12 Οκτωβρίου 2014

Ένας άγνωστος φίλος από τα ξένα



Drink, Por Favor?
Ήταν μια μέρα σαν κι αυτή, 11 του Οκτώβρη και πάλι που είχαμε βγει βραδινή βόλτα με τις στενές μου φίλες. Στο μαγαζί που κάτσαμε, όλα ήταν ήσυχα και εκτός από εμάς υπήρχαν άλλες πέντε έξι παρέες. Ωραία μουσικούλα, καλή παρεούλα, ψηλή κουβέντα και η βραδιά κυλούσε υπέροχα. Τη στιγμή που είχε ανάψει το κέφι, μπήκαν στο μαγαζί δύο νεαροί που έμοιαζαν ξένοι και τότε συνέβη ένα παράξενο περιστατικό. 

Ο ένας από τους δύο ήρθε και μου έπιασε την κουβέντα, χαράς στο πράμα θα μου πείτε, ένας τουρίστας που ψαχνόταν για γνωριμίες.. Κι όμως  τα πράγματα δεν ήταν και τόσο επιπόλαια. Έτσι όπως πλησίασε ο νεαρός και τον είδα από κοντά, έμεινα έκπληκτή όταν παρατήρησα πόσο πολύ μου έμοιαζε. Όλα του τα χαρακτηριστικά ήταν σχεδόν πανομοιότυπα με τα δικά μου εκτός από τα χρώματά του που ήταν πιο βόρεια. Χαρούμενος και χαμογελαστός μου συστήθηκε και μου είπε πως βρισκόταν στην Θεσσαλονίκη μονάχα για δύο μέρες. Ήταν από τη Βαυαρία και είχε κερδίσει σε διαγωνισμό ένα διήμερο ταξίδι στην πόλη μας. Από την Θεσσαλονίκη δεν μπόρεσε να δει πολλά, αλλά αυτές οι δύο οι μέρες του ήταν υπεραρκετές για να αγαπήσει τους ανθρώπους.

- Είστε πολύ καλοί και χαμογελαστοί άνθρωποι εδώ. Μου είπε. Στην Γερμανία πάνω δεν έχουμε καλούς ανθρώπους κι όλοι είναι πονηροί.
- Μα όχι. Του λέω. Δεν είμαστε τόσο καλοί όσο νομίζεις απλά εσύ είσαι χαμογελαστός και καλοπροαίρετος κι έπεσες σε καλούς ανθρώπους.
 -Όχι, όχι είστε καλοί σου λέω. Επέμενε. Να δες και τον εαυτό σου πόσο καλή και χαμογελαστή είσαι! Εμείς επάνω είμαστε χάλια και τώρα τα πράγματα θα γίνουν ακόμα χειρότερα γιατί ανέβηκαν στην εξουσία οι χριστιανοδημοκράτες! Μαύρο φίδι που μας έφαγε! Αυτή η Μέρκελ ειδικά είναι η χειρότερη. Άστα, σκέτη απογοήτευση.

:iconhyper-tom: My First Time in New York

  Ρε παιδιά μα τω Θεώ σας μιλάω, ο τύπος μου έλεγε για τη Μέρκελ, ήταν η χρονιά που μόλις είχε πρωτοεκλεχθεί! Το 2005! Και ποιος θα μου το λεγε πως αυτός ο άγνωστος ξένος θα ήταν και προφήτης συν της άλλης.

Το παλικάρι που είχε και την ίδια ηλικία με μένα, δεν έκατσε πολύ, ήταν πράγματι πολύ βιαστικός γιατί είχε να προλάβει και την πτήση του. Δέκα λεπτά κουβέντα όλο κι όλο του ποδαριού. Και μέσα σε όλα αυτά που είπαμε, μου είπε και το εξής κουλό. Να μην εγκαταλείψω ποτέ τις σπουδές μου, λες και ήξερε ο καημένος ότι είχα πρόβλημα με της σπουδές μου. 

-Οι σπουδές σου είναι το πεπρωμένο σου, να μην τις αφήσεις ποτέ και να χαμογελάς πάντα.
Αυτό ήταν. Αυτό το πράγμα μου είπε, ύστερα με έσφιξε στην αγκαλιά του σαν να με ήξερε χρόνια, με φίλησε στο μάγουλο και μου ευχήθηκε καλή τύχη στη ζωή μου.
-Πολύ θα θελα να έρθεις στη Βαυαρία αλλά το ξέρω πως δεν θα έρθεις ποτέ. Να είσαι καλά κι όπως είπαμε.


  Κάποιοι λένε πως όταν ο Θεός θέλει να μας πει κάτι μας στέλνει ανθρώπους στο δρόμο μας για να μας μεταφέρουν τα μαντάτα. Παράξενη κι αλλόκοτη ήταν για μένα αυτή η συνάντηση κι εγώ νόμιζα πως είχα απέναντί μου έναν δικό μου άνθρωπο που ήρθε να μου δώσει κουράγιο, γιατί πάντα μα πάντα είχα προβλήματα με τις σπουδές μου. Ατυχίες, αποτυχίες, αναβολές, καθυστερήσεις, απρόοπτα και προπαντός  λιγοψυχία, μεγάλη λιγοψυχία και ανασφάλεια. Αλλά  ποιος ξέρει καλύτερα το γραμμένο μας από το Θεό; Ποιος ξέρει αν οι απογοητεύσεις μας είναι μονάχα προσωρινές και αν οι επιλογές μας εν τέλη μας οδηγήσουν σε ένα λαμπρό μέλλον; Κανένας δεν το ξέρει και γι αυτό στα δύσκολα έρχονται πάντα αυτοί οι καλοσυνάτοι άγνωστοι που μας δίνουν την ενθάρρυνση που μας λείπει. Κι αυτοί οι καλοσυνάτοι άνθρωποι είναι πολλοί και έχουν πάντα την ίδια αγάπη και σπιρτάδα στα μάτια.

 
 Κι επειδή δεν είμαστε μικρά παιδιά να μην επιτρέπεται να μιλάμε σε αγνώστους, σας λέω να έχετε τα μάτια σας ανοιχτά κι ακόμα πιο ανοιχτή την καρδιά σας, γιατί ποτέ δεν ξέρετε ποιος καλός άνθρωπός μπορεί να βρεθεί στο διάβα σας. Και θα ταν ακόμα πιο ωραία αν ήμασταν κι εμείς σε θέση να πούμε μια καλή κουβέντα σε έναν άγνωστο, να του κόψουμε ένα εισητήριο στο αστικό, να τον βαστάξουμε σαν θελήσει να κατέβει από τις σκάλες, να του δείξουμε το δρόμο αν έχει χαθεί, να του δώσουμε τη σειρά μας στα σούπερ μαρκετ, να του κρατήσουμε μια θέση στην ουρά της τράπεζας αν δεν προλαβαίνει να περιμένει. Βάλτε τέλος πάντων την φαντασία σας να δουλέψει και σκαρφιστείτε τρόπους για να φανείτε χρήσιμοι στον άγνωστο διπλανό σας. 

Υ.Γ. Μια υπομονή ακόμα παιδιά, μια υπομονή ακόμα. Μη το βάζεται ποτέ μα ποτέ κάτω! 



Show Comments: OR

14 σχόλια:

Ariadni St. είπε...

Ποσο τρυφερη ιστορια! Παντου υπάρχουν κακοι και καλοί άνθρωποι, βέβαια φταίνει και το πως αντιλαμβανόμαστε εμεις οι ίδιοι τον κόσμο. Προοίωνιζαν πολά τα λόγια του τελικά. Επρεπε να ανταλλάξτε κανενα μειλ να τα λέτε που και που και όταν πας στα μερη του να σε κερασει μπυρες και λουκάνικα χεχεεχεχεχεχ!
Φιλι γλυκό

Πέτρος Κ. είπε...

Σύμπτωση; Μοίρα; Πεπρωμένο λέγεται;
Πάντως έχω την εντύπωση ότι ήταν πάρα πολύ δυνατή στιγμή για να είναι τυχαία. Ένας κάποιος από το πουθενά εμφανίστηκε ακριβώς εκεί που βρισκόσουν για να σε ενθαρρύνει και δεν τον ξαναείδες από τότε...!
Δεν πιστεύω στην τύχη, πιστεύω στις συγκυρίες. Και δεν πιστεύω ότι όλοι ανεξαιρέτως αξίζουν χείρα βοηθείας. Ζω αρκετά χρόνια για να έχω αποκτήσει το αισθητήριο να ξεχωρίζω τον καλό από τον σκάρτο. Ακόμη και στο ζητιάνο μπορώ να καταλάβω ποιος έχει πραγματικά ανάγκη και ποιος κοροϊδεύει. Βοήθεια, ναι, αλλά όχι σε κάθε απίθανο που θέλει να περνιέται για έξυπνος.
Καλή Κυριακή.

Αθηνά... είπε...

Τι να σου πω; Κανένας δεν έχει τύχει στον δρόμο μου να μου φέρει μαντάτα, όπως τα ονομάζεις!
Πάντως, όπως λέει και η Αριάδνη Στ. πιο πάνω, ένα μέιλ θα του ζήταγα, μην σου πω ότι ήδη θα είχα πάει και στη Βαυαρία!
Καλημέρα!!!

Σμαραγδένια Ρούλα είπε...

Και βέβαια υπαρχουν άνθρωποι Χριστινάκι μου.. που έχουν καλοσύνη στην καρδια τους και κανουν σκοπό της ζωής τους να βαηθούν τους άλλους όσο μπορούν... θα συμφωνήσω οτι το περιστατικο είναι καπως παραξενο αλλα μου αρέσει που και εσύ το δεχτηκες σαν σημαδι ....η καλοσυνη .. οταν σου δίνεται είναι ευλογία αυτες οι μικρές πραξεις που δεν μας κοστίζουν τίποτα όταν τις κανουμε .. γεμίζουν πρώτα έμας χαρα.. και εκεινους που τις δέχονται ευγνωμοσύνη... να είσαι καλα και να κανεις αυτό που λεει η καρδια σου παντα.. υπαρχει και η άλλη όψη της ζωής η φωτεινή η....καλή... φιλακιααααααα!!!

Christina Andromeda είπε...

Κι όμως παιδιά ανταλλάξαμε email κι όσες φορές έστειλα χαιρετίσματα μου έβγαζε πως η αποστολή ήταν αποτυχημένη... παράξενη ιστορία σας λέω παιδιά πολύ παράξενη! Εδω κανονικά θα έπρεπε να πέσουν οι τίτλοι από τα X FILES.....

Πέτρος Κ. είπε...

Σημειώσατε λάθος!
Κατά λάθος το δικό μου σχόλιο πήγε ως "απάντηση" στο σχόλιο της Αριάδνης!
Όποιος βιάζεται...

Katerina Verigka είπε...

Με συγκίνησες πάρα πολύ..
Πιστεύω πολύ στην καλοσύνη των ξένων! (ουπς είναι και τίτλος βιβλίου νομίζω αυτός;!)
Είμαι πάντα ανοιχτή σε τέτοιους είδους επικοινωνίες και έχω μετανιώσει που με κάποιους ανθρώπους δεν κρατήσαμε επαφή μετά από τέτοια χημεία. Πιστεύω και στην μοίρα και στον νόμο της έλξης.
Με ανατρίχιασε που είπες ότι σου έμοιαζε και ότι το e-mail δεν παραδόθηκε.. και όλα όσα σου είπε που χτήπησαν φλέβα.. φοβερό.

Joan Petra είπε...

Ρε συ, μήπως φταίει που οι Γερμανοί μάς έχουν κατακτήσει κι αρχίζουμε και τους μοιάζουμε;; !! Εντάξει, μη βαράς, είπα να πω κι εγώ ένα κρύο αστείο δευτεριάτικα! Για να σοβαρευτούμε, κι εγώ σκιάζομαι με κάτι τέτοια (μεταφυσικά;;) και δεν βρίσκω ερμηνεία, αλλά ευτυχώς που ήρθε σε σένα μια στιγμή που το χρειαζόσουν. Είδες; Τόσα χρόνια μετά και το θυμάσαι.... Μπρρρρ !! Καλημερούδια και φιλιά Χριστινάκι μου :))

αχτίδα είπε...

Πολλή συγκινητικά ιστορία, μου αρέσουν τέτοιες να διαβάζω..

marilise είπε...

παραξενη αλλα ομορφη ιστορια φιλια καλη μου !!!!!

me (maria) είπε...

Κοίτα να δεις που θα κέρδισε και το ταξίδι, μόνο και μόνο για να σου μιλήσει...δε λένε πως όλα για κάποιο λόγο γίνονται?...σαν τις ιστορίες της Cecelia Ahern...σχεδόν μεταφυσική, αλλά απίστευτα γλυκιά η δική σου!!
Ω, ναι, θέλουμε κι άλλες!!

Woman in Blogs είπε...

Η αλήθεια είναι ότι τα μεταφυσικά δεν με γοητεύουν, αλλά περιστατικά σαν κι αυτό ναι, και τα λέω απλά μαγεία της ζωής....
Καλό σου βράδυ, Χριστινάκι!

ΕΙΡΗΝΗ ΝΙΚΟΛΑΟΥ είπε...

Kαλημερα Χριστίνα μου! Τι όμορφη συνάντηση! Συμβαίνει κάποια στιγμή να γνωρίζουμε έναν άνθρωπο και να νομίζουμε ότι τον ξέρουμε! Δεν νομίζω ότι μπορούμε να το εξηγήσουμε με τη λογική! Πάντως σίγουρα θα βρεθείτε και πάλι...

Christina Perraki είπε...

Εχω ανατριχιάσει!!! Αλλά έτσι όπως τα λες είναι. Και είσαι πολλή τυχερή γιαυτή τη συνάντηση! Την καλημέρα μου!!!

Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets