9 Σεπτεμβρίου 2014

Ορμονολογικά προβλήματα - Η γνώση σώζει ζωές


Η ανάρτηση αυτή είναι ιατρική και απευθύνεται σε όλες τις αγαπημένες κυρίες που υποφέρουν από ορμονολογικά προβλήματα αλλά και σε κυρίους που αντιμετωπίζουν κάποιο παραπλήσιο πρόβλημα ή που απλώς ενδιαφέρονται πραγματικά για τα γυναικεία βάσανα.

Τα ορμονολογικά προβλήματα για μια γυναίκα είναι ή καθημερινή της ρουτίνα. Εφηβεία, κλιμακτήριος, εγκυμοσύνη, γαλουχία και έμμηνος ρύση είναι οι στάνταρ περίοδοι που ο γυναικείος οργανισμός καταβάλλεται από τις ορμονολογικές αλλαγές στο σώμα της.

Σήμερα όμως θα σας μιλήσω για μερικά  χρόνια ορμονολογικά προβλήματα μέσα από την προσωπική μου εμπειρία και ίσως έτσι βοηθηθούν και κάποιες γυναίκες λαμβάνοντας παρηγοριά ή χρήσιμες συμβουλές.

Εξάντληση
Υποτονικότητα
Υπνηλία
Μυική ατονία
Μυικό άλγος
Κατακράτηση υγρών
Διάσπαση προσοχής
Χαμηλή αποδοτικότητα σε πνευματικές εργασίες
Μαθησιακές δυσκολίες
Κρίσεις οξίας κατάθλιψης
Προβλήματα βάρους
Αργός μεταβολισμός
Μόνιμο αίσθημα πείνας
Υπεραισθησία (όταν όλα γύρω σου ακούγονται πολύ πιο δυνατά και εκκνευριστικά)
Νεύρα
Διαταραχές έμμηνου ρύσης

Μια μακρά σειρά συμπτωμάτων που αντιμετώπιζα από πολύ νεαρή ηλικία τα οποία όμως οι οικείοι μου τα απέδιδαν στον προβληματικό μου χαρακτήρα.

Η χρόνια κόπωση και τα μαθησιακά προβλήματα θεωρούνταν απόρροια της οκνηρίας μου,
τα νεύρα και οι μελαγχολίες απόρροια του κακού μου και αγνώμονα χαρακτήρα.
Τα προβλήματα βάρους φυσικά απόρροια της αγάπης μου για το φαγητό
και οι διαταραχές της έμμηνου ρύσεως σαν ένα απλό ψυχοσωματικό σύμπτωμα απόρροια κι αυτό του δύσκολου νευρωτικού χαρακτήρα μου.

Ότι κι αν μας λένε όμως οι άλλοι εμείς πάντα είμαστε οι καλύτεροι γιατροί του εαυτού μας. Γι αυτό κι εγώ ξεκίνησα να ψάχνομαι μόνη μου.

Σαν έκλεισα τα 18, ξεκίνησα από παθολόγο για να βρω μια άκρη με την κόπωση που ένιωθα. Παραδόξως οι εξετάσεις δεν έδειξαν κάτι. Εν συνεχεία καταπιάστηκα με γυναικολόγους και πάλι όμως οι εξετάσεις ήταν καλές, μου έδωσαν κάποιες συμβουλές του ποδαριού κι αυτό ήταν όλο. Πορεύτηκα μόνη μου με το ένστικτό μου. Διατροφή και εντατική γυμναστική έδειχναν λίγο να βοηθούν την κατάσταση κυρίως ως προς την έμμηνο ρυση και τη ρύθμιση του βάρους. Όλα τα υπόλοιπα συμπτώματα όμως έμεναν. Κατά καιρούς οι γιατροί μου χορηγούσαν αντισυλληπτικά για να ρυθμίζω τον κύκλο μου αλλά δυστυχώς το κακό που μου κάνανε ήταν πολύ μεγαλύτερο από την παροδική ανακούφιση που μου προσφέρανε. Χρόνο με το χρόνο οι αντοχές μου όλο και έπεφταν. Το σώμα μου πονούσε υπερβολικά για να καταπιαστώ ακόμα και με την παραμικρή άσκηση, το βάρος μου αυξανόταν ακάθεκτα κι οι μελαγχολίες μου άρχισαν να μετατρέπονται σε ένα μόνιμο αίσθημα αβάσταχτης απελπισίας. Νεύρα, ανεξάντλητος θυμός, περίεργα ξεσπάσματα. Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα ήταν πως είχε χαθεί η εμπιστοσύνη μου στους γιατρούς.

 Μάζεψα το κουράγιο μου και είπα θα το παλέψω και πάλι μόνη μου, έτσι αποφάσισα να πάω σε διατροφολόγο για να συντονίσει καλύτερα τις προσπάθειες μου. Ω του θαύματος στο πρόσωπο του διατροφολόγου βρήκα για πρώτη φορά έναν σύμμαχο σε αυτό που μου συνέβαινε. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που δεν με έβλεπε σαν πορτοφόλι και ανησύχησε πραγματικά για το ζήτημά μου. Μέσα σε ένα πεντάμηνο εντατικής παρακολούθησης μου ζήτησε να σταματήσω κάθε προσπάθεια δίαιτας. "Δεν είναι διατροφικό το πρόβλημά σου καλή μου, είναι ιατρικό, πρέπει να το ψάξεις ακόμα καλύτερα''.

Κι έτσι ξεκίνησα πάλι από την αρχή. Πήγα σε καινούριο γυναικολόγο για το πρόβλημα του κύκλου. Πάλι δε μου βρήκε κάποια τρανταχτή κλινική ένδειξη πέρα από τη δήλωση πως γλύτωσα τον καρκίνο του ενδομητρίου στο τσαφ και μάλιστα η δική της ιατρική συμβουλή ήταν να βάλω αμέσως μπρος για παιδί. Το ένστικτο όμως είναι ένστικτο κι εγώ έψαξα για παθολόγο κι αυτή τη φορά ήμουν τυχερή. Η παθολόγος με παρέπεμψε σε πυρηνικό ιατρό και σε ενδοκρινολόγο.



Οι εξετάσεις αυτή τη φορά έδειξαν μια σειρά σοβαρότατων προβλημάτων. (Ερώτημα γιατί οι προηγούμενες εξετάσεις ήταν καλές; Δύο είναι οι απαντήσεις, πρώτον τα μικροβιολογικά εργαστήρια δεν έχουν την ακρίβεια των πυρηνικών εργαστηρίων και δεύτερον οι παλιές μου εξετάσεις δεν ήταν τελικά και τόσο καλές απλά οι ελλειμματικές ενδοκρινολογικές γνώσεις των γυναικολόγων έκριναν πως όλα έβαιναν καλώς)

Πράγματι οι παθήσεις του θυρεοειδούς χρειάζονται πολύ λεπτούς χειρισμούς γιατί ακόμα κι αν οι κλινικές εξετάσεις δείχνουν ικανοποιητικές, ο αδένας εργάζεται αθόρυβα και μακροχρόνια και μιλά μόνο μέσα από κάποια συγκεκριμένα συμπτώματα σαν αυτά που σας παρέθεσα πιο πάνω. Σε αυτές τις περιπτώσεις ο υπέρηχος είναι ο πιο ενδεδειγμένος έλεγχος. Και ο υπέρηχος έδειξε καλοήθη αδενώματα (τα λεγόμενα οζίδια) Bingo! Εκτός όμως αυτού η καλή μου ενδοκρινολόγος έκανε και μια άλλη διάγνωση με την οποία έδειξε την κλάση της σαν γιατρός. Ακούγοντας προσεκτικά το κατεβατό των συμπτωμάτων μου στην πρώτη μας εξέταση, μου έκανε μαι πολύ απλή ερώτηση.

-Πονάει το στήθος σου καλή μου;
-Αν πονάει λέει; Ουρλιάζω
-Και η γυναικολόγος σου τι είπε όταν σε ψηλάφισε;
-Ότι ήταν η ιδέα μου
-Ωστε έτσι ε;;;;;;
Και με έπιασε η ενδοκρινολόγος από τον ώμο μου ζήτησε να πάρω μια βαθιά ανάσα και μετά με άκουσε όλο το ιατρείο. Τέτοιος πόνος άλλο πράγμα!
-Γάλα, έχεις γάλα.  (εγκυμοσύνες και τέτοια δεν είχα ποτέ γιατί δεν είχα και περίοδο, οπότε το γάλα ήταν ξεκάρφωτο)
-Πότε ξεκίνησες να πονάς;
-Από την εφηβεία μου, από την πρώτη μου αδιαθεσία.
-Καλή μου από τα 12 σου χρόνια πάσχεις από λοχία και δεν το ξέρεις.
-Λοχία; Αυτό που έχουν οι έγκυες;
-Ναι αυτό, ιατρικώς λέγεται Υπερπολακτιναιμία. Ο αδένας της υπόφυσης μέσα στον εγκέφαλο εκκρίνει την ορμόνη προλακτίνη κι εσύ παράγεις κανονικά γάλα. Αυτό σε καθιστά υπογόνημη και δυσλειτουργική σαν άνθρωπο και μαζί με τον θυρεοειδή σε χτυπούν στις ωοθήκες και τα επινεφρίδια.

Σε αυτό το σημείο η γιατρός μου τα έλεγε όλα αυτά τρεμάμενη γιατί η βασικότερη αιτία Υπερπρολακτιναιμίας είναι όγκος στη υπόφυση και η επέμβαση αφαίρεσής του πολύ δύσκολη λόγω της δυσπρόσιτης θέσης του αδένα.

Όλοι στην οικογένεια τρόμαξαν εκτός από μένα που μετά από τόσα χρόνια ταλαιπωρίας και αμφισβήτησης πραγματικά δικαιωνόμουν. Οι ψυχολογικές μου μεταπτώσεις, η πεσμένη μου απόδοση στις σπουδές, οι ανεπιτυχείς δίαιτες, όλα αυτά είχαν μία αιτία. Κι επιτέλους οι ατελείωτες ενοχές μου πήγαν περίπατο και μαζί με αυτές πήγαν περίπατο και οι επί σειρά ετών επικρίσεις των γονιών μου και των συγγενών μου.

Η γιατρός μου όμως που  δεν έμεινε ούτε στιγμή μόνο στα πρακτικά ζητήματα, ασχολήθηκε μαζί μου ενδελεχώς. Κράτησε όχι μόνο το ιατρικό ιστορικό μου αλλά και το βιογραφικό μου. Κατέγραψε κάθε στεναχώρια μου, κάθε λύπη και απογοήτευση. Κάθε δυνατό περιστατικό που έβαζε χρόνο με το χρόνο σε κίνδυνο την υγεία μου. ''Δεν σε προσέξανε αγάπη μου όσο έπρεπε, αλλά τώρα θα σε προσέξω εγώ''

Έξω από τον αξονικό τομογράφο όλοι οι ασθενείς ήταν καρκινοπαθείς. Ο άντρας μου που κι αυτός έχει τις δικές του χρόνιες παθήσεις έτρεμε από το φόβο του. Χτυπούσε νευρικά τα πόδια του και σκούπιζε κάθε τόσο τα δάκρυά του μουρμουρίζοντας διάφορες βλαστήμιες για την αδιαφορία των δικών μου. Η εξέταση όμως για μένα ήταν πάρα πολύ διασκεδαστική. Το μηχάνημα της αξονικής ήταν σαν διαστημόπλοιο και οι παράξενοι ήχοι που έβγαζε ήταν σαν χαλασμένος εκτυπωτής.

-Τι είναι αυτά που ακούγονται γιατρέ; Ηχητικές συχνότητες;
-Ναι πού το ξέρεις εσύ;
-Ε από την φυσική, κάθε μαγνητική συχνότητα έχει το δικό της ηχητικό κύμα.
Καταχαρούμενος ο ακτινολόγος ήρθε και μου φιλούσε ο καημένος τα χέρια.
-Δεν ξέρεις πόσο με ξεκούρασες σήμερα. Κάθε ασθενής που μπαίνει εδώ μέσα παθαίνει κλειστοφοβία και ουρλιάζει. Είναι η πρώτη φορά που κάνω με ηρεμία τη δουλειά μου. Σ ευχαριστώ πολύ!

Τα αποτελέσματα ήταν καθαρά. Κανένας όγκος στο πεδίο και τα οζίδια στον θυρεοειδή ακόμα σε ελεγχόμενο μέγεθος. Η ενδοκρινολόγος ήταν χαρούμενη.

-Πάμε καλά μικρή μου, όλα θα τα φτιάξουμε μαζί, με φαρμακευτική αγωγή. Εσύ απλώς θα παίρνεις τα χαπάκια σου και θα κοιτάς να είσαι ήρεμη. Στην ανάγκη θα σου συστήσω και έναν έμπιστο ψυχολόγο. Έχεις να κάνεις δουλίτσα και να διώξεις όλους τους κακούς ανθρώπους από τη ζωή σου και φυσικά να ξεκουράζεσαι. Ανάπαυση και ηρεμία. Όλα τα άλλα είναι δική μου δουλειά.

Τέλος καλό όλα καλά. Το ξεκαθάρισμα που λέγαμε το ανέλαβε ο σύζυγος που ήθελε να ψελλίσει και δύο  περιποιημένα φωνήεντα στα πεθερικά του.

Η γιατρός συνέχισε το ξεψάχνισμα του κάθε αδένα και συνεχίζει ακόμα, γιατί στα ορμονολογικά πάει λίγο ντόμινο η δουλειά, ο ένας αδένας απορυθμίζει τον άλλον. Τα συμπτώματα της λίστας δεν υποχώρησαν σε ικανοποιητικό βαθμό και μερικά από αυτά δεν θα υποχωρήσουν ποτέ. Κάθε μήνας μου έχει καλές μέρες και κακές μέρες. Στις καλές μέρες είμαι ακμαία, δραστήρια και αποδοτική, στις κακές είμαι ένα ψυχολογικό ράκος με πολλά νεύρα και εξάντληση. Τουλάχιστον όμως ξέρω ότι δεν είμαι τρελή και το κυριότερο όλοι οι άνθρωποι γύρω μου άρχισαν να μου δείχνουν τον πρέποντα σεβασμό.

Η καλή ψυχολογία φυσικά είναι το α και το ω. Όσοι συμβιώνουν με καλοήθης όγκους και υπερπλασίες ξέρουν καλά πως αυτοί οι όγκοι θρέφονται από τα τοξικά μας συναισθήματα. Πράγματα και καταστάσεις που μας προκαλούν δυσφορία πρέπει να εξαλείφονται από τη ζωή μας. Μια μεγάλη στεναχώρια, μια ταραχή και όλα μπορούν να χαθούν από τον έλεγχό μας. Από τη στιγμή που γνωρίζουμε τη φύση της πάθησης μας οφείλουμε να είμαστε συνετοί και πειθαρχημένοι. Αν μη τι άλλο το οφείλουμε σε αυτούς που μας αγαπούν και σε όλους τους ανθρώπους που παλεύουν καθημερινά με τον χειρότερο εχθρό, τις κακοήθεις νεοπλασίες. Ίσως η προσωπική μου εμπειρία αλλά και οι καρκινοπαθείς συγγενείς μου που έχασα από τη ζωή, να μου δίνουν το δικαίωμα να ξεστομίσω πως όλα ξεκινούν από την ψυχολογία μας. Η χαρά δεν είναι τυχαίο γεγονός αλλά στάση ζωής και η χαρά έρχεται μόνο μέσα από το άνοιγμα. Μαθαίνουμε να μιλάμε, να μοιραζόμαστε τις στεναχώριες μας και να ζητάμε βοήθεια. Η Υπερηφάνεια είναι πάντα κακός σύμβουλος της υγείας μας.

Και κυρίως απομακρυνόμαστε από όλους εκείνους που δεν μπορούν να μας αγαπήσουν πραγματικά!

Λοιπόν κορίτσια τι λέτε θα κοιταχτείτε λίγο καλύτερα; Δεν υπάρχει καλύτερος γιατρός από εσάς τις ίδιες. Να επιμένετε και να ψάχνετε για τον καλύτερο γιατρό. Δεν είναι όλοι φωστήρες.



Show Comments: OR

22 σχόλια:

airis είπε...

The story of my life!
Χριστίνα μου υπέροχη ανάρτηση! Δοσμένη με χιούμορ σε κάποια σημεία που όμως δεν μείωσαν στο ελάχιστο τη σημαντικότητα των λόγων σου!
Εμένα ακόμα δεν μου εντόπισαν πρόβλημα στο θυρεοειδή, παρά τις εξετάσεις που έχω κάνει ως τώρα! Η μαμά και η αδερφή μου έχουν, η μαμά δυο φορές εγχειρισμένη!
Μάλλον πρέπει να το ψάξω κι εγώ με πυρηνικό!
Φιλάκια και πάντα έτσι.... να προσέχεις για να έχεις!

Πέτρος Κ. είπε...

Δεν ξέρω από που να αρχίσω γιατί δεν ξέρω που (και πότε) θα τελειώσω.
Συγχαρητήρια σε σένα που το πάλεψες, πρώτα για να γιατρευτείς και μετά να αποδείξεις ότι το λάθος το έχουν άλλοι, πολλά πολλά συγχαρητήρια στον άντρα σου που σου στέκεται και σε ενθαρρύνει, ενώ άλλοι στη θέση του ίσως να "την είχαν κάνει", μπράβο και στη γιατρό που προσπαθεί να σε γιατρέψει και όχι μόνο να κονομήσει.
Η ψυχολογική στήριξη στα θέματα υγείας είναι θεμελιώδης. Όταν ακόμη και οι δικοί σου άνθρωποι σε αποθαρρύνουν, θέλει πολλά κουράγια για να μη καταρρεύσεις.

Christina Andromeda είπε...

Πέτρο μου για όλους ισχύει αυτό, ποτέ και καμιά αδιαθεσία και κακοθυμία δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως αθώα. Κι άντρας μου έχει τη νόσο του cronh όπως είχες διαβάσει και σε εκείνο το θεματάκι με τα νοσοκομεία και τους κακούς διοικητικούς υπαλλήλους και όταν ήταν πιτσιρικάς πριν τις θεραπείες παρουσίαζε τρομερή κατάθλιψη και είχε και ψυχώσεις. Ένα παλικαράκι που ήταν στο γιατρό για εξέταση είχε παρουσιάσει σχιζοφρένεια και μόλις ξεκίνησε τις θεραπείες για το έντερο το παιδί επανήλθε. Δόξα τω θεώ που είμαι γερή, ξέρω μεν οτι έχω προδιάθεση για καρκίνο αλλά αυτό δε λέει τίποτα, ίσως να μαι κι από τους τυχερούς που όντας ψηλιασμένη φυλάω τα ρούχα μου.

Christina Andromeda είπε...

Ναι μη το αφήσεις, κάνε και υπέρηχο. Να έχεις το νου σου Αριστέα μου!

Λάχεσις είπε...

Είσαι πολύ τυχερή που βρήκες έναν σύντροφο ζωής να σε καταλαβαίνει, να σε στηρίζει, να σε υπερασπίζεται.
Κρίμα που οι άνθρωποι βρίσκουν πάντα την εύκολη λύση να κρίνουν κάποιον και να του βάζουν ταμπέλες, παρά να προσπαθήσουν να καταλάβουν και να δικαιολογήσουν.
Επίσης πολύ τυχερή στάθηκες στο γιατρό που ήρθε στο δρόμο σου.
Πρόβλημα με το θυρεοειδή είχα μικρή, έπαιρνα φάρμακα και κάποια στιγμή μετά από 2 χρόνια μου είπε ο γιατρός (πυρηνικός παρακαλώ) να τα σταματήσω γιατί το πρόβλημα διορθώθηκε και δεν θα είχα ξανά πρόβλημα. Μετά από 2-3 χρόνια όμως (και ίσως από την αρχή,απλά μετά έγινε έντονο) είχα ταχυκαρδίες, κόπωση, νεύρα και όλα όσα περιγράφεις, πήγα σε ενδοκρινολόγο και από μόνος του άρχισε να με ρωτάει για τα συμπώματα, κατάλαβε αμέσως ότι έχω πρόβλημα με τον αδένα, μου έδωσε τα κατάλληλα χάπια και τώρα Δόξα τω Θεό είμαι καλά και δεν με νοίαζει καθόλου που θα τα παίρνω εφ'όρου ζωής.
Σε καταλαβαίνω απόλυτα για την κριτική που δέχτηκες, τό ίδιο είχα και γω στην εφηβεία και δεν σου κρύβω ότι μου έχουν μείνει πολλές πικρίες και παράπονα για τον τόσο άδικο και εύκολο στιγματισμό!
Εύχομαι να είσαι καλά Χριστίνα μου, πιασμένη χέρι-χέρι με το σύντροφο να αντιμετωπίζεις την κάθε δυσκολία που έρχεται και θα επικροτήσω για την αισιοδοξία και το χαμόγελο και την καλή ψυχολογία, το καλύτερο φάρμακο για όλες μα ΟΛΕΣ τις αρρώστιες!
Τα φιλιά μου!

Ειρήνη είπε...

Άφησα σχόλιο και έκανε φτερά :(( Σου έγραφα λοιπόν, πως είναι φοβερή η κατάθεση σου εδώ! Με βρίσκεις σύμφωνη σε όλα όσα γράφεις και ιδιαιτέρως στο ότι η ψυχολογική μας κατάσταση είναι το Α και το Ω! Μπράβο σου Χριστινάκι!!! Αααα επίσης εγώ στον τομογράφο τα έπαιξα, ηχούσαν στ΄ αυτιά μου οι μουσικές της κολάσεως :))) Σε φιλώ!!!

Christina Andromeda είπε...

Τι χαζός καλέ αυτός, τα χάπια του θηριοειδή δε τα σταματάμε ποτέ, απλά παίρνουμε την ελάχιστη δόση όταν είμαστε καλά. Ναι αυτές τις πικρίες δυσκολεύομαι κι εγώ να τις αποβάλλω, θέλει το χρόνο του. Αν καταφέρω να αναπληρώσω το χαμένο μου χρόνο και να επανακτήσω την φυσική μου κατάσταση και τις αντοχές μου, νομίζω θα καταφέρω να αφήσω πίσω μου τα άσχημα. Οι γονείς μου μπορώ να πω πως υποφέρουν από αρκετές ενοχές αυτή τη στιγμή γιατί όλα αυτά τα χρόνια ήταν τυφλωμένοι από τις φιλοδοξίες τους. Για κείνους μετρούσαν μονάχα οι επιδόσεις μου και η καλή μου εικόνα. Ο χρόνος όλα τα γιατρεύει κι εσύ άνοιξε τα φτερά σου και φύγε μακριά.

Christina Andromeda είπε...

Ρηνιό για σένα πιο πολύ την έκανα την ανάρτηση για να πάρεις τα πάνω σου. Να μη φοβάσαι τόσο, το σώμα μας είναι μαγικό αρκεί να του δίνουμε ενθάρρυνση! Να μη φοβάσαι τον τομογράφο, έχει πολύ πλάκα εκεί μέσα, σαν σκάφανδρο είναι.

Ειρήνη είπε...

Σ΄ευχαριστώ πολύ καλό μου!!! Θα πάρω κι εγώ τα πάνω μου, όταν αρχίσω να συνομιλώ ανοιχτά, με το σώμα μου :))) Αααα τον τομογράφο δεν τον θέλω :))) Να σου πω κι εγώ κάτι; Για το υπογόνιμη που ανέφερες.. Κι εγώ με περίοδο, που όοοοποτε το θυμόταν εμφανιζόταν, στα 37 μου έμεινα έγκυος με την μία :)))

Christina Andromeda είπε...

Αυτό με την υπογονημότητα το ψηλοφτιάξαμε, στα άλλα δεν είμαι καλά, στην εξάντληση αλλά είναι και που δεν βγάζω άκρη με το πανεπιστήμιο, πολλές αναβολές ρε γαμώ το και εξαντλήθηκα.

Kate'sCakeBox είπε...

Γλυκό μου Χριστινάκι μόλις γύρισα απο διακοπές-το είχα πολύ ανάγκη γιατί πέρασα πολλά τα τελευταία δύο χρόνια με την υγεία της μητέρας μου,που ευτυχώς τώρα είναι καλύτερα και μπορώ να πω ότι χαλάρωσα κάπως...διάβασα πολύ προσεκτικά την ανάρτησή σου καταλαβαίνω τι πέρασες -γιαυτό σου έγραψα ότι χαλάρωσα πριν γιατί συμφωνώ απόλυτα ότι ο ψυχισμός μας η ψυχική υγεία καθορίζει τα πάντα!είσαι ευλογημένη ότι έχεις σύντροφο μοναδικό δίπλα σου που σε στηρίζει στα δύσκολα-το ίδιο ευλογημένη αισθάνομαι κι εγώ που τον έχω!- η στήριξη στον κατά καιρούς ευάλωτο ψυχισμό μας καθορίζει την πορία της ζωής μας και την κάνει ποιοτική και ήρεμη..όπως καθοριστική είναι και των φίλων μας..είσαι δυνατή μάχιμη και δυναμική και πιστεύω ότι θα ξεπεράσεις όλα τα προβλήματα που τυχόν αντιμετωπίζεις ακόμα..θάρρος και δύναμη κοπέλα μου..κι εγώ εδώ είμαι φιλαράκι σου έστω διαδικτυακό αλλά ξέρεις εμένα τα χαχα δε μου πολυπάνε..προτιμάω να στηρίζω τα φιλαράκια μου!μόνο έτσι αισθάνομαι καλά..όταν προσφέρω!θα χαρώ να τα λέμε καλή μου φίλη και εύχομαι τα καλύτερα...καλό ξημέρωμα Χριστινάκι μου.σου στέλνω την αγάπη μου και άπειρα φιλάκια.

Christina Andromeda είπε...

Γεια σου Κατερινάκι! Α πρέπει να πάρεις καρτούλα, όλοι πήρανε καρτούλες αυτές τις μέρες, θα σου ετοιμάσω αύριο για να πούμε και καλό Φθινόπωρο! Το ωραιότερο διάστημα πήγες διακοπούλες που έχει και λίγο δροσιά! Πάντα πίστευα πως αν θες να βοηθηθείς βρίσκεις ανθρώπους και φίλους και σύντροφο και όλα. Μάτια ανοιχτά να έχουμε και να ξέρουμε να εκτιμάμε. Πολύ χάρηκα που πέρασες! Θα τα φυλάξω τα λόγια σου που ξέρω πως τα εννοείς. Καμιά φορά το διαδίκτυο μας δίνει την ευκαιρία να γνωρίσουμε πολλούς σπουδαίους ανθρώπους που αλλιώς δεν θα τους συναντούσαμε ποτέ! Έχω κάνει πολλούς καλούς φίλους έτσι!

Ariadni St. είπε...

Περαστικά σου Χριστίνα μου και γω εχω θυρεοειδή και όχι μόνο, οπότε ξέρω απο πρώτο χέρι τα πυρηνικά ιατρεία και ενδοκρινολογικά. Είναι σε ποιον γιατρό θα πέσεις.
Καλη δυναμη φιλάκια πολλά

Christina Andromeda είπε...

Όπως το είπες θέμα γιατρού! Ξέρω πως παιδεύεσαι κι εσύ και ίσως δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε πως οι ψυχολογικές μας πτώσεις προέρχονται κατά βάση από εκεί. Όσο μεγαλώνουμε θα βρίσκουμε ευκολότερα τρόπους για να μην παίρνουμε στα σοβαρά τις μελαγχολίες μας. Δυστυχώς οι εξωτερικές πιέσεις για εμάς να είναι δεκαπλάσια βαρύτερες από ότι σε πιο υγιείς ανθρώπους. Φιλάκια καλό μου!

αχτίδα είπε...

Αχ! κοριτσάκι μου! Άδικα πέρασες όλα αυτά ..όπως είπες και συμφωνώ απόλυτα η θεραπεία είναι μέσα μας.Στα 18 μου πήγα για εγχείρηση ωοθηκών..με χαμόγελο και 0 φόβο.Στα 27 μου αφαίρεσα μήτρα.όλοι έκλαιγαν κι εγώ γελούσα μαζί τους..0 πρόβλημα μετά..ούτε καν σε όλα όσα προετοίμασε ο γιατρός τον άνδρα μου.Η Πάρκινσον με βρήκε πριν 3-4 χρόνια..ο γιατρός σήμερα με έχει για παράδειγμα..Ξέρεις ποια είναι η θεραπεία μου;..η αισιοδοξία με την οποία αντιμετωπίζω κάθε τι.Η εργασία, η απασχόληση, η δημιουργία. Μελαγχολία και κατάθλιψη;..στο πυρ το εξώτερο..την έζησα στη μητέρα μου και είναι η μόνη "κακία" που της έχω..ότι εγκατέλειψε τον αγώνα..Κορίτσι μου , όταν νιώθεις "κάπως" να πηγαίνεις στο καθρέπτη, να σκας χαμόγελο και να λες στον εαυτό σου: κουράγιο, κι αυτό θα περάσει..Αγάπα τον άνδρα σου στήριξε το σπίτι σου, γίνε η κολόνα του εαυτού σου .

Christina Andromeda είπε...

Καλημέρα Αχτίδα μου. Κάποια πράγματα τα χουμε ή δεν τα χουμε. Δεν ξυπνάς μιας μέρα και λες θα γίνω αισιόδοξος. Ολα είναι θέμα χαρακτήρα. Αν από τη φύση σου είσαι χαρούμενος το κάθε τι άσχημο που σου συμβαίνει το βλέπεις πολύ μακρινό και ξένο. Το σώμα μας έχει απίστευτους μηχανισμούς και βρίσκει λύσεις μόνο του αρκεί να το αγαπάμε. Αυτό που σου έτυχε ήταν καθαρά θέμα τύχης, το αναπάντεχο που λέμε. ¨Ολα μια ιδέα και μια περιπέτεια είναι, η μοναδική δύσκολη φάση είναι ο συγχρονισμός με τις νέες ανάγκες του σώματος. Αν στην δική μου περίπτωση είχα εντοπίσει το πρόβλημα μου πιο μπροστά ίσως και να παρατούσα τη σχολή μου που τη διάλεξα για χατίρι των γονιών μου και να έκανα απ ευθείας κάτι που με ευχαριστεί περισσότερο. Τώρα λίγο ζορίζομαι ψυχολογικά κυρίως. Αν ξεμπερδέψω και μ αυτό θα έρθω εντελώς στα ίσια μου. Αχτίδα μου έχεις κάθε δικαίωμα να μοιράζεις σφαλιάρες σε όσους γκρινιάζουν για ψύλλου πήδημα!

Katerina Verigka είπε...

Χριστίνα μου, πρώτα απ'όλα συγχαρητήρια που έκανες αυτή την ανάρτηση..
Όσα τόνισες είναι πολύ πολύ σημαντικά..
Στεναχωρήθηκα που πέρασες όλο αυτό τον γολγοθά και που ταλαιπωρείσαι ακόμα.
Τουλάχιστον τώρα ξέρεις τι συμβαίνει και πως να το αντιμετωπίσεις..
Μπράβο και στον άντρα σου που σε στηρίζει και όσο για τους υπόλοιπους που σου κόλλησαν ταμπέλες..δεν θα εκφραστώ.. Σε αυτά τα θέματα τσιτώνω σε μεγάλο βαθμό!!
Καλή δύναμη κοπέλα μου, είσαι παράδειγμα προς μίμηση να ξέρεις!

Christina Andromeda είπε...

Κατερινάκι μου καλό σ ευχαριστώ για το υποστηρικτικό σου μήνυμα. Ότι μου λες το κρατάω. Πρέπει να έχουμε πίστη στην εσωτερική μας φωνή και να μην αφήνουμε τις ταμπέλες των άλλων να γκρεμίζουν τη ζωή μας. Θέλει αυστηρότητα ακόμα και με την ίδια μας την οικογένεια.
Μπράβο και στον άντρα μου και στα πεθερικά μου που μου αναπληρώνουν πολλά κενά. Πολλές φορές τα παιδιά που δεν έχουν λάβει κατανόηση και επιβράβευση από τους δικούς τους αναπαράγουν τη δυστυχία τους επιλέγοντας ακατάλληλους συντρόφους. Δεν πρέπει ποτέ να αποζητάμε την αποδοχή από αυτούς που δε θα μας τη δώσουν ποτέ. Μπορούμε να τους έχουμε στη ζωή μας αλλά να μην τους αφήνουμε να μας εξουσιάζουν.

Nastenka είπε...

Σε διαβάζω σαστισμένη. Δεν έχω λόγια. Ολόκληρη οδύσσεια πέρασες...
Πολύ καλά έκανες και το έψαξες, η υγεία είναι το παν! αλίμονο αν κάθε φορά που απέδιδαν καθετί στο χαρακτήρα μας, εμείς σωπαίναμε... Γι' αυτό χρειάζεται να κοιτάμε και να φροντίζουμε μόνοι μας τον εαυτό μας, εμείς γνωρίζουμε καλύτερα...
Τι να πω, μπράβο σου για αυτή την ανάρτηση! Ελπίζω να βοηθήσει πολύ κόσμο! Προσέχουμε για να έχουμε!
Και πάλι μπράβο!!!

Bellereve είπε...

Χριστίνα μου πραγματικά μπράβο,για το κουράγιο σου και που δεν σταμάτησες να το ψάχνεις μέχρι να βρεις μια άκρη. Έχω όζο απ'τα 12 ,και έχω περάσει αρκετά μ ενδοκρινολόγους. Βέβαια εμένα με παρακεντούσαν συνέχεια..Πάντως οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας σε φθείρει ψυχολογικά. Πριν 1.5 χρόνο,είχα και άλλα προβλήματα,παρενέργειες φαρμάκων κλπ και έχασα 1 χρόνο στα νοσοκομεία...το κακό είναι ότι λίγοι είναι εκείνοι οι γιατροί που πραγματικά ενδιαφέρονται να βοηθήσουν και να κάνουν σωστά τη δουλειά τους.Εγώ έφτασα να τσακώνομαι με τους μισούς...Το θέμα είναι όμως,να έχουμε ανθρώπους δίπλα μας που μας αγαπάνε και μας στηρίζουν! Αυτό μας κάνει πιο δυνατούς ακόμη και στα δύσκολα!Συγχαρητήρια και σε σένα για τη δύναμή σου και στο σύζυγο βεβαίως,που ήταν & είναι δίπλα σου!!! :))

Christina Andromeda είπε...

Κι εσύ στα βάσανα κορίτσι μου; Εκεί στα 12 που μπαίνουμε στην εφηβεία ξεκινάνε όλα. Τη μισή δουλειά την κάνει ο γιατρός και την άλλη μισή η ψυχολογία. Προτεραιότητα ο εαυτός σου καλή μου. Είμαστε τόσες πολλές οι κοπέλες με τέτοια προβλήματα τελικά. Την αγάπη μου!

Woman in Blogs είπε...

Καταπληκτικό θέμα! Είναι πραγματική οδύσσεια να βρεις ένα γιατρό που θα συνδυάζει ανθρωπιά και γνώσεις. Χρειάζεται πολύ επιμονή και εσύ ευτυχώς την είχες. Και μόνο να ξέρεις τι σου συμβαίνει, είναι σπουδαίο, να μη χρειάζεται να αποδεικνύεις συνέχεια ότι δεν είσαι ελέφαντας!
Συνήθως αυτου του είδους οι προσωπικές ιστορίες γράφονται με τρόπο που καθόλου δεν μου αρέσει και στην ουσία δεν προσφέρουν τίποτα. Όμως οι δικές σου είναι γραμμένες πάντα έτσι ώστε να έχουν ενδιαφέρουν και ουσία!
Να 'σαι καλά, Χριστινάκι!

Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

my store on etsy

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets