31 Δεκεμβρίου 2014

Διλήματα και συναισθηματικοί εκβιασμοί




 Αν είστε συναισθηματικά ευάλωτοι να έχετε κατά νου πως η συγκεκριμένη ανάρτηση είναι πολύ στενάχωρη και η χρησιμότητά της είναι μόνο ψυχοθεραπευτική. Έχω δώσει δείγματα και στο παρελθόν πως δεν ντρέπομαι να μοιράζομαι μαζί σας τα βιώματά μου. Κι αν τα βιώματά μου μπορούν να δώσουν παρηγοριά και λύσεις σε κάποια άλλη ψυχή τότε αισθάνομαι πως έχω διπλό χρέος πού και πού να εξομολογούμαι κάποια πράγματα.


Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι  που όταν τους δίνεις λίγη αγάπη εκείνοι θέλουν να σου στραγγίξουν και την τελευταία σταγόνα του αίματός σου. Επιθυμούν να σου φορτώσουν τις ευθύνες της δικής τους ζωής και να σε γεμίσουν με ενοχές όταν εσύ προβάλεις αντίσταση στους παραλογισμούς τους.

Πότε, μελοδραματικοί, πότε κολακευτικοί και πότε επιδεικτικά ακατάδεκτοι ή επιθετικοί, ποντάρουν πάντα στο ίδιο πράγμα. Να σε πείσουν πως είσαι υποχρεωμένος να τους επωμιστείς εξ ολοκλήρου, εγκαταλείποντας τη δική σου ζωή, πάντα με την πρόφαση της αυτοθυσίας και τη αγαθοεργίας.

Η κοινή λογική λέει πως βοηθούμε τους ανήμπορους ανθρώπους κι όχι εκείνους που θέλουν απλώς να παρασιτούν στις ζωές των άλλων.

Τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν ολόγυρά μας και κυρίως μέσα στις οικογένειές μας. Κι όσο πιο κοντινός είναι ο βαθμός συγγένειας τόσο πιο ισχυρός είναι και ο συναισθηματικός εκβιασμός…
Ένας συναισθηματικός εκβιασμός που αγγίζει το όριο της ψυχολογικής βίας. Και η ψυχολογική βία και η χειραγώγηση είναι οι πιο ύπουλες και υπονομευτικές μορφές κακοποίησης που μπορεί να υποστεί ένας άνθρωπος. Είναι μία κακοποίηση που δεν κατονομάζεται γιατί πολύ απλά δεν φαίνεται και κυρίως δεν διώκεται ποινικά.

Ο θύτης είναι πάντα ένα άτομο  κοινωνιοπαθές (δανείζομαι τον αγγλικό όρο sociopath) που λειτουργεί κατά βάσει αυτιστικά και εγωκεντρικά και δημιουργεί μεθοδικά καταστάσεις γύρω του, για να πετύχει σταδιακά το στόχο του. Κατά βάση  θυματοποιεί   τον εαυτό του για να προκαλέσει τον οίκτο και την συμπάθεια των άλλων. Καλλιεργεί συστηματικά σχέσεις εξάρτησης από συγκεκριμένα άτομα κι όταν δεν μπορεί να κερδίσει την αποκλειστικότητα στη ζωή τους, προσπαθεί να στρέψει τον περίγυρο εναντίον τους.  Το άτομο  αυτό  εφαρμόζει αυτοκαταστροφικές τεχνικές για να πείσει τους γύρω του πως ζει ένα ατελείωτο δράμα, το οποίο δεν είναι σε θέσει να σπλαχνιστούν οι «υπαίτιοι».

Η ουσία είναι πως ένας κοινωνιοπαθής ή ένας άνθρωπος με σοβαρές συμπεριφορικές διαταραχές τέλος πάντων, είναι βαθύτατα κτητικός και δεσποτικός. Θεωρεί πως η ζωή του άλλου του ανήκει. Ξεκινά πάντα μία διαδικασία ευνουχισμού του άλλου για τον θέσει τέλειο υποχείριό του.
Αν δεν πιάσει τόπο αυτό το τέχνασμα, ακολουθεί το επόμενο, εκείνο της μεμψιμοιρίας.
Αν δεν πιάσει ούτε κι αυτό τότε ακολουθούν οι συναισθηματικοί εκβιασμοί.
Κι αν αποτύχουν και αυτοί  απομένει η διαπόπεμψη στον περίγυρο και ο πόλεμος νεύρων.
Και στην τελική επειδή κανένας δεν είναι τόσο βλάκας να συμπαρασταθεί σε ένα τέτοιο κακότροπο και φορτικό άτομο, όλοι επιτίθενται στον πιο δεκτικό και φιλότιμο.

Κι επειδή τα βάσανα πάνε χέρι, χέρι με τις χαρές , έτσι και οι δικές μου γιορτές έχουν μια γλυκόπικρή γεύση. Κάνω μία έκτακτη ανάρτηση για να αποφορτιστώ από τα τοξικά συναισθήματα και να θέσω ένα ερώτημα. Ως πιο βαθμό ένα παιδί θεωρείται υπεύθυνο για το γονιό του, όταν ο γονιός είναι νέος, υγιής και άξιος; Όταν επιπλέον ο γονιός έχει βλάψει πολλάκις στο παρελθόν το παιδί του και δεν σταματά ούτε στιγμή να δημιουργεί καταστάσεις και προβλήματα; Ως πιο βαθμό το φιλότιμο και η αυτοθυσία πρέπει να βάζουν την ζωή του παιδιού στον πάγο;  Ως πιο βαθμό οι ανάγκες του γονιού είναι πιο σημαντικές από εκείνες του παιδιού; Ως πιο βαθμό τα λάθη του γονιού είναι όλα δικαιολογημένα και η αγανάκτηση του παιδιού αναμόχλευση του παρελθόντος;

Η δική μου χρονιά φεύγει με το μεγάλο δίλημμα ενός συναισθηματικού εκβιασμού που κρατάει από
την νηπιακή μου ηλικία ακόμα. Ούσα παιδί ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης κλήθηκα από πολύ νωρίς να απολογηθώ για την γέννησή μου. Και μόνο για το γεγονός πως έδειξε η οικογένειά μου την «μεγαλοψυχία»  να με κρατήσει και να μη με πετάξει στον τενεκέ του γυναικολόγου σαν τα υπόλοιπα αγέννητα αδέρφια μου, έπρεπε πάντα να ακούω και να υπακούω εντολές και συμβουλές. Κάθε κίνηση ελεύθερης βούλησης θεωρούνταν μέγιστη αχαριστία εκ μέρους μου και αιτία για μια νέα λεκτική και συναισθηματική επίθεση. Όταν έφερνα επιτυχίες στο σπίτι ήμουν το αποτέλεσμα της σωστής διαπαιδαγώγησης που λάμβανα, όταν όμως έθετα στο τραπέζι τα αιτήματά μου και της ανάγκες μου τότε γινόμουν αυτομάτως το «ΒΑΡΟΣ» της οικογένειας και συγκεκριμένα της μητέρας μου.

Σήμερα καλούμαι να απολογηθώ για άλλη μια φορά, με την κατηγορία παραμέλησης της μητέρας μου (της νεοτάτης και αξιοτάτης κατά τα άλλα μητέρας μου). Ναι έχω υπάρξει ένα κακοποιημένο και παραμελημένο παιδί και το ευτύχημα της ζωής μου είναι ότι δεν συγκαταλέγομαι στις βαριές περιπτώσεις αλλά στις πιο ελαφριές. Το δυστύχημα είναι ότι ακριβώς επειδή η κακοποίηση μου ήταν  ελαφριά, μόλις μερικοί ξυλοδαρμοί στην ηλικία των έξι, αμέτρητες σκηνές βίας και χρόνιες φραστικές επιθέσεις καθ όλη τη διάρκεια της ζωής μου, καλούμαι ξανά και ξανά να συγχωρώ τα ίδια λάθη. Την ανευθυνότητα, την επιπολαιότητα, την αμέλεια και την επιθετικότητα της καλής μου μητέρας, η οποία πάντα δικαιολογείται γιατί στην τελική Μάνα είναι μόνο Μία! Στα 30 μου βέβαια δεν παραμελούμαι εγώ, Δόξα τω Θεώ , είμαι υγιέστατη και έχω βρει ανθρώπους που νοιάζονται πραγματικά για μένα. Εκείνη που παραμελείται είναι η ίδια η μητέρα μου που στα 54 της χρόνια, νεότατη και υγιέστατη αρνείται πεισματικά να εννοήσει πως είναι δική της ευθύνη να φροντίσει τον εαυτό της και να ρεγουλάρει τα ξεσπάσματά της και το θυμό της για τα χαμένα της νιάτα. Αρνείται να αποδεχθεί πως πρέπει να μεριμνήσει για τις υποχρεώσεις της και πως πρέπει να καταδεχθεί να κάνει κάποιους επαγγελματικούς και συναισθηματικούς συμβιβασμούς όπως οι περισσότεροι άνθρωποι που δεν έστρωσαν σωστά το κρεβάτι τους  όταν έπρεπε.

Θέλησα σήμερα να καταθέσω αυτό το μικρό μου ξέσπασμα, πρώτα από όλα για να ελαφρώσω λίγο από όλη αυτήν την πίεση που έχει ενταθεί σε επικίνδυνο βαθμό τους τελευταίους μήνες και δεύτερον για να καταγραφεί στην τελευταία μέρα του χρόνου και τα μεσάνυχτα να γίνει παρελθόν.

Εύχομαι ο καθένας από εσάς να μη διστάζει καθόλου να εξωτερικεύει τον πόνο του και να τον τοποθετεί εκεί που του αξίζει, στον κάλαθο τον αχρήστων.



Δεν αρκεί λοιπόν να πούμε Καλή Χρονιά, πρέπει να πούμε και Καλά μυαλά! Καλοφώτιστο το 2015 και όλα τα άσχημα να γίνουν παρελθόν! 
Με το νέο έτος θα σας πως και τα ευχάριστα, γιατί οπού επικρατεί χάος περισσεύει η Θεία πρόνοια.  





ΥΓ. Μερικές ώρες μετά η λογική αρχίζει να επικρατεί κι αυτό
είναι μεγάλη ανακούφιση. Το πόρισμα είναι πως τα πρόσωπα που κουβαλάνε ενοχές για την βοήθεια που δεν έχουν προσφέρει, τείνουν να είναι περισσότερο επικριτικά και παρεμβατικά. Το αίμα φυσικά νερό δεν γίνεται και ναι τα λάθη πρέπει πάντα να συγχωρούνται και οι σχέσεις να δουλεύονται. Λίγη αυστηρότητα, λίγα όρια και πολλά μα πολλά συγγενικά ξεκαθαρίσματα.


 Έτσι είναι η οικονομική κρίση, μαζί με τα βιοποριστικά φέρνει μαζί της και κρίση στις σχέσεις. Το δικό μας πρόβλημα με τη μητέρα μου ήταν πως πάντα εκλάμβανε την αυστηρότητά μου σαν απόρριψη. Λίγες μικρομάνες είναι συνειδητοποιημένες και έτοιμες να επωμιστούν την ευθύνη της μητρότητας. Οι υπόλοιπες που ζουν μέσα σε ένα παρεμβατικό και δεσποτικό περιβάλλον είναι καταδικασμένες να πέσουν σε απανωτά λάθη. Και το μεγάλο στοίχημα δεν είναι να πάψει η μητέρα να κάνει λάθη αλλά να βρει το θάρρος και τη γενναιότητα να ξεκόψει από το προβληματικό οικογενειακό περιβάλλον. Να πατήσει στα πόδια της και να απεμπλακεί από τη σχέση εξάρτησης με τους κοντινούς συγγενείς.


 Καμιά φορά η αληθινή οικογένεια βρίσκεται εκτός σπιτιού αλλά η παράδοση της εσωστρέφειας και της πατριαρχίας που κουβαλούν ακόμα τα ελληνικά σπιτικά βάζουν φρένο στην πρόοδο.



 Η ενδοοικογενειακή βία έχει πολλές όψεις και πολλές φορές το άτομο που έχει τα μεγαλύτερα ξεσπάσματα και την προβληματικότερη συμπεριφορά είναι και το άτομο που δέχεται την ουσιαστικότερη βία, η οποία είναι πάντα αόρατη. Σαν το απόστημα που φαίνεται μονάχα όταν σκάσει.

Στην περίπτωση των γονιών μου συνέβη ακριβώς αυτό το πράγμα. Δύο υπερευαίσθητα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση και μηδενική αποφασιστικότητα που δεν κατάφεραν ποτέ να φανούν αντάξιοι των προσδοκιών της οικογένειάς τους. Από κοινού θύματα του οικογενειακού αυταρχισμού ξεκίνησαν να φτιάξουν ένα σπίτι με λάθος εφόδια. Τα λάθη αναπόφευκτα, αλλά τουλάχιστον δεν ήταν ποτέ λάθη κακίας αλλά λάθη απελπισίας. Κι αυτό ένα παιδί το καταλαβαίνει και δίνει χρόνο, πίστη, ανοχή, υπομονή και αγάπη. Το παιδί γίνεται γονιός και ο γονιός παιδί. Ακόμα κι έτσι όμως κάπως πρέπει να έρθει η θεραπεία κι ο κλήρος πέφτει πάντα στο γενναίο.


 Εδώ μπαίνει η τελεία. Μπόρα ήταν κι αυτή και πέρασε. Πάμε για τα καλύτερα. 




ΥΓ2. Ευχαριστώ την πεθερούλα μου (Βασιλικούλα -Κούλα που εορτάζει και τη φωνάζω μαμά-κούλα) που μου έφτιαξε πρωί, πρωί τσουρέκι για να μου φτιάξει το κέφι.


Ευχαριστώ και τη μανούλα μου που κάνει προσπάθειες να αλλάξει. (Βασιλική κι αυτή, γνωστή και ως μαμά-Βάσω)



Ευχαριστώ και τον άντρα μου που δε σταματά να μου δίνει πίστη και αγάπη και να μου φτιάχνει ωραίους καφέδες.



Από καρδιάς Καλή Χρονιά και όλες μου τις ευχές!
 Ροκάρουμε ασταμάτητα!


Show Comments: OR

13 σχόλια:

  1. Πολλές πολλές ευχές για τη νέα χρονιά φίλη μου ! Εύχομαι : Αγάπη, Χαρά, Ελπίδα και κάθε καλό στο σπιτικό σου !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ ευχαριστώ πολύ Αχτίδα μου! Καλή χρονιά με υγεία και αγάπη! :))))

      Διαγραφή
  2. Ο γονιός είναι υπεύθυνος για το παιδί πάντα και όχι το αντίστροφο!!
    Αυτό να θυμάσαι!...γιατί απλά ο γονιός κανονικά βάζει πάνω από όλα το παιδί του...ειδικά πάνω από τον εαυτό του!
    Γράφω και τρέμω αυτή τη στιγμή και δε φταίει μόνο το κρύο....κανένα λάθος των γονιών δε δικαιολογείται...κανένα! και είμαι απόλυτη σε αυτό, ειδικά όταν αυτά τα λάθη έχουν επίπτωση στο παιδί του!!
    Ελπίζω η καινούρια χρονιά να δώσει φώτιση!
    Σε σένα να δώσει όλα τα καλά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου είναι ωραίο να το ακούω αυτό από μία μανούλα γιατί ξαλαφρώνω λίγω από τους ψυχαναγκασμούς μου. Το κρατάω και προχωράω!
      Συγγνώμη που σας τη στενχώρεσα λίγο σήμερα. Από το νέο έτος θα έιμαι πιο δυνατή. Το δουλεύω αρκετά το μέσα μου!
      Με το καλό η νέα χρονιά με χαρά και ελπίδα για όλους! :)))
      Σ ευχαριστώ πολύ! :))

      Διαγραφή
  3. Αγαπημένο Χριστινάκι, όσο σε διάβαζα, πέρασα από πολλά συναισθηματικά μονοπάτια, αλλά στο τέλος καταστάλαξα στο δάκρυ... Κι έτσι και σε διάβασα. Πέρα από το ότι συμφωνώ με τη Μαρία πως οι γονείς είναι υπεύθυνοι και όχι τα παιδιά, έχω να προσθέσω πως, στο κάθε πρόβλημα προστίθεται και ο χαρακτήρας του παιδιού, συνεπώς το πως αντιμετωπίζει τα πράγματα. Υπάρχουν παιδιά που είναι πιο δυνατά κι άλλα που είναι πολύ ευαίσθητα. Τα δεύτερα δυστυχώς είναι τα πιο άτυχα κι οφείλουν να βιώσουν τις καταστάσεις με πολύ πιο επιβαρυντικό τρόπο... Ως "συμβουλή" (δεν μου αρέσει η λέξη, αλλά δεν βρίσκω άλλη) θα πρότεινα να χτίσεις ισχυρότερες άμυνες, για να μην σε παίρνει από κάτω το ευαίσθητον του χαρακτήρα σου, αλλά και για να αντιμετωπίσεις πιο ουδέτερα την κατάσταση. Σημαντικό είναι ο σωστός σου σύντροφος. Πάλι καλά λοιπόν που δεν παγιδεύτηκες αναζητώντας έναν προβληματικό σύντροφο, αφού μόνο αυτό το μοντέλο γνώριζες ως παιδί. Σου ζητώ ταπεινά συγνώμη αν έγραψα κάτι που δεν έπρεπε. Σε φιλώ γλυκά κι είναι ευκαιρία να σου πω σήμερα, πόσο έχω χαρεί που έχουμε συναντηθεί (έστω και διαδικτυακά) Καλή Χρονιά και να είσαι πάντα χαρούμενη, γιατί το αξίζεις! :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ούτε λόγος Πετρούλα μου!!! Ούτε λόγος! Έτσι είναι, πρέπει να κάνω περισσότερη δουλειά μέσα μου για να παίρνω αποστάσεις από τα γεγονότα. Το είχα κατά νου πως θα μπορούσα να πέσω σε κακό σύντροφο και τουλάχιστον σε αυτό το κομμάτι έπραξα σωστά.

      Ακόμα δεν έχω καταλήξει στο αν είμαι δυνατή ή ευαίσθητη. Μου είναι αρκετό που δεν ανέπτυξα ποτέ αυτοκαταστροφικές συνήθειες και είχα την επιθυμία να προοδεύσω. Το συναισθηματικό το χτίζω ακόμα. Ίσως πρέπει να κλείσω οριστικά κάποιες πόρτες σε περίεργους συγγενείς.

      Στεναχωρήθηκα που σας έριξα λίγο χρονιάρες μέρες :(((( Θα επανορθώσω όμως γιατί έχω ετοιμάσει πάρα πολύ ωραία πραματούδια που θα τα απολαύσουμε μαζί!!!!

      Άντε Καλή μας χρονιά κι άλλες στεναχώριες να μη μας βρουν!!!

      Την αγάπη μου!!!!!!!!!!!

      Διαγραφή
  4. χρόνια πολλά δημιουργικά όμορφα χαμογελαστά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλωσόρισες στο σπιτικό μου! Λίγο αφιλόξενο σήμερα, αλλά πάντα γεμάτο αγάπη! Καλή σου χρονιά!!!

      Διαγραφή
  5. Δεν ξέρω τι κουβέντες έχετε ανταλλάξει στις συζητήσεις σας, θα έλεγα όμως να εκτυπώσεις την ανάρτηση και να την δώσεις να την διαβάσει.
    Πες της ένα ψέμα. Πες της πως την βρήκες κάπου αλλού, σου άρεσε και πως θα ήθελες να την συζητήσετε.

    Αν αναγνωρίσει εκεί μέσα τον εαυτό της και δεχτεί την συζήτηση είσαι σε καλό δρόμο.
    Αν όχι... απλά Καλή σου Χρονιά.

    Οι γονείς δεν έχουν τελειώσει κανένα Πανεπιστήμιο για να γνωρίζουν τρόπους συμπεριφοράς στα παιδιά τους. Οδηγούνται από το ένστικτο και (θέλω να πιστεύω) προσπαθούν να διορθώνουν τα λάθη των δικών τους γονιών που τους πλήγωσαν κάποτε.

    ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2015.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το πιστεύει ότι πάντα όταν ήθελα να με ακούσει της έγραφα ένα γράμμα και μετά την έπερναν τα ζουμιά; ¨Ετσι γεφυρώσαμε τα περισσότερα χάσματά μας. :)))) Καλή Χρονιά Πέτρο. Έτσι όπως το λες ειναι, αν υπάρχει καλή θέληση τα λάθη διορθώνονται. :)))

      Διαγραφή
  6. Beautiful drawings when you put this text.
    The text is a little sad, but very sincere.
    I hope that now you have a few friends around you who are with you because they love you, not because you love them.

    I hope that next year, your blog will still be my favorite blogs.
    :)

    Regards.
    Today, in addition greet your husband :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Χρόνια πολλά και στις δυο :))))
    Αν και λίγο καθυστερημένα την διάβασα κι εγώ.....ξεκινώντας να το διαβάζω δεν ήξερα σε ποια κατηγορία ανήκω....! Μου άρεσε πολύ η φράση: " Καμιά φορά η αληθινή οικογένεια βρίσκεται εκτός σπιτιού αλλά η παράδοση της εσωστρέφειας και της πατριαρχίας που κουβαλούν ακόμα τα ελληνικά σπιτικά βάζουν φρένο στην πρόοδο."
    Περασμένα ξεχασμένα κοριτσάκι......Πάμε για άλλα....πάμε για καλύτερα :))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Εγώ λέω ότι και δυνατή κι ευαίσθητη!! Γιατί όχι δηλαδή;;; Δεν χρειάζεται να μπαίνουμε κι εμείς οι ίδιοι σε καλούπια, αρκετά μας βάζουν οι άλλοι.. Κι οι γονείς άνθρωποι είναι, και πληγώνουν και λάθη κάνουν.. Τουλάχιστον ας μην τα επαναλαμβάνουν κι ας μην πληγώνουν τα παιδιά επίτηδες... Είναι άδικο και για εκείνους και για τα ίδια τα παιδιά που βιώνουν καταστάσεις που δεν μπορούν να ανατρέψουν..
    Χριστίνα μου εγώ τι λόγια να πω να σε γλυκάνω... Μόνο που έχεις κάνει τόση δουλειά και μόνη σου και με ανθρώπους που σε αγαπάνε και σε νοιάζονται είναι σπουδαίο!! Κι είμαι σίγουρη γι αυτό που λες ότι προσπαθείτε και με την μαμά σου και δουλεύετε την σχέση σας και μιλάτε!! Ακόμα κι αν υπάρχουν εμπόδια τουλάχιστον πολεμάς να τα υπερπηδήσεις και να βγεις από αυτά κερδισμένη σαν άνθρωπος!!!
    Δεν σε φοβάμαι εσένα!! Οσο μπορείς να διεκδικείς το δίκιο σου και φυσικά να χτίζεις γέφυρες αγάπης με όσους αγαπάς και νοιάζεσαι!! Φιλάκια ολόγλυκα Χριστίνα μου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets