27 Νοεμβρίου 2014

Fanζειν



Ένα ευτράπελο μπορεί να σταθεί αφορμή για να έρθεις αντιμέτωπος με πολύ σοβαρά κοινωνικά θέματα. Το δικό μου ευτράπελο που στάθηκε και αφορμή για να στείλω συμμετοχή στης Αριστέας, σχετίζεται με την συμπεριφορά και την αυτοέκφραση και συγκεκριμένα με τον τρόπο με τον οποίο κάποιος/α εκφράζει την ερωτική του διάθεση. Λογικό και ανθρώπινο οι χώροι διασκέδασης να συνδέονται κυρίως με την αναζήτηση ερωτικού συντρόφου. Το πώς όμως κάποιος ή κάποια θα επιλέξει να δείξει ότι είναι διαθέσιμος ή διαθέσιμη πάντα με προβλημάτιζε.  Πείτε με συντηρητική, κομπλεξική ή όπως αλλιώς θέλετε αλλά αφήστε με να θεωρώ πως το νούμερο ένα προσόν σε έναν άνθρωπο είναι το κυμπαριλίκι του. Η αρχοντιά του δηλαδή και η αξιοπρέπεια του, το μέτρο και οι ισορροπίες που κρατάει σε όλα τα πράματα. Τα άκρα πάντα με τρόμαζαν. Ανέκαθεν με τρόμαζαν οι σεμνότυφοι άνθρωποι, ανέκαθεν με τρόμαζαν και οι αχαλίνωτοι άνθρωποι. Μα θα μου πεις οι άνθρωποι είναι  πιεσμένοι, οι καιροί είναι αλλοπρόσαλλοι , οι σχέσεις γίνονται όλο και πιο δύσκολες και περίπλοκες, η μοναξιά είναι μάστιγα,  κάποιοι άνθρωποι πάλι αντιμετωπίζουν και κάποια θέματα ψυχολογικής φύσεως.. ναι τα λαμβάνω όλα υπόψη μου και απλά φροντίζω να κατανοώ την εποχή. Να κατανοώ  το τι συμβαίνει γύρω μου όχι για να αρχίσω να κρίνω και να επικρίνω αλλά για να ξέρω κι εγώ πού και πώς θα βαδίσω σαν αυριανός  γονιός.

Ειδικά μετά και το τελευταίο τραγικό συμβάν με τον μανιακό που γάζωσε τους θαμώνες ενός μπαρ επειδή τον απέρριψε η χορεύτρια, θεωρώ πως έρχεται ακόμα πιο δυναμικά στο προσκήνιο το ζήτημα της πρόκλησης. Ως ποιο βαθμό η πρόκληση σε δημόσιο  χώρο θεωρείται δικαίωμα; Ως ποιο βαθμό η πρόκληση θεωρείται θεμιτό μέσο διαφήμισης ενός μαγαζιού;  Ίσως ένας πολύ σοβαρός λόγος που έκοψα δια ροπάλου την νυχτερινή διασκέδαση σε κλαμπάκια είναι και αυτός.  Το ζήτημα της χύμα αισθητικής που έχει γίνει πλέον μάστιγα. Κάποτε όποιος ήθελε να παρακολουθήσει συγκεκριμένα θεάματα πήγαινε σε συγκεκριμένα μαγαζιά που λειτουργούσαν κατά τέτοιο τρόπο. (μαγαζιά στιγματισμένα με την ρετσινιά του υποκόσμου και της πάσης φύσεως εμπορίας) Πλέον αυτό, πάντα με το πρόσχημα της αναδουλειάς έχει γίνει θεσμός στη νύχτα.  Πας ωραία και καλά να ακούσεις κάπου λίγη μουσική, να δεις λίγο κόσμο, να ρίξεις και μια γυροβολιά ανάλογα με τα ακούσματά σου και τσουπ πετάγονται και κάτι χορευτές  και χορεύτριες πάνω στο μπαρ με τα σώβρακα (στην καλύτερη των περιπτώσεων).

Εεεεε  Basta seniore e siniori ! Φτάνει! Όχι άλλο δεν θα πάρω ευχαριστώ!  Προσωπικά τον οβολό μου δεν τον ρίχνω άλλο πια για να συντηρείται  αυτό το χάλι. Αντίο σας! Μια μπυρίτσα, ένα κρασάκι κάπου ήσυχα κι ωραία και πάλι πίσω σπιτάκι μου!



Και εδώ η συμμετοχή (να με συμπαθάτε για τις γλαφυρές περιγραφές, ήταν κωμωδία το θέμα της Αριστέας)


Fanζειν


Το ραντεβού ήταν στις  δέκα  κι άντε με τις καθυστερήσεις  των αστικών πες καλές δέκα και μισή. Η μία η φιλενάδα η Μελαχρινή είχε ρεπό από τη δουλειά και η άλλη η Ξανθιά είχε ρεπό γενικώς. Φιλενάδες αυτοκόλλητες αναντάμ παπαντάμ από τα γεννοφάσκια τους  ακόμα, είχαν σταματήσει προ πολλού να λένε στους άλλους πόσα χρόνια είναι μαζί για να μην καρφώνουν την ηλικία τους, μικρή κατά τα άλλα, κοντά στα πρώτα άντα αλλά ξέρετε πως είναι αυτά με τα γυναικεία κόμπλεξ.

Η Μελαχρινή ήταν η τεχνοκράτισσα της υπόθεσης, με τετράγωνη λογική και  οργανωμένη ντουλάπα.  Προληπτική διατροφή για να μη πάρει ποτέ της βάρος, κομπόδεμα στην άκρη και αποθέματα από ζυμαρικά και ξύδια στο ντουλάπι της κουζίνας για τις δύσκολες μέρες που πάντα χτυπούν την πόρτα ενός σπιτικού. Η Ξανθιά πάλι ήταν η νταρντάνα της υπόθεσης. Ψηλή με μεγάλη διάπλαση, μονίμως σε δίαιτα για να χάσει βάρος, αλλά από μυαλό ελαφριά σαν πούπουλο. Χαζό παιδί χαρά γεμάτο, τουλάχιστον για αυτούς που την ήξεραν καλά! Και  κοντά στην επίκτητη αδερφή της μπορούσε πάντα να είναι ο εαυτός της και να απελευθερώνεται από το επιβλητικό παράστημά της. 

Κοινό τους χαρακτηριστικό τα δύσκολα παιδικά τους χρόνια και η  πλούσια μακριά κώμη τους. Κατάμαυρα και γυαλιστερά τα μαλλιά της Μελαχρινής, κατάξανθα κι αστραφτερά τα μαλλιά της  Ξανθιάς. Όταν βρίσκονταν οι δυο τους, τα λόγια ήταν περιττά αφού μιλούσαν πάντα με τα μάτια. Με την άνεση της μακροχρόνιας φιλίας και την αυθάδεια των ανθρώπων που έχουν σταθεί ευλογημένοι στην αγάπη των ξένων (γιατί είπαμε από πατρική οικογένεια καπούτ) άραξαν στο γωνιακό καφέ του πεζόδρομου στην Καρόλου Ντυλ. Μικρό, συμμαζεμένο, με στυλάκι αλά παριζιέν και νότα ολίγον θεατράλε, μουσικούλα ψαγμενέ και θαμώνες που έγραφαν στο κούτελο τους «έχω δεκαπέντε μεταπτυχιακά και άδεια τσέπη». 

Ο κόσμος δεν είχε ακόμα μπουκάρει στο μαγαζί και η περατζάδα στη χειμωνιάτικη Θεσσαλονίκη ήταν όλη δική τους. Καφεδάκι και περιοδικάκι μέχρι να ανοίξει το μάτι και σκόρπιες προτάσεις ανάμεσα στα χασμουρητά. 


Η Ξανθιά, βλαμμένη όπως ήταν πάντοτε, πήρε ένα free press έντυπο για να ξεφυλλίσει ,χωρίς να δώσει βάση στο εξώφυλλο. Fanζειν έγραφε απ’ έξω και είχε κάτι γυμνασμένα παλουκάρια να ποζάρουν με φόντο μοβ neon λάμπες.
-Α,  συγκρότημα θα ναι από αυτά τα house τα ψαγμένα.
Ανοίγει το τευχάκι και πέφτει σε κάτι συνεντεύξεις. Πάλι δεν ήξερε κανέναν.
-Τι στο @#^*!@$^  ντιπ άσχετες είμαστε με την ζωή στην πόλη;
 Πάει μια σελίδα παρακάτω βλέπει έναν ημίγυμνο νεαρό με κοιλιακούς φέτες να παλεύει με κάτι κύματα.
-Μπα;;;  Άρχισαν να βάζουν και αγόρια στις διαφημίσεις εκτός από τσίτσιδες μοντέλες;
Προχωράει, πέφτει σε κάτι βιβλιοπροτάσεις, μετά σε κάτι δισκοκριτικές. Μετά  λίγη ανδρική μόδα με κάτι γυμνασμένους. Μετά λίγο cinema, συναυλίες, συνεντεύξεις και πάει λέγοντας και στο τέλος, μα στο πολύ τέλος, κάτι κοσμικά.
-Ρε μαλάκα, λέει στην Μελαχρινή, εδώ μέσα δεν έχει ούτε μια γυναίκα για δείγμα! Τι σόι περιοδικό είναι αυτό; Ουάου!!!
Κάνει να κοιτάξει και η Μελαχρινή γεμάτη απορία.
-Αχ καλέ ναι! Μόνο άνδρες έχει!
Ξαναγυρνάει η ξανθιά στο εξώφυλλο, διαβάζει Fanζειν, περνάει στα γρήγορα άλλη μια φορά τις σελίδες και όλα της φαίνονται νορμάλ.
-Ποιος ξέρει ίσως να είναι εναλλακτικό περιοδικό…
Και κάπου εκεί φτάνει επιτέλους στην τελευταία σελίδα, αφού είχε προηγουμένως εντοπίσει καμιά δεκαριά ημίγυμνους άνδρες χωρίς να της έχουν κινήσει την υποψία.
-Ρεεεεεεεεε μαλάκααααααα κοίτα αυτόν ρε!
-Ποιον καλέ;
-Αυτόν τον αγιο-Βασίλη πάνω στο μπαρ!

Κι εκεί μπροστά στα αθώα κι έντρομα μάτια της είδε έναν γενειοφόρο μουστακαλή με μίνι αγιο-βασιλιάτικο glam φόρεμα και τρίχα κάγκελο να χορεύει πάνω στο μπαρ με τα αχαμνά του σε κοινή θέα κι από κάτω πέντε έξι ακόμα χαρωπούς μαντραχαλάδες να χαζεύουν τα δασύτριχα αμελέτητά του…
-Ρε συ;;; Πάμε καλά;;;

Ξαναγυρνάει υποψιασμένη πια στο εξώφυλλο και διαβάζει πλέον καθαρά:
F A G ζ ε ι ν

- Ε πάει θα τρελαθώ! Εγώ νόμιζα πώς μόνο οι χαζογκόμενες  τσιτσιδώνονται στα club, δεν ήξερα ότι το κάνουν και οι άντρες! Κοίτα να δεις τι γίνεται στον έξω κόσμο! Κι εκεί που φοβόμουν μην κάνω κόρη και δε μπορέσω να τη συμμαζέψω, τώρα θα φοβάμαι  μη κάνω και γιο;;

Κι από κείνο το πρωί, η χαζοξαθιά και η κρυφοξανθιά Μελαχρινή φιλενάδα της, περισσότερο σοφές από ποτέ, κατέρριψαν κάποια στερεότυπα που είχαν στο μυαλό τους και  συνειδητοποίησαν  πως δεν πρέπει να παίρνει όρκο κανείς για τίποτα!

Μερικούς μήνες αργότερα ένας φίλος της Ξανθιάς, της εξομολογήθηκε πως μάλλον προτιμάει τα αγόρια… Και η χαζοξανθιά του είπε πως ότι κι αν επιλέξει να κάνει τελικά στη ζωή του, πρέπει να το κάνει πάνω από όλα με σύνεση, αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό… 


ΥΓ. Το ζητούμενο του κειμένου που είναι αληθινό περιστατικό, δεν είναι ο σεξουαλικός προσανατολισμός των ανθρώπων (πολύ ευαίσθητο και δύσκολο πεδίο ) αλλά ο τρόπος που δηλώνει κάποιος/α την διαθεσιμότητα του. Έτσι για να μην δημιουργούνται παρεξηγήσεις. 

Φιλάκια!!!!!





Show Comments: OR

39 σχόλια:

nikos dirladada είπε...

"...support at diagalactic administration for life sustenance
in LOWER planets" οπως λες.
Ζουμε σε ενα πλανητη οπου θα βρεις απο............εως.
Απο το χειροτερο μεχρι το καλυτερο.
(και η αληθεια ειναι πως το χειροτερο ειναι πολυυ χαμηλα).
ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ λοιπον...
Ενας πολυ μεγαλος δασκαλος σε αυτον τον πλανητη
και το μαθημα του το περνανε ελαχιστοι δυστυχως !
Λιγοι ειναι οι γενναιοι που θα καταφερουν να δεχτουν
ή να ανεχτουν και εντελει να διαχειριστουν την
υπαρξη του κατωτερου ,οπως και του ανωτερου
στον μεγαλο βαθμο διαφορετικοτητας που υπαρχει.
Λιγοι ειναι αυτοι που θα γινουν αρκετα απαλοι και
συγχρονως αρκετα σκληροι με οσα γινονται γυρω μας .
Οσο πιο πολλα δεχομαστε σαν φυσιολογικοτητες τοσο
πιο πολυ ,νομιζω,ανοιγουμε στα πραγματα
και αρχιζουμε να ζουμε
αρμονικα μεσα τους και με ασφαλεια.

Εχω παρατηρησει τελευταια οτι πολυς κοσμος
αρχιζει να βλεπει την πραγματικη εκταση των
αρνητικων πραγματων γυρω μας
και μεταξυ τους και εγω.Μαλλον ειναι ενα
συλλογικο μαθημα των ανθρωπων τελευταια,
ετσι νομιζω εγω.
Αλλοι κατακρινουν,αλλοι πεφτουν σε καταθλιψη
με αυτα που βλεπουν, αλλοι γινονται χειροτεροι
και αλλοι προσαρμοζονται και διωχνουν τα παραμυθια
περι "αγγελικα πλασμενου"κοσμου που μας σερβιρε το
εγω μας αιωνες τωρα.
Δεν θελω να σε μαυρισω και ουτε τα βλεπω
μαυρα τα πραγματα.
Αυτο που με ενδιαφερει ειναι να τα βλεπω οπως ειναι
και οχι οπως βολευει τις αδυναμιες μου.
Οπως σου ειχα πει μαθε να τα δεχεσαι ολα με το στομαχι.
Εκει ξεκιναει η ουσιαστικη επεξεργασια των πραγματων και το
μεγαλωμα και απλωμα στο συμπαν .Μετα ερχεται η αληθεια και
η πραγματικη αντικειμενικοτητα .
Ψαξε τα στεγανα σου ,δες τι φοβασαι και
αστο να σε κατακλυσει.Με το στομαχι,οχι με το μυαλο.
Ετσι ξεπερνιουνται αυτα ;->

airis είπε...

Χριστίνα μου έθιξες ένα πολύ σημαντικό θέμα και ο επίλογος σου ήταν όλα τα λεφτά :)))
Σε ευχαριστώ πολύ πολύ !
Η εισαγωγή σου με κάλυψε απόλυτα!
Τα φιλιά μου!

( έχω χρόνια πια που δεν πάω σε κλαμπάκια...ιδέα δεν έχω τι γίνεται!)

des tzav είπε...

Το πιστεύεις οτι όταν αρχισα να το διαβάζω μου ήρθες εσύ στο μυαλό; Ετσι απλά, σαν να έχει τη σφραγίδα σου επάνω, φαντάσου να σε γνώριζα από κοντά κιόλας!
Μου αρέσει πολύ ο τρόπος που γράφεις, το απόλαυσα!
Φιλιά!

Christina Andromeda είπε...

Νικόλα μου πολύ χαίρομαι όταν μου αφήνεις σχόλια. Ξες τι; Παρατηρώ τον κόσμο και παίρνω θέση ουσιαστική και ενεργή στο μέτρο που μου αναλογεί. Αντί να γκρινιάξω και να στραβώσω με τα παρατράγουδα που θα συναντήσω κάπου, απλώς δεν θα ξαναπάω εκεί. Δεν θα συντηρήσω το σύστημα που τροφοδοτεί τέτοιες συμπεριφορές. Κι εγώ στο τσακίρ μου κέφι έχω ξεσαλώσει με τον δικό μου τρόπο και αντίστοιχα μπορεί να φάνηκα σαν παρτασκλό στα μάτια κάποιων. Όλα είναι σχετικά σε αυτή τη ζωή. Γι αυτό και διακομοδούμε κάποιες καταστάσεις και περνάμε και κάποια μηνύματα.

Christina Andromeda είπε...

Προδόθηκα Δεσποινάκι από την καφετέρια και τη Θεσσαλονίκη... :))) ¨Αντε ανέβασε και το δικό σου να το χαρούμε και να το αναλύσουμε!!!!!

Φιλάκια γλυκιά μανουλίτσα!

Christina Andromeda είπε...

Χαρά μου Αριστάκι μου! Αφού περνάμε όμορφα! :))))

Και πολύ καλά κάνεις και απέχεις! Ε τι να δεις κι απ΄έξω να περάσεις καταλαβαίνεις τι γίνεται!

Μουτς!!!

Eleana-My Home My Memories είπε...

Λοιπόν μου πέρασε από το μυαλό μήπως το έχεις γράψει εσύ.. κάτι η Θεσσαλονίκη κάτι τα μπαράκια... κάτι οι βόλτες!! Θα συμφωνήσω με την Αριστέα πως έχω καιρό να πάω σε μπαράκια και κλαμπ και δεν ξέρω τι παίζει και κάποια πράγματα μου φαίνονται εξωπραγματικά, αν και από καιρό έχουμε όλοι καταλάβει πως τα πράγματα έχουν ξεφύγει άσκημα.. Καλό Σαββατοκύριακο Χριστίνα!

Dimitra Decorasylum είπε...

Παν μέτρον άριστον..
Την καλησπέρα μου

Woman in Blogs είπε...

Δυστυχώς, δεν πρόλαβα ούτε να στείλω συμμετοχή ούτε να διαβάσω τις συμμετοχές, αλλά τις έχω αποθηκεύσει στον υπολογιστή για να τις μελετήσω κάποια στιγμή...
Χάλι μαύρο τα μαγαζιά που περιγράφεις, μια παρακμή σε όλο της το μεγαλείο, όπως κι αν το δεις. Και απέχω κι εγώ από αυτή τη διασκέδαση!
Φιλιά, Χριστινάκι!

ΕΚΦΡΑΣΟΥ είπε...

μου αρεσε παρα παρα πολυ!
το τιμησα δεοντως!
φιλακια πολλα! καλησπερα!
και φυσικα συγχαρητηρια!

Mia Petra είπε...

Ρε, δε λες ότι διάβασα για την Ξανθιά και έψαχνα να δω αν είμαι εγώ;; (τόσο ψώνιο! αχαχα!) Έχω ζήσει στη ζωή μου πολλά μπαράκια και κλαμπάκια και ξέρω πολύ καλά τι εννοείς, έτσι τώρα πια τα βλέπω κι εγώ, όμως υπάρχουν εξαιρέσεις, υπάρχουν μπαράκια πολύ παρεϊστικα και περνάει ο κόσμος ανθρώπινα. Φιλάκι γλυκό :))

Giannis Pit είπε...

Καλησπέρα σου.... Δεν θα μπορέσω να πω ότι έχεις άδικο.....! όλα έχουνε ξεφύγει προς τα κάτω....! όχι με την ταμπέλα της κριτικής που ακούν οι δήθεν σεμνότυφοι "νοικοκυραίοι" αλλά γενικά μια παρακμή γενικότερη που ακολούθησε τη σαπίλα του life style και των αξιών του.
Ολόγυρα βλέπουμε να έχουν ισοπεδωθεί και καταρρεύσει τα πάντα. Οι λόγοι είναι προφανείς.
Τα μέτρα πάνω στα οποία στήθηκε το οικοδόμημα του NeoGreek Homo-Pelatis Νεόπλουτος ήταν από τα γεννοφάσκια του σάπιο.
Τώρα απλά που το δανεικό κατέρρευσε βρωμάει κιόλας.....
Και όταν σε αυτό μπλέκεται και ο υπόκοσμος άστα να πάνε.
Περισσότερο εύκολα βρίσκεις βαρύ ...οπλισμό στη πιάτσα παρά ένα παλιό βιβλίο....!
Τα στέκια γεμίσανε MIKEL, FOCCACHINO, ΧΩΡΙΑΤΙΚΑ, ΓΡΗΓΟΡΗΔΕΣ ΚΛΠ και όλα τούτα τα καλούδια.
Οι ουρές ;;; τεράστιες.....!
Κοίτα.....πολύ φοβάμαι ότι τούτος ο λαός δεν δείχνει να έχει σωτηρία ανάτασης.....
Σε άλλες πόλεις η αναλογία βιβλιοπωλείων, χώρων τέχνης στα υπάρχοντα μαγαζιά είναι πολύ μεγάλη. Εδώ σχεδόν ανύπαρκτη.
Για δες: πόσα βιβλιοπωλεία έχουμε στις γειτονιές, πόσες εκθέσεις, πόσα μαγαζιά τέχνης ;
ΜΗν το ψάχνεις.
Κάποτε ο Ιαπωνικός λαός "αυτοκτόνησε" για να μιμηθεί σαν μαιμού τον Αμερικάνικο τρόπο ζωής.
Βγήκε από τον κλασικό μιλιταριστικό δικό του παραδοσιακό κόσμο και τράβηξε ίσια στο άλλο άκρο.
Εκκρεμές.......
Ένα σοκ μας είναι αναγκαίο...
Ένας Ελληνικός Μάης του 1968....

Καλό σου βράδυ.

Christina Andromeda είπε...

Ήταν κομματάκι κάρτα το θέμα... ναι έχουν ξεφύγει αρκετά δυστυχώς....
πωπω Σαββατοκύριακο... ήρθε πάλι!
Φιλιά Ελεάννα μου!

Christina Andromeda είπε...

:))) Γεια σου Δημητρούλα μου!!!!

Christina Andromeda είπε...

Αχ σε καταλαβαίνω κι εγώ δεν προλαβαίνω τίποτα πλέον. Με ηρεμία όλα!
Φιλάκια Αλεξάνδρα μου!

Christina Andromeda είπε...

:)))) τι καλά!!! Σ ευχαριστώ πολύ Κική μου!!!!!!!

Christina Andromeda είπε...

χαχαχαχα αφού ταυτίσηκες τότε με νιώθεις περισσότερο!!!
Και βέβαια υπάρχουν και καλά μαγαζιά αλλά να είναι ένα φαινόμενο ανησυχητικό, όχι τόσο για το κομμάτι της αισθητικής αλλά για τα μπλεξήματα του υποκόσμου. Δηλαδή θα βγεις μια βόλτα στην πόλη, κι εκεί που θα σουλατσάρεις θα έρχονται αδέσποτες σφαίρες; Τι λε ρε φίλε!

Christina Andromeda είπε...

Να αγιάσει το στόμα σου Γιάννη μου! Έτσι είναι όπως τα λες! Μπήκε ο υπόκοσμος σε όλα. Τι να λέμε τώρα;; Από τους μεγαλοτραπεζίτες και τους εφοπλιστές που έκοβαν και έραβαν μέσα στη χώρα, ΄τωρα θ έχουμε και τους μαφιόζους! Και δεν είναι μόνο η φάση με τους χορευτές και τις χορεύτριες στα κλαμπο-μπαράκια είναι και το ποδόσφαιρο που κανονικά ούτε έξω από τα γήπεδα δε θα έπρεπε να περνάμε! Είναι τα μπουζούκια, είναι τα χαζοσυμπληρώματα στα γυμναστήρια, είναι μια σειρά από φαινομενικά χαζά πράματα που συντηρούν όμως ένα βρωμερό κύκλωμα!

Σ ευχαριστώ τόσο πολύ για το πέρασμα! Θα μας ετοιμάσεις κανά Χριστουγεννιάτικο ερωτηματολόγιο;

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ....! είπε...

Είπα να κάνω μια βόλτα πριν πέσω για ύπνο μιας και σας έχω χάσει λιγάκι....και με αποζημίωσες!
Ενδιαφέρουσα ιστορία......και με νόημα μπορώ να πω!
Καλό ξημέρωμα Χριστινάκι μου :)

Nastenka είπε...

έχω να πάω σε κλαμπ...3 χρόνια! και μετά λένε για τα νιάτα... Πάντως προτιμώ κι εγώ πιο ήσυχα μαγαζιά, που θα πας με την παρέα σου, θα πιεις ήσυχα-ήσυχα το ποτάκι σου και θα συζητήσεις και θα περάσεις καλά. Αυτό που μου την έδινε με τα κλαμπ ήταν πως το περιβάλλον ήταν μπάτε σκύλοι αλέστε. Και αυτό πια με τους χορευτές; Μόνο εμένα με ενοχλούσε βρε Χριστίνα να τους βλέπω ημίγυμνους; Πας υποτίθεται για να πιεις ένα ποτό και να χορέψεις, όχι για να βλέπεις τις τσίτσιδες και τους τσίτσιδους να κωλοχτυπιούνται... πραγματικά μου την έδινε στα νεύρα!
Απορώ πως δε σε αναγνώρισα στο κείμενο, γαμώτο! Θα συμφωνήσω πάντως μαζί σου, πως οι προσωπικές προτιμήσεις καθενός είναι δικό του θέμα. Το σημαντικό είναι, σε κάθε επιλογή, να παραμένουν αξιοπρεπείς και να μη γελοιοποιούνται...
Μπράβο! Συγχαρητήρια για τη συμμετοχή σου!
Πολλά φιλάκια Χριστινάκι μου!!! Καλή σου μέρα! <3 <3 <3

Ειρήνη είπε...

Δεν πήγαινα σε κλαμπ, ούτε στα νιάτα μου! Είμαι πολύ μούχλα στην διασκέδαση, αν και τώρα μου ταιριάζει ηλικιακά, κάποτε ήμουν ο σπασίκλας της παρέας χαχαχαχ! Ξέρεις Χριστινάκι πως μου αρέσει ό,τι γράφεις, έτσι μου άρεσε και αυτό το κείμενο σου :))) Σε φιλώ γλυκά!

marilenaspotofart είπε...

Μπράβο σου Χριστίνα μου για την συμμετοχή σου!! Μου άρεσε πολύ το κείμενό σου!! Χιούμορ αλλά κι αλήθειες θίγοντας τα κακώς κείμενα!!
αυτές οι δυο τσούπρες στάνταρ κυκλοφορούν κι οπλοφορούν εκεί έξω!!! Αχαχαχα!!
Εννοείται θα συμφωνήσω μαζί σου, επιλογή, σεβασμός κι αξιοπρέπεια!!
ασε με μην μου λες για βραδινές εξόδους και εχω επιθύμησει να ΄΄χτυπήσω΄΄ κανά ρεμπετάδικο!! Οσο για τους κώλους που κυκλοφορούν στα κλαμπ, εδώ κυκλοφορύν σε περιοδικά και tv!!!! Μην σου πω και στα σχολεία τα καλοκαίρια το σορτς-ζώνη πάει κι έρχεται!!! ....Ελεος!!
Πως να ζήσουν κι οι χορεύτριες;;;
Φιλάρες κούκλα!!! Και καλό σ-κ!!!

Αθηνά... είπε...

Χμμμ... Κλαμπ για εμένα γιοκ πλέον! Δύο φορές το χρόνο κι αυτό εάν επιμείνουν κάποιοι φίλοι ντι τζέις για να πάω να τους ακούσω. Αλλιώς δεν...
Μου άρεσε η ιστορία σου, αλλά δεν περίσσευαν άλλοι βαθμοί για να της δώσω!
Όμως εσύ είσαι μεγάλη καρδιά και θα με συγχωρέσεις! Ναι;
Φιλιά!

Christina Andromeda είπε...

Ποιος τους @%$*^!%$# καλέ τους βαθμούς! Τζερτζελές να γίνεται! Πάμε να δούμε καμιά ταινία με Βενέδικτο να ανοίξει η καρδιά μας!!!

Φιλιά φιλιά φιλιά!!!!!!!!!!

Christina Andromeda είπε...

Κι εγώ πεθύμησα βόλτα! Καμιά ωραία συναυλία και μετά μπιρι μπίρι με μπυρίτσα. :(((
Χορός και Ελλάδα και γενικά Ελλάδα και τέχνες δεν συντεριάζονται... Πλέον μόνο οι γιατροί και οι νεκροθάφτες ε΄χουν δουλειά οι υπόλοιποι θα πάμε για φούντο. Αλλά βαστάμε!
Φιλάκια άπειρααααα!!!!!!

Christina Andromeda είπε...

Ήσουν ρούχλας και μούχλας;; χαχαχαχαχα Δεν πειράζει θα σε γυρίζει ο Μάλιος σε σέα και στα μέα. Θα σε λέει Μάνα έλα να σου δείξω τον κόσμο!

Φιλάκια amore mio!

Christina Andromeda είπε...

Έλα μου ντε; Μόνο εμείς χαλιόμαστε; Δεν ξέρω....
Εμείς θα πηγαίνουμε αλλού!
Φιλάκια Αναστασούλι μου!!!

Christina Andromeda είπε...

Α πολύ χαίρομαι Ωραιοζήλη μου! Κάθε πέρασμά σου για μένα μετρά!

Καλό Σαββατοκύριακο καλή μου!

Πέτρος Κ. είπε...

Μπορεί να φταίνε και τα χρόνια που πέρασαν που με χαλάνε οι χύμα καταστάσεις, αν και ποτέ δεν υπήρξα χύμα στη ζωή μου.
Με χαλάει η άποψη "νταξ, μωρέ, και τι έγινε; χαλάρωσε, ο καθένας κάνει ότι θέλει". Ε να μην κάνει ότι θέλει! Κάποιοι, έστω ελάχιστοι, κανόνες πρέπει να μπαίνουν. Γιατί να σεβαστώ αυτόν που θα βγάλει την καφρίλα του στο μπαρ και να μη σεβαστεί αυτός εμένα που πάω για να πιω το ποτό μου και να χαλαρώσω ακούγοντας μουσική και όχι αυτόν δίπλα μου;
Άστο, χάλασε και βρώμισε. Η καφρίλα και η δηθενιά επιβλήθηκε στα πέρατα.
Πέρασα υπέροχα ένα βράδυ που είμαστε παρέα 4 άτομα, με ζωντανή ορχήστρα το κλαμπάκι. Μετά από μισή ώρα όλο το μαγαζί έγινε μια παρέα και κανένας δεν προσπάθησε να κάνει τη μ..... του. Μιλάμε για ανθρώπους 20-22 χρονών ε!
(εγώ εξαιρούμαι)
:))

Christina Andromeda είπε...

Ε μα εκεί είναι η δουλειά, η επικρατούσα νοοτροπία μας υποχρεώνει να θεωρήσουμε δικαίωμα του αλλουνού να κάνει ότι γελοιτότητα θέλει ενώ το ανάποδο δεν παίζει. Θα σε πει να πας αλλού. Ε προφανώς και θα πάω αλλού, αλλά οι πιτσιρικάδες που είναι παιδιά μας, ανίψια μας, ή μιρκότερα αδέρφια μας, θα παρακινηθούν από την παρέα να πάνε στο τάδε in μαγαζί και θα τους περαστεί και η λογική ότι θα πρέπει να είναι σαν τσόκαρα για να αρέσουν... Και είναι και οι ηλικίες των 20 που βαράν και ορμόνες και άντε να συμμαζευτούν τα ασυμμάζευτα. Και μετά αυτά τα παιδιά θα 30ρίσουν και θα χτυπάν το κεφάλι τους στον τοίχο για τις μαλακίες που έκαναν και τους στιγμάτισαν. Το έιδαμε το έργο πάρα πολλές φορές!

me (maria) είπε...

Καλά δε χρειάζεται να πω πόσο συμφωνώ με όλα όσα λες!
Θα πω μόνο πως η ιστορία σου είναι καταπληκτική!
Φιλιά πολλά και καλό Σαββατοκύριακο!

magda είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
magda είπε...

Γράφεις ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ!!!!
Ίσια, καθάρια!!! Όλα με το όνομα τους!
Και χαίρομαι πολύ που τα νέα παιδιά μας σκέπτονται τόσο ώριμα και αρνούνται να ακολουθήσουν τον φτηνιάρικο τρόπο ζωής.
Όταν εγώ πήγαινα στις ντίσκο, όλα ήταν σωστά, ποτό, χορός, όμορφη μουσική...
Είμαι σίγουρη πως με τέτοια νεολαία, σαν εσένα, σαν τα παιδιά μου, σαν τις φίλες και τους φίλους που σχολίασαν παραπάνω,(τα διάβασα όλα με προσοχή) δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα!
Η ποιότητα θα επιστρέψει, είμαι σίγουρη, γιατί ο καθένας μας με τον τρόπο του θα συμβάλει σ΄αυτό!
Σου στέλνω μια μεγάλη αγκαλιά και φιλιά

Συγνώμη που το απέσυρα, ένα ρήμα στο τέλος ήταν λάθος και το ξαναέγραψα.

ΙΩ ΤΖΙΝΤΑ είπε...

Απολαυστική αφήγηση..όπως πάντα!!!
Καλή Κυριακή γκαρντασίνα μου!

τα φιλιά μου

Η blogger της διπλανής πόρτας είπε...

Θίγεις πολύ σημαντικό θέμα.
Εμένα ποτέ δεν μου άρεσαν Χριστίνα μου τα κλαμπάκια και τέτοιου είδους διασκεδάσεις.
Μου αρέσουν πιο ήρεμες και παρεϊστικες καταστάσεις.
Πολύ ωραία η συμμετοχή σου και με νόημα.
Σε γλυκοφιλώ! :)

Ariadni St. είπε...

Και γω τρομαξα, αλλά μετα θυμνηθηκα ότι βγαινουμε πλεον σπάνια και πάμε σε ταβερνες, οποτε ηρεμησα αχχαχαχαχα τρομερη συμμετοχή!

Roula The Cat είπε...

Ανδρομέδα μου,
Πόσο πολύ συμφωνώ μαζί σου αλλά και με τους παραπάνω φίλους και φίλες!
Δεν υπήρξα ποτέ... club animal, δεν ήταν αυτό που με εξέφραζε.
Μπορώ να σου πω όμως πως, ό,τι πιο όμορφο θυμάμαι από νυχτερινή διασκέδαση, ήταν ένα ρεμπετάδικο στη Θεσσαλονίκη (ναααιιι!!!) νομίζω κοντά στο σταθμό (με πήγαν, δεν ήξερα και πολλά τότε από την πόλη σου κι άρα, δεν ξέρω να σου πω και τώρα πού ακριβώς...) Αρκεί να σου πω ότι όλοι, κάποια στιγμή, γίναμε μία παρέα και το διασκεδάζαμε ως το πρωί!... Αξέχαστα ήταν!
Δεν ξαναβρήκα ποτέ και πουθενά κάτι τέτοιο. Αντίθετα, ακούω/μαθαίνω "τα" απίστευτα... Τόση μοναξιά, τόση παρακμή, τόση φθήνια...

[Θα μου συγχωρήσεις το ότι δεν ψήφισα τη συμμετοχή σου, αν και το κείμενό σου μου άρεσε πολύ;]

Πολλά φιλιά και καλό μήνα! ❤

Christina Andromeda είπε...

Παίδες είμαι για την ώρα σε "αποστόλή''! Όταν επιστρέψω θα σας έχω και καλούδια! Φιλιά σε όλους!!!!!!!!!!!!

θεραπευομενος οι οκανα νικαια είπε...

Κατ'αρχας Καλο Μηνα,εγω προσωπικα τα κλαμπ καποτε,τα ειχα φαει με το κουταλι,τωρα δεν ξερω δεν μου κανει να παω αλλωστε πραγματι πολλα εχουν αλλαξει,καποτε αν ηταν να δουμε γυναικα να γδυνεται υπηρχαν τα στριπτιζαδικα,κι ακομα υπαρχουν,τωρα αλλαξαμε και τις ονομασανε χορευτριες η χορευτες,αναλογα τα γουστα του καθενος,εχουμε φτασει ομως σε ενα σημειο να θεωρειται,ωραιο το κιτς,το διαδικτυο φερει ευθυνη σαφως,βλεπω νεα παιδια να εχουν χιλιαδες φιλους στο fb αλλα καννεναν πραγματικο,βλεπω παιδια να μιλανε με τις ωρες στο διαδικτυο αλλα να μην μπορουν να μιλησουν απο κοντα,ευτυχως στη χωρα μας προς το παρον ειναι μειοψηφια,θα σας πω ενα παραδειγμα παιρνω απο το κεντρο της αθηνας το λεωφορειο για να κατεβω στο κρατικο νικαιας,εχω παρατηρησει μια κοπελιτσα περιπου 17 σε ολη τη διαδρομη να μιλαει απο το iphone της χωρις σταματημο,κατεβαινει στην ιδια σταση που κατεβαινω κι εγω,συνεχως πληκτρολογει,με αποτελεσμα ενω τοσο καιρο παιρνει το λεωφορειο δεν εχει μαθει ακομα οτι το μπουτον της στασης το κρατας πατημενο για να αναψει η ενδειξη,κατεβαινοντας ειναι λεωφορος απορω πως ακομα δε την εχει πατησει κανα αμαξι,το χερι της κολλημενο αφου καμια φορα σκεφτομαι,τι διαολο με logo εχει κολλησει τα δαχτυλα της με το τηλεφωνο.αρκετα ειπα.Καλη σου μερα.

Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets