα σόγια και να γνωρίσω και τους συγγενείς που δεν ξέρω καλά.
Να σε καλά Πέτρο, να σαι καλά!!!!!!!!!!

Iris mama goes vintage είπε...

Οι αμπελώνες της αγάπης Χριστίνα μου εύχομαι πάντα να σου δίνουν τους καλύτερους καρπούς στη ζωή σου.... Μην ξεχνάς ποτε πως όσοι δικοί μας έφυγαν άφησαν μέσα μας ένα κομμάτι δικό τους.. όπως ο παππούς σου και ο παππούς μου... Το δικό σου κομμάτι εγώ το διακρίνω στη δημοσίευση σου .. και είμαι σίγουρη ότι εκείνος νιώθει περήφανος που το αμπέλι του θεριεψε και στάζει αγάπη!!!!! Με συγκίνησες αφάνταστα!!!!

Christina Perraki είπε...

Να ζήσεις να τον θυμάσαι!!! Πολύ όμορφη ανάρτηση. Πράγματι οι αγαπημένοι μας που χουν φύγει μας βοηθάνε στα δύσκολα. Μας δίνουν κουράγιο......

Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets