26 Οκτωβρίου 2014

Τα πεθαμενατζίδικα κι άλλες επιτυχίες!

Εσύ έχεις σκεφτεί ποιο τραγούδι θα ήθελες στην...κηδεία σου;...


Ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί κάθε φορά που αναφερόμαστε σε ένα περιστατικό θανάτου, όλοι τρομοκρατούνται κι αρχίζουν τα «χτύπα ξύλο» και «τα κουνήσου από τη θέση σου» και τα «αχ ας αλλάξουμε θέμα». Από όσο ξέρω είμαστε περαστικοί από αυτήν τη ζωή κι όπως ήρθαμε έτσι θα φύγουμε. Η λογική του ότι οι κουβέντες περί θανάτου είναι γρουσουζιά με εξοργίζει. Αν αρνούμαστε κάτι τόσο φυσιολογικό είναι λογικότατο μετά να έχουμε και πρόβλημα να το αντιμετωπίσουμε. Οι περισσότερες καταθλίψεις που ξέρω προέρχονται από αυτήν την άρνηση του θανάτου. Άνθρωποι που αρρωσταίνουν επειδή δεν μπορούν να αποδεχθούν την απώλεια, λες και έχουν υπογράψει συμβόλαιο με τον Άγιο Πέτρο. 

Ο μοναδικός θάνατος που μπορεί να έχει νόημα να μας ισοπεδώνει είναι ο άδικος θάνατος, αλλά κι αυτό πιστεύω υπόκεινται σε πολλαπλούς παράγοντες που θα πρέπει να τους υπολογίζουμε κάθε ώρα και κάθε στιγμή. 

Περί θανάτου ο λόγος λοιπόν και όχι δεν κουνιέμαι από τη θέση μου. Και αγαπημένους μου ανθρώπους έχω χάσει και ατελείωτα μερόνυχτα στα νοσοκομεία έχω περάσει και οριακές περιπέτειες υγείας έχω ζήσει κι όλα τα βλέπω φυσιολογικά κι ανθρώπινα. Γι αυτό και ανταποκρίθηκα με μεγάλη χαρά στο κάλεσμα της Πέτρας Εσύ έχεις σκεφτεί ποιο τραγούδι θα ήθελες στην...κηδεία σου;...



Η εφηβεία και η μετεφηβεία λένε οι ειδικοί, ότι συνοδεύεται από μία έντονη εσχατολογική ανησυχία. Ο νεαρός έφηβος μπαίνοντας σταδιακά στον κόσμο των μεγάλων, αρχίζει να εξοικειώνεται με την ιδέα της θνητότητάς του και αρχίζει να φλερτάρει εντόνως με την ιδέα του θανάτου. Φοράει μαύρα ρούχα, ακούει σκοτεινή και καταθλιπτική μουσική, πολλές φορές παθαίνει κι ο ίδιος κατάθλιψη, ζωγραφίζει μακάβρια θέματα, παρακολουθεί ταινίες τρόμου, διαβάζει αντίστοιχα λογοτεχνικά βιβλία και γενικά ότι κι αν κάνει σχετίζεται με αυτήν την εξερεύνηση του αναπόφευκτου και του απροσδόκητου.  «Να ζει κανείς ή να μη ζει;» «Ματαιώτις, ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιώτις..», «Τι είναι η ζωή; Τι είναι ο θάνατος;» «Υπάρχει ζωή μετά το θάνατο;», «Υπάρχει ζωή πριν το θάνατο;» Και η λίστα των ερωτημάτων δεν τελειώνει ποτέ. 

Ένα τέτοιο εφηβόπουλο ήμουν κι εγώ. Ακόμα δεν είχα βγει από το αυγό μου κι αναρωτιόμουν πού θα πάω μετά το πέρας της θνητής μου ζωής. Θυμάμαι που με συγκλόνιζαν οι δραματικές ιστορίες με τραγικούς ήρωες που έβρισκαν άδοξο τέλος. Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα, η Αντιγόνη, το Κοράκι κι άλλα παρόμοια. Κι από μουσική ότι πιο μελαγχολικό και πεθαμενατζίδικο.

Καμιά φορά η γιαγιά μου ακούγοντας τα cdάκια που έβαζα στο δωμάτιό μου, κάτι μακρόσυρτα νεοκλασικά, ερχόταν και με πείραζε, λέγοντάς μου. 

-Τι έγινε παιδί μου; Τον παν τον πεθαμένο;

Άλλες πάλι φορές όταν έβαζα heavy metal ο παππούς σκιαζότανε και με μάλωνε.

-Τι είναι αυτά τα δρακουλίστικα που ακούς βρε παιδάκι μου; Θα μας κάνεις όλο το βράδυ να βλέπουμε άσχημα ονείρατα! 



Όταν η γιαγιά μου άρχισε να πέφτει πολύ οργανικά, καθότι την παρακολουθούσα πάντα από κοντά, είχα διαγνώσει εκείνα τα σημάδια που μου έλεγαν πως η γιαγιά θα μας άφηνε χρόνους. Οι αναφορές της για καβαλάριδες και Αγίους που έβλεπε να μπαίνουν στο σπίτι όλο και αυξάνονταν, όπως και οι ισχυρισμοί της πως τα συγχωρεμένα αδέρφια της έρχονται να την πάρουν. Σε όποιον άλλον τα έλεγε αυτά, εκείνος έφτυνε στον κόρφο του, εγώ πάλι κρατούσα σημειώσεις. Ένα καλοκαίρι που η γιαγιά είχε ανακάμψει απροσδόκητα, μας ζήτησε να την πάμε στο χωριό να επισκεφτεί το πιο μισητό της πρόσωπο. Εκεί που λέτε το έπιασα το υπονοούμενο. Δεν την πήγαμε απλώς στο χωριό αλλά οι αγκαλιές και τα φιλιά με τους αιμοβόρους συγγενείς, έδιναν κι έπαιρναν. 

-Να το, να το! Θα φύγει η γιαγιά! Συμφιλιώνεται με τους εχθρούς της! Έλεγα στη μαμά και τη μαμά όλο και την έπιανε πανικός και υστερία. 

Ίσως τελικά να ήταν και αυτός ο λόγος που αποφάσισα να είμαι ψύχραιμη με τέτοια θέματα. Η υστερία και ο πανικός που έβλεπα στην συμπεριφορά κάποιων ανθρώπων που δεν ήθελαν να συμφιλιωθούν με το αναπόφευκτο, με έκανε να το βλέπω αλλιώς το πράγμα.  

Πράγματι το μοιραίο με τη γιαγιά συνέβη το ίδιο καλοκαίρι και επειδή ήταν το πρώτο άσχημο σκηνικό στην οικογένεια, έμεινα μόνη να φυλάω της Θερμοπύλες. Και μόνο στην σκέψη πως θα αρχίσουν όλοι να πέφτουν από την στεναχώρια τους σαν τα κοτόπουλα, με οδήγησε στο να πάρω δραστικότατα μέτρα. Ο πιο επίφοβος από όλους, ήταν ο παππούς ο οποίος κάθε φορά που στεναχωριότανε πάθαινε έμφραγμα. Γι αυτό κι εγώ καλού κακού για να μην έχουμε κι άλλα, του έδωσα ένα ηρεμιστικό στη ζούλα. Και πράγματι ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Ο παππούς ήταν ήρεμος και κουλ κι αυτό βοήθησε και τους υπόλοιπους να το πάρουν πιο ψύχραιμα το θέμα. Μάλιστα στην αίθουσα της δεξίωσης μετά την κηδεία, κατέβασε και μερικά κονιακάκια κι άρχισε τα όπα και τα άλατις!

-Βρε παιδιά, εγώ αντί να κλαίω, άρχισα να κάνω και κέφι από πάνω! Είναι φυσιολογικό;
Όταν αποκάλυψα σε όλους το μυστικό μου, οι συγγενείς δεν ήξεραν αν έπρεπε να με μαλώσουν ή να χαρούν. 

Τελικά όλα πήγαν καλά κι ο παππούς την έβγαλε μόρτικα τη δουλειά, για άλλα 8 χρόνια. Όταν όμως άρχισε κι εκείνος να μου εξομολογείται με πάσα λεπτομέρεια όλες τις μπερμπαντιές που είχε κάνει στα νιάτα του εις βάρος της γιαγιάς, ε εκεί πάλι ψήλοι στ αυτιά μου μπήκανε βρε πωπωπω.
Κατά έναν παράξενο τρόπο μετά το θάνατο της γιαγιάς μου, όλα τα περίεργα υπαρξιακά άρχισαν να υποχωρούν σα να είχα βρει επιτέλους μια απάντηση στα βασανιστικά ερωτήματά μου. Ξαφνικά ένιωθα πως υπήρχε πλέον ένα πρόσωπο στην αντίπερα όχθη που μου εγγυόταν πως κάτι καλό υπάρχει στην άλλη πλευρά. Κάτι πολύ καλό!

Όσο για το πιο τραγούδι θα θελα να παίζει την ημέρα της αναχώρησής μου, θα πω πως δε θέλω ένα μόνο τραγούδι, θέλω dj κανονικό και πάρτι τρικούβερτο με ποζεριές, μεταλλιές και τα συναφή. Θέλω νιάτα και δροσιά, μπαντάνες στα μαλλιά. Περμανάντ, αφέλειες, φτερά, πούπουλα, ασιμόσκονη, animal prints, κιθάρες, τύμπανα και πολλή χορό και τραγούδι!


 



Αλλά για το grande φινάλε θέλω κάτι λεβέντικο κι αντρίκιο 




ΥΓ. Δεν έχει υστερόγραφο γιατί θα ακολουθήσει κι άλλη ανάρτηση ένεκα της μεγάλης γιορτής σήμερα!

 
Show Comments: OR

26 σχόλια:

Κλαυδία είπε...

Χριστίνα μου καλημέρα !!! Τα ξεκαθάρισες τα πράγματα και τα έβαλες στη σωστή τους βάση. Η ζωή και ο θάνατος συμπορεύονται, οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι, καλό είναι να υπάρχει και κανένα ηρεμιστικό πρόχειρο και να προνοήσουμε να το πάρουμε ή να το δώσουμε στη ζούλα σε όποιον το χρειάζεται...Οι μουσικές σου επιλογές σεβαστές και δεν σε βρίσκω καθόλου απαιτητική ως προς τις "τελευταίες επιθυμίες" προς τρίτους και αυτό το βρίσκω αξιοθαύμαστο όπως και τη γενικότερη αντίληψή σου περί του θέματος....

αχτίδα είπε...

Καλημέρα φίλη μου και..γέλασα με τη ψυχή μου γιατί..είχες δίκιο για όλα..χτύπα ξύλο δηλαδή..μακριά από μας..όπως λένε και όπως είπε ο άνδρας μου προημερών όταν είδε ότι άνοιξε στην γειτονιά μας ένα ..γραφείο κηδειών!!!!!!!!

Mia Petra είπε...

"-Τι έγινε παιδί μου; Τον παν τον πεθαμένο;"...Αχαχαχα! Σόρρυ που γελάω, αλλά η ατάκα της γιαγιάς ήταν όνειρο! (από εκείνη μάλλον πήρες το χιούμορ σου!) Πάντως, όλα αυτά σαφώς και θα συμβούν στα βαθιά σου γεράματα (παιδί πράμα!)..αλλά..."με το φινάλε σου μού ήρθε μια ζάλη και μ΄έκαμες και χόρευα κι εγώ το πεντοζάλη!" Ορίστε βρε, μέχρι μαντινάδα με έκανες και σκάρωσα πρωί πρωί! Πολλά γλυκά φιλιά και καλή Κυριακή Χριστινάκι μου :))

Mia Petra είπε...

Όπα! Εντάξει, όπα επειδή μεράκλωσα, αλλά και όπα επίσης, επειδή ξέχασα να σου πω πόσο καταπληκτικές είναι οι φωτό σου :))

Αθηνά... είπε...

Ένα κι ένα τα τραγούδια σου Χριστίνα Ανδρομέδα! Θα τα άκουγα και τρεις φορές το καθένα, μη σου πω και τέσσερις, αλλά επειδή σήμερα γιορτάζει ο κ. Μήτσος (το στεφάνι μου) και ετοιμάζω μεσημεριανό εορταστικό γεύμα για συγγενείς και φίλους, καθότι σήμερα Κυριακή και το βράδυ δουλεύω στην εφημερίδα και δεν θα μπορούσα να τους δεξιωθώ αργότερα, φεύγω βιαστικά και πάω στην κουζίνα μου!
Πολλά φιλιά!

Πέτρος Κ. είπε...

Το να εξοικειώνεται κανείς με το θάνατο το θεωρώ κομματάκι αρρωστημένο. Είναι αναπόφευκτος, ποιος λέει το αντίθετο, αλλά το να συζητάμε διαρκώς κάνοντας πλάκα με το θέμα, είναι ανωμαλία.
Μπορώ να καταλάβω το "προσπαθώ να το αντιμετωπίσω", "μένω ψύχραιμος", "το παλεύω", αλλά όχι και να το έχω μόνιμο θέμα συζήτησης για να το χωνέψουν και οι άλλοι.
Όλοι γνωρίζουμε ανθρώπους, ακόμη και συγγενείς και φίλους που έχουν (ή χάσαμε από) καρκίνο. Δεν λέμε όμως “αχ, ας είχα κι εγώ λίγο!”
Στην εφηβεία, πράγματι, έβλεπα ταινίες τρόμου. Θυμάμαι στον «Εξορκιστή» όταν έγινε διάλειμμα και άναψαν τα φώτα γύρισε όλος ο κινηματογράφος να δει ποιος γελάει. Μιλάμε για απίστευτα γέλια!!!
Μάντεψε ποιος ήταν.
Στην εφηβεία το θεωρώ φυσιολογικό να βλέπεις αυτές τις αηδίες, στα πλαίσια του γενικότερου "ψαξίματος". Αλλά δεν ξημεροβραδιαζόμουν σε κηδείες.
Ούτε ξύλο χτυπάω, ούτε κουνιέμαι από τη θέση μου, ούτε ποτέ πίστεψα σε γρουσουζιές. Δεν βρίσκω όμως "φυσιολογικό" το θέμα για να κάθονται άνθρωποι όλο ζωντάνια να καταναλώνουν το χρόνο τους με αυτό.
Καλό είναι να συζητούν για τη ΖΩΗ, κάτι που αποκλείεται να κάνουν πεθαμένοι.

ΥΓ (ναι, έχει): Χρόνια σας πολλά.

Σοφία ΜΒ είπε...

Γεια σου βρε Χριστινάκι με τα ωραία σου!!! Sorry, αλλά εγώ με τόσα τραγούδια μερακλώθηκα! Άντε γεια μας και..να πεθάνει ο Χάρος!

Christina Andromeda είπε...

Γεια σου Κλαυδία μου με το ωραίο πρωινό ποδαρικό σου! Έτσι, πάντα ένα ηρεμιστικό στην άκρη καλού κακού, γιατί άνρθωποι είμαστε.

Christina Andromeda είπε...

Καλησπέρα Αχτιδούά μου!!! Που λες κι εγώ σκιάζομαι με τα γραφεία τελετών αλλά γι αυτό και τα βλέπω με κωμική διάθεση.

Christina Andromeda είπε...

Είδες πού τα βρίσκανε οι άνθρωποι! Εκείνες οι γενιές είχαν πιο πολύ χιούμορ από εμάς. Ρίξε μια γυροβολιά Πέτρα μου!!!!

Christina Andromeda είπε...

Χρόνια σας πολλά ΑΘηνά μου!!!! Κι εμείς εορτάζουμε σήμερα,,, χοχοχοχο

Ariadni St. είπε...

Επειδή κόλλησε ο μπλόγκερ , θα προσπαθήσω να θυμηθω τι έγραψα στο προηγουμενο σχόλιο μου, σε περίπτωση που εξαφανιστεί. Όταν ημουν μικρή και εγω φοβομουν το θάνατο, τωρα δεν με σκιάζει φοβέρα καμιά. Πολύ χρησιμο να παρατηρείς το τελος της γιαγιακας και του παππουκα, ο Θεός να τους έχει καλά εκεί που είναι. Καλά έκανες και παρέμεινες ψυχραιμη, μιας και οι περισσότεροι στις κηδείες είναι σε πολύ ασχημη ψυχολογικη κατασταση! Στρας ντισκοπάρτυ γιουχουυυυυυυυυυυ!
Χρόνια Πολλά με πολλά φιλιά!

Christina Andromeda είπε...

Καλά αυτό που περιγράφεις είναι οι περιπτώσεις κάτι αυτοκτονικών τύπων που προφανώς έχουν μεγάλο πρόβλημα. Εγώ μιλάω για τις φάσεις που θα το φέρει η κουβέντα και θα θυμηθείς κάποιον αγαπημένο σου που έφυγε και θα ανακαλέσεις και κάποια δυσκολα περιστατικά κι όλοι θα αρχίσουν να φρικέρνουν. Πχ Αν πω κάπου αυτό το σκηνικό με τον παππού που μεράκλωσε στην κηδεία της γιαγιάς κάποιοι θα αγχωθούν, αλλά εγώ δεν αισθάνομαι ότι λέω κάτι άσχημο ή περίεργο.

Christina Andromeda είπε...

Α αυτό μου αρέσει ακόμα περισσότερο!! Να πεθάνει ο άτιμος!!!

Eleana-My Home My Memories είπε...

Από την ώρα που ξεκίνησες να περιγράφεις τη γιαγιά σου μου έδωσες να σκεφτώ κάποια πράγματα που σε ανάλογες περιπτώσεις τα είχα περάσει στα ψηλά... Δηλαδή στο δικό σου πάρτυ.... στην καλύτερη πρέπει να είσαι ντυμένος Alice Cooper ή κάτι από δεκαετία 80!!! Τι μου θύμησες με την περμαντ... Καλό βράδυ Χριστίνα!!

το φονικο κουνελι είπε...

"Φτου κακό, φτου φτου, μπήκα έτσι για μια βόλτα εδώ και βλέπω για θανάτους, φτου, φτου" (με φωνή γριάς και έτσι). :P

Σοβαρά τώρα. Τι θα κάναμε χωρίς τον θάνατο. Πολύ απλά... δε θα ζούσαμε. Το να τον αρνούμαστε είναι λες και αρνούμαστε την άλλη όψη του νομίσματος - λες και θα μπορούσε να υπάρχει νόμισμα με μόνο μία όψη. Aπό κει και πέρα, ας χαιρόμαστε που ζούμε, ας γουστάρουμε και... ήρεμα. Όλα μες στο πρόγραμμα είναι.

Πέραν αυτού, γουστάρω μουσικές επιλογές σου - το έχω ξαναπεί. Τότε αναφερόμουν στα τζαζ, τώρα βλέπω Arcana και Dead can Cance και My Dying Bride και γουστάρω πάλι. Αγαπάμε γκοθιές. Cheers.

Christina Andromeda είπε...

Ε μα σε το πα ότι έχουμε μπόλικα κοινά! Ανεξερεύνητο το ζήτημα του θανάτου αλλά αφού έτσι πάει το πράγμα δεν βρίσκω το λόγο να πελαγώνουμε και να απελπιζόμαστε. Ας βάλουμε λίγη μουσικούλα και όσα πάνε κι όσα έρθουν!

Christina Andromeda είπε...

Άρα κι εσύ παρατήρησες κάποια σημάδια. Ωραία κράτα σημειώσεις.
Εσύ έλα στο πάρτι όπως γουστάρεις!

Christina Andromeda είπε...

Έτσι! Με αυτήν την ψυχολογία σε θέλω καμάρι μου!

nikos dirladada είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
nikos dirladada είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Woman in Blogs είπε...

Α, εσύ είσαι βολική, δεν ζητάς πολλά!
Έχω μια φίλη που όχι μόνο χτυπά ξύλο, αλλά σηκώνεται όρθια και φτύνεται!!!!!!!!!!!!!!
Όλα μες στη ζωή είναι, ας τα ευχαριστηθούμε...
Πολλά φιλιά!

Η blogger της διπλανής πόρτας είπε...

Καλέ με dj? Υπερπαραγωγή η κηδεία σου. Μια χαρά, όπως θέλει θα φύγει ο καθένας από αυτόν τον κόσμο.
Πάντως πέρα από την πλάκα, καλά κάνεις και είσαι ψύχραιμη κι εγώ είμαι. Ο Θάνατος είναι το μόνο σιγουρο πράγμα μετά την γέννηση. Επίσης, αυτό που αναφέρεις με την γιαγιά σου κι εγω το έχω βιώσει με στενά οικογενειακά μου πρόσωπα και πολύ ταυτίστηκα να ξέρεις.
Καλή μας εβδομάδα και καλώς σε βρίσκω! :)

Σμαραγδένια Ρούλα είπε...

Γέλασα με τον παππού σου ....και με το χαπι .. ειδες δουλεια που έκανε Χριστινακι μου; μηπως έτσι πρέπει να είμαστε για τους αγαπημενους μας που φεύγουν στα βαθιά γεραματα και κλεινει ο κύκλος της ζωής τους;... γινονται ολα τοσο φισιολογικά...!!!!
ΟΙ μουσικές σου επιλογες μου επειδή ειμαι ασχετη ...χι.χι. μου θυμήζουν Μπάτμαν... ομως η τελειταια σου...εεεεεε όλα τα λεφτα..!!! Θεός ο Ψαραντωνης και στα δικα μου τον θέλω..χι.χχι. θα το δεις προσεχώς.. αντε Χριστινακι μου και να πεθάνει ο χάρος.!!!!!! φιλακιαααααα!!!

airis είπε...

αχαχχα Χεβυμεταλλού μου! Σε πάω με χίλια!
Το'ξερα ότι έχεις καλό γούστο στη μουσική!
Επίσης συμφωνώ απόλυτα με την εισαγωγή σου. Μα πολύ όμως!
Φιλιάααααααααααααα!

marilenaspotofart είπε...

Εντάξει είναι θεϊκές οι ατάκες και της γιαγιάς και του παππού με τα ακούσματά σου!!! Αχαχαχαχα!! Κάτι παθαίνουν οι μεγάλοι άνθρωποι και σκιάζονται με τις τσιρίδες, ειδικά αν είναι και στερεοφωνικές!!!
Οπως λέει κι ο σοφός λαός μας δεν υπαρχει γαμος χωρις κλαμα και κηδεια χωρις γελιο!! εντάξει όχι να ξεκαρδιστούμε, δεν ήμαστε αναίσθητοι αλλά μετά στον καφέ της παρηγοριάς που μαζεύεται όλο το συγγενολόι και αρχίζει το πίτσι πίτσι ε, εκεί όλο και κάποιο απίθανο σκηνικό θα παιχτεί!!!
Ασε κι εσύ παραγγελιές στην οικογένεια Χριστινάκι και που ξέρεις μπορεί να ακουστεί από κανα iphone καμιά μεταλλιά, όταν έρθει αυτή η μέρα, που να αργήσει να ρθει λέμε!!!!! Αχαχαχαχαχα!! Βρε την Πέτρα μου την συμπεθέεερα με τα ωραία της!!!
Εγώ θέλω θέα θάλασσα!!!! Ο καθείς με το βιολί του!! χιχιχιχι!! Πάντως νομίζω όλοι ή τουλάχιστον οι περισσότεροι περάσαμε πεθαμενατζίδικη εφηβεία!! Αν μου λεγε κανείς τότε ότι αργότερα πχ, θα φόραγα χρώματα εκτός του μαύρου και του καφέ, ε.... Θα τα ακουγε λεμε!!!! Αχαχαχαχα!!
Φιλάκια κοπέλα μου!!

Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets