14 Οκτωβρίου 2014

Μας βρίσκει η νύχτα σ' ένα μπαρ που λέγεται...


Μας βρίσκει η νύχτα σ' ένα μπαρ που λέγεται...

Η Αλεξάνδρα μας προσκάλεσε να μοιραστούμε μαζί της μία βραδινή μας έξοδο σε ένα μπαρ κι εμένα μου μύρισε ζεστό κονιάκ και σοκολάτα. Δεν θα ταν καθόλου υπερβολή να σας πω πως τη μισή μου ζωή την έχω βγάλει σε ένα μπαρ αλλά όχι για τον λόγο που νομίζετε.. Πριν όμως αρχίσω να σας λέω, ανάμεσα στο κείμενο θα παρεμβαίνουν και κάποιες εικαστικές πινελιές από διάσημα έργα που σχετίζονται με το θέμα μας. 

Edward Hopper Nighthawks
 Ήδη από προχθές είμαστε σε αυτήν την νυχτερινή διάθεση, λίγο παράξενο για τα δεδεμένα μου μιας και σας έχω συνηθίσει να σας γράφω για ιστορίες του καφέ... κι όμως υπάρχει και μια οινοπνευματώδης Χριστίνα μέσα μου που απλώς τον τελευταίο καιρό την έχει φάει λίγο η κλεισούρα, διότι το σπορ της βραδινής εξόδου είναι δαπανειρότατον και επικίνδυνο μπορώ να πω αν κυκλοφορείς με αμάξι.


Edward Burra The Snack Bar
Πολύ καλά ακούσατε, τη μισή μου ζωή την έχω περάσει στα μπαράκια. Όχι, ούτε barwoman έχω υπάρξει, αλλά ούτε και φίλος του ποτού. Τι συνέβη; Διαζύγιο.... Ναι διαζύγιο, όχι δικό μου, των γονιών μου. Κάθε φυσιολογικό παιδί χωρισμένων γονιών τα Σαββατοκύριακα ως είθισται έχει να τα περάσει με τον πατέρα του. Κάθε φυσιολογικό παιδί όμως... Στη δική μου περίπτωση τα Σαββατοκύριακα ήταν μια απλή Κυριακή και καμιά φορά και καθημερινή αν έπαιζε αργία. Το σπίτι του πατέρα μου δεν το επισκεπτόμουν ποτέ όταν ήμουν μικρή. Έμενε με συγκάτοικο για να μοιράζεται τα έξοδα και από ότι μου έλεγε καλύτερα να τη βγάζαμε σε στάβλο παρά στο εργένικο διαμέρισμα του. Να σας πω την αλήθεια το πιστεύω αυτό που μου έλεγε γιατί πραγματικά έχει ένα μοναδικό ταλέντο στο να βρωμίζει ένα σπίτι. Ο πατέρας μου λοιπόν καθότι και άνθρωπος γλεντζές και μποέμης είχε πάντα μια μεγάλη αγάπη για το έξω. Συνεπώς τις συναντήσεις μας τις κάναμε όλες έξω. Την ημέρα  πηγαίναμε είτε εκδρομές σε κοντινούς  προορισμούς είτε επισκέψεις σε συγγενείς για φαγητό. Σαν έπιανε όμως απόγευμα και έπεφτε λιγάκι ο ήλιος παίρναμε σβάρνα τα μπαράκια της πόλης. Η επιλογή ήταν πάντα δική μου. Σαν μεγάλος λάτρης της διακόσμησης που ήμουν  ανέκαθεν, διάλεγα τα ομορφότερα μαγαζιά κι ο μπαμπάς δε μου χάλαγε ποτέ το χατίρι. Εκείνος παρήγγελνε το ουισκάκι του κι εγώ δοκίμαζα κάθε φορά κι από ένα καινούριο λικέρ έτσι για το καλό. Το αγαπημένο μου ήταν και παραμένει το Baileys γιατί κρατάει φυσικά το άρωμα του καφέ... 

Γερό ποτήρι ο μπαμπάς που λέτε και ειδικά μετά το διαζύγιό με τη μαμά έγινε ακόμα πιο γερό. Πολύ κατάκαρδα τον πήρε τον χωρισμό ο μπαμπάς. Μια μέρα που είχε γίνει μεγάλος σαματάς στο σπίτι, και είχαν μπλεχτεί και οι συγγενείς στη μέση (μέγα λάθος) παρασύρθηκε η μαμά και τα μάζεψε κι έφυγε για πάντα . Τέλος κακό, όλα κακά αν με ρωτάτε. Κι έτσι σαν τις αμερικάνικες ταινίες, από τότε μπαμπάς και κόρη τη βγάζαμε στα μπαράκια κλαίγοντας τον πόνο μας. Εκείνος ουίσκι κι εγώ λικεράκι.

A Bar at the Folies-Bergère Édouard Manet

Από όλα τα μπαράκια της Θεσσαλονίκης ένα το αγαπούσαμε περισσότερο. Ένα πανέμορφο γωνιακό στην Αλεξάνδρου Σβώλου (αυτή η οδός έχει σημαδέψει τη ζωή μου είναι γεγονός, θα σας το αναλύσω άλλη στιγμή), ακριβώς πίσω από την Αγία Σοφία και το Θέατρο Εγνατία που το έλεγαν Journal και ήταν πολύ δημοφιλές στέκι για τους ντόπιους. Σαν χώρος υπάρχει ακόμα αλλά έχει περάσει πλέον σε νέα διεύθυνση και έχει χάσει την παλιά του ομορφιά. Η διακόσμηση ήταν παριζιάνικη με έπιπλα αντίκες και ρετρό κάδρα από παλιές αφίσες του μεσοπολέμου και της belle epoque. Άλλο να σας το λέω κι άλλο να το βλέπετε! 

Cafe Journal
  Τη χρονιά που έδινα πανελλαδικές, μου είχε συμβεί κάτι πολύ άσχημο και ήμουν μέσα στη στεναχώρια. Ο μπαμπάς μου θυμάμαι είχε θορυβηθεί πάρα πολύ, φοβούμενος κυρίως μην με πάρει από κάτω και μείνω πίσω στο διάβασμα και αποτύχω στις εξετάσεις. Έτσι λοιπόν κάθε Παρασκευή με έπαιρνε στο σχόλασμα από το φροντιστήριο και με πήγαινε στο γνωστό μας μπαράκι για ένα ποτάκι. Το τι ιστορίες σκαρφιζόταν για να μου φτιάξει το κέφι δε λέγεται. Και πράγματι με έκανε να γελάω πολύ. Και μεταξύ μας με βόλευε πάρα πολύ που πίστευε πως χρειαζόμουν βοήθεια, γιατί έτσι ξέσκαγα λιγάκι από το πολύ το διάβασμα και μπορούσα να το ξενυχτίσω και λίγο παρά πάνω, γιατί μόνη μου δε με άφηναν να βγω ποτέ! Αφήστε που τότε ήταν και η μοναδική φορά που οι γονείς μου ήρθαν μετά από πολλά χρόνια κοντά. Μπροστά στην τρομάρα τους μη τα τινάξω όλα στον αέρα, συνασπίστηκαν για να μου φτιάξουν το κέφι κι εγώ χαιρόμουν που έστω και στα ψέματα έδωσαν για λίγο καιρό τόπο στην οργή.
                      
Cafe Journal

 Τώρα τα πράματα έχουν κάπως αλλάξει. Πάλι βγαίνουμε για ποτάκι με τον μπαμπά αλλά την ημέρα κι αν κάποιος φτιάχνει το κέφι του άλλου αυτή είμαι εγώ, γιατί ως χαμηλοσυνταξιούχος πλέον ο μπαμπάς δεν μπορεί να κάνει τη νυχτερινή ζωή που έκανε κι αυτό κάπως του κόβει τα φτερά. Το σημερινό μας στέκι είναι το μαγαζί της παρέας μας το Τσούκου-τσούκου φυσικά. Και ναι οι σχέσεις των γονιών μου έχουν βελτιωθεί αρκετά μπορώ να πω αν και παραμένουν εκ διαμέτρου αντίθετοι χαρακτήρες. Να σας πω και ένα μυστικό; Οι δυο τους δεν πήραν ποτέ επίσημα διαζύγιο. Όλα αυτά τα χρόνια ζουν απλώς σε διάσταση χωρίς να έχουν ξαναφτιάξει τις ζωές τους. Οι μεγάλες αγάπες δεν πεθαίνουν ποτέ... αλλά ο εγωισμός τα ισοπεδώνει όλα. 


Ο μπαμπάς  Πλάτων

Και τώρα που τα θυμήθηκα όλα αυτά θα πιω μια γουλιά τσάι για πάνε κάτω τα φαρμάκια... (ταραξάκο που κάνει αποτοξίνωση στο συκώτι και ενισχύει και  τον μεταβολισμό. Να το προτιμάτε)

Το τραγουδάκι που μου κολλάει είναι αυτό της Αρλέτας,  Στο μπαρ το ναυάγιο


Προχθές αργά στο μπαρ το ναυάγιο 
Βρέθηκα να τα πίνω μ' έναν άγιο 
καθότανε στο διπλανό σκαμπό
Και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό
Του είπά παππούλη τι ζητάς εδώ
Δεν είναι μέρος για έναν άγιο αυτό
μου λέει, τέκνον κάνεις μέγα λάθος
εδώ είναι ο φόβος των ανθρώπων και το πάθος
Κοίταξε γύρω του στεγνούς και μεθυσμένους
και μου είπε εγώ τους αγαπάω τους κολασμένους
αν θες ν' αγιάσεις πρέπει ν' αμαρτήσεις

ΥΓ. Όλοι οι ζωγράφοι που επέλεξα κατά τα τύχη μου βγήκαν Εδουάρδοι στο όνομα. Σύμπτωσις...

ΥΓ.2 Κανένας δεν μπορεί να γίνει τέλειος γονιός αλλά όλοι μπορούν να εργαστούν για μία τέλεια σχέση. Τα παιδιά θρέφονται από την ομόνοια και την σύμπνοια του ζευγαριού. Και τα παιδικά τραύματα σας το λέω εκ πείρας δεν κλείνουν ποτέ... το νου σας και το νου μας...


Show Comments: OR

22 σχόλια:

Ɛùα ⚘ είπε...

Μ' άρεσε η ιστορία σου. Και οι εικόνες από το μπαράκι σας, εντυπωσιακές. Πάντα αναρωτιόμουν για πιο λόγο όταν αλλάζει διεύθυνση ένα μαγαζί πρέπει να αλλάζει και χαρακτήρα (όταν το προηγούμενο στυλ ήταν πετιχυμένο, εννοείται)...
Να χαίρεσαι τους γονείς σου! Δυστυχώς, η ζωή δεν έρχεται με οδηγίες χρήσης... λάθη γίνονται πολλά από εμάς τους γονείς... και την πληρώνεται εσείς τα παιδιά πάντα... Εύχομαι από εδώ και πέρα ό,τι καλύτερο για την οικογένειά σου! Ποτέ δεν είναι αργά για να βρουν όλοι τη θέση που τους ταιριάζει αλλά και που τους αξίζει, εντός κι εκτός μιας οικογένειας. Και ας μην ξεχνάμε πως όταν ο γονιός είναι καλά, ευτυχισμένος και γεμάτος αρμονία με τον άνθρωπό του ή μόνος του, τότε και τα παιδιά είναι καλά.
Φιλί Καλημέρας!

morfeas είπε...

Χριστίνα πέρασα να σου πω μια καλημέρα..
έχω να κοιμηθώ 2 μέρες και το μυαλό κοντεύει να κλατάρει!
κι εμένα μου αρέσει το Baileys αν και τώρα δεν πίνω..
ήπια όμως στην Αθήνα κρασάκι..
οι φώτο είναι τέλειες..

την καλημέρα μου

Joan Petra είπε...

Δεν έχω λόγια για το πόσα διδάγματα -αλλά και εικόνες- βγήκαν από αυτή την ανάρτηση... Σε ο,τι με αφορά, σε ευχαριστούμε που μας εμπιστεύτηκες μια τόσο προσωπική ιστορία... Σέβομαι απόλυτα -αλλά και πράττω νομίζω- το υστερόγραφο 2... Το journal, έχεις δίκιο, είναι όλα τα λεφτά! Να είσαι πάντα καλά και καλή σου μέρα. Σε φιλώ :)

Νικόλας Τσάρας είπε...

τι ήθελα πρωι πρωί να την διαβάσω την ιστορία την νύχτα γιατι δεν ξεστραβώθηκα... με συγκίνησες !!! να χαίρεσαι και τον πατέρα σου λοιπόν !!!! να είστε καλά και να γυρνάτε όσο μπορείτε στα μπαράκια σας μεσα από κάτι άσχημο όπως ο χωρισμός τους βγήκε και κατι ιδιαίτερο σαν συνήθεια ... οι βόλτες σας καλη μας μέρα

Αθηνά... είπε...

Ω! Γοητευτικότατος ο μπαμπάς και με πολύ ωραίο όνομα!
Μου θύμησες τις εξορμήσεις για ουισκάκια και κουβεντούλα με τον δικό μου μπαμπά, όχι σε μπαράκια, αλλά στου Ζόναρς, πολλά χρόνια πριν. Απαραιτήτως μια φορά την εβδομάδα, μια συνήθεια που την αγαπούσαμε και την τηρήσαμε μέχρι που απεβίωσε. Ωραίες εποχές!
Καλό μεσημέρι Χριστίνα Ανδρομέδα!

Woman in Blogs είπε...

Πάντα καταφέρνεις να κάνεις τις προσωπικές σου ιστορίες ενδιαφέρουσες, απολαυστικές και χρήσιμες! Και στόλισες αυτή την ανάρτηση με τόσο όμορφες εικόνες! Και με το αγαπημένο μου Baileys! (κι εγώ παιδί του καφέ) δεν θα μπορούσες νομίζω να την τελειώσεις καλύτερα!!!!!
Σ' ευχαριστώ πολύ, Χριστινάκι μου!

ΙΩ ΤΖΙΝΤΑ είπε...

Χριστίνα μου,
η διήγησή σου με συνεπήρε..
οι τσάρκες.. το παρελθόν.. το παρόν..
τα πρόσωπα.. η μυρωδιά Θεσσαλονίκης..

σ΄ευχαριστούμε..

φιλιά για καλή συνέχεια

Christina Andromeda είπε...

Συγκοινωνούντα δοχεία Εύα μου! Σ ευχαριστώ πολύ για το πέρασμα! Καλό βραδάκι πλέον από μένα..

Christina Andromeda είπε...

Καλώς τον!!! Να ξεκουραστείς και να μας πεις τα νέα σου! Αναμένουμε!

Christina Andromeda είπε...

Γεια σου Πέτρα μου! Το βίωμα του ενός μπορεί να είναι βοήθεια για κάποιον άλλο, οπότε ντροπες δεν χωράνε!
Περιμένω ανατολίτικες ιστορίες όμως....

Christina Andromeda είπε...

χαχαχαχα θα τονε χαίρομαι Νικόλα! Να σαι καλά!!!

Christina Andromeda είπε...

Αχ τι ωραία! Μπέμης και ο δικός σου ο μπαμπάς! Μ αρέσουν πολύ αυτά! Ωραίες δε θα πει τίποτα! Με τα παιδιά μας θα το επανλάβουμε τώρα. Να σαι καλά Αθηνιώ! Καλό βραδάκι!

Christina Andromeda είπε...

ΑΧ το άτιμο είναι τούμπανο από θερμδίδες! Αλλιώς θα τσάκιζα τώρα ένα καφεδάκι με Baileys!
Φιλάκια Αλεξάνδραααααα!!!!!!!!

Christina Andromeda είπε...

Γεια σου Ιώ μου!! Χαίρομαι που το απόλαυσες! Να μου είσαι καλά!

Eleana-My Home My Memories είπε...

Στεναχωρήθηκα διαβάζοντας την ιστορία των γονιών σου αλλά όμως στο τελείωμα τα λόγια σου ήταν συγκινητικά και πραγματικά χαμογέλασα που πίσω από όλα αυτά υπάρχει μια μεγάλη αγάπη!! Μακάρι κάποια στιγμή να το δούνε και εκείνοι.

joanna papanikolaou είπε...

Άλλη μια εκπληκτική και ενδιαφέρουσα ανάρτηση Χριστίνα μου!!! Και πώς να μην είναι όταν ξεδιπλώνεις την προσωπική σου ιστορία !!! Φοβερή η φώτο του μπαμπά ... να είναι καλά και οι δυο τους έστω και χώρια !!! Θέλει πολύ δουλειά η συμβίωση, ειδικά όταν υπάρχουν παιδιά !!! Το βλέπω τώρα και σ'εμάς, τους νέους γονείς !!! Πάντως, το journal ήταν και δικό μας στέκι για πολλά χρόνια !!! Πολύ ωραίο μαγαζί τότε... για τώρα δεν ξέρω...!!! Πολύ ωραία και τα έργα που διάλεξες !!! Καλό σου βράδυ και πολλά φιλιά !!!

Alexander D. είπε...

Μου άρεσε η ανάρτησή σου, ήταν ζεστή, ενδιαφέρουσα, προσωπική! Επίσης μου άρεσαν πολύ οι φωτογραφίες που έβαλες! Εξαιρετική δουλειά έχεις κάνει!
Πάντως με τον πατέρα μου, που τον έχω συνηθίσει στη ζωή μου τα τελευταία μόνο χρόνια, μόνο για καφέδες πάμε, για ποτό ποτέ.... Θα του παραπονεθώ :)
Φιλιά πολλά Χριστίνα! Καλό βράδυ!

Christina Andromeda είπε...

Ποτέ μη λες ποτέ! Who knows? Η ζωή έχει πολλές ανατροπές! Εσύ να μην στεναχωριέσαι, μεγάλα παιδιά είμαστε!
Φιλάκια καλή μου!

Christina Andromeda είπε...

Όπως το λες Ιωάννα μου, θέλει πολύ δουλειά ακόμα κι όταν δεν υπάρχουν παιδιά! Άλλες εποχές όμως τότε και άλλες νοοτροπίες. Τώρα γενικά οι νέες γενιές θέλω να πιστεύω πως είμαστε πιο ανεξάρτητες και δεν επιτρέπουμε στους γονείς μας να είναι παρεμβατικοί στις σχέσεις μας (γιατί κακά τα ψέματα οι περισσότερες ζημιές στα ζευγάρια γίνεται από τις αρνητικές επιρροές του συγγενικού περιβάλλοντος)

me (maria) είπε...

Συγκινητική η ανάρτησή σου...
Ο μπαμπάς σου είναι δίπλα σου παρόλα αυτά κι αυτό έχει σημασία τελικά...
Να είστε καλά!!

Christina Andromeda είπε...

Να πάτε Αλέξανδρέ μου! Κάθε συνάντηση βάζει το λιθαράκι της για να καλλιεργηθεί η οικειότητα.
Να είσαι καλά φίλε μου!

Αθηνά... είπε...

Κοίτα, η αλήθεια είναι ότι ενίοτε το πίνω το ουισκάκι μου με το παιδί μου. Είναι βλέπεις μπάρμαν στο επάγγελμα! Οπότε είναι και κερασμένο στη μανούλα!
Φιλιά!

Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

my store on etsy

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets