27 Φεβρουαρίου 2014

Μια μικρή ανάσα


link
 Πολλές φορές αυτό που μας χωρίζει από την πρόοδο είναι λίγο θάρρος. Το θάρρος του να μιλήσεις και να κάνεις την πρώτη προσέγγιση. Έχουμε μάθει να νιώθουμε μικροί και ανάξιοι μπροστά σε ανθρώπους που τους θεωρούμε φτασμένους. Κι αυτό είναι κάτι που μας κρατάει πίσω, γιατί μας κάνει να πέφτουμε στην παγίδα της τελειομανίας και να προσπαθούμε να κάνουμε το κάτι καλύτερο μέχρι να θεωρήσουμε την προσπάθειά μας άξια παρουσίασης. Κι αυτό το κάτι καλύτερο που αναζητούμε, χωρίς απαραίτητα να είναι απόρροια κάποιας προσωπικής ματαιοδοξίας, μακροπρόθεσμα μεταφράζεται σε μεγάλο χάσιμο χρόνου. Φτιάχνεις κάτι και αμέσως το χαλάς γιατί δεν το θεωρείς αρκετά καλό. Το χαλάς και το πας πάλι από την αρχή και αυτό το κάνεις σχεδόν κάθε μέρα και απελπίζεσαι και απογοητεύεσαι και αναβάλλεις την επόμενη φάση μέχρι να νιώσεις κάπου, κάπως, κάποτε πως είσαι έτοιμος.
 Θα μου πει κανείς πως φταίει το σύστημα, που είναι γεμάτο από αξιολογητές και δικαστές. Θα πει κανείς πως φταίει το ότι δεν υπάρχουν δάσκαλοι να μας μάθουν τον τρόπο. Από μικροί μέσα στο σπίτι μας ακούμε ένα ΜΗ. Ακούμε όλα τα πράγματα στα οποία δεν είμαστε καλοί. Ακούμε τα λάθη μας, αυτά που κάναμε κι αυτά που ενδέχεται να κάνουμε και δεν έχουμε ποτέ δίπλα μας κάποιον να μας διδάξει το σωστό τρόπο. Όλοι απαιτούν το καλύτερο από εμάς και ποτέ δεν μας δείχνουν πως να φτάσουμε σε αυτό το καλύτερο. Δε μας μαθαίνουν πώς να αρκούμαστε στο να κάνουμε μικρά σταθερά βήματα και να αισθανόμαστε καλά με αυτό. 

link
 Ξεκινάμε το σχολείο και οι δάσκαλοί με το «καλημέρα σας», μας στιγματίζουν με ένα τεφτέρι. Δε μας μαθαίνουν φυσική και μαθηματικά, αλλά αξιολογούν το κατά πόσο ήδη γνωρίζουμε φυσική και μαθηματικά. Περνάμε στο πανεπιστήμιο και δεν μας διδάσκουν μία επιστήμη, αλλά μας κρίνουν για το αν είμαστε ήδη επιστήμονες. Η λογική του μαύρου άσπρου υπάρχει παντού. Για να ασχοληθείς με κάτι θα πρέπει να είσαι ήδη φτασμένος. Φτασμένος όμως από πού; Μα από την σχολική ηλικία όπου σαν παιδιά θαύματα θα μάθουμε από τα 8 μας θα συνθέτουμε σονάτες όπως έκανε ο Μότσαρτ.  
 Κάποτε σε περασμένες εποχές, τότε που το πανεπιστήμιο δεν ήταν η πρώτη επιλογή  στη ζωή των ανθρώπων, υπήρχε η υγιής νοοτροπία της μαθητείας. Πήγαινες κοντά σε έναν δάσκαλο και  μάθαινες μία τέχνη από το μηδέν. Στην αρχή βοηθούσες στις μικρές κι ασήμαντες δουλειές. Είχες το χρόνο να παρακολουθήσεις και να αποθηκεύσεις τις καινούριες πληροφορίες. Εν συνεχεία έκανες τις πρώτες δειλές απόπειρες να φτιάξεις κι εσύ κάτι, χωρίς το άγχος του να το κάνεις σωστά. Κι έτσι ο έρωτας ερχότανε γλυκά και κοντά στο ξελόγιασμα λύνονταν τα χέρια και ωρίμαζε το μυαλό. Σήμερα όλα πρέπει να γίνουν τάχιστα. Όλα πρέπει να είναι προαποφασισμένα και προμελετημένα. Πρέπει να είσαι τέλειος εκ των προτέρων, διαφορετικά δεν υπάρχει λόγος να ασχοληθείς με κάτι.
 Κι επανέρχομαι σε αυτό που ήθελα να πω. Πως αυτή η νοοτροπία της σύγχρονης κοινωνίας που έχει διαποτίσει τις ζωές μας, δε μας αφήνει να εντοπίσουμε τους δασκάλους. Εκείνους του ανθρώπους που τις γνώσεις που κουβαλούν τις έχουν για να τις μοιράζονται και όχι για να τις χρησιμοποιούν προς αξιολόγηση των άλλων.
 Έχουμε ξεχάσει να είμαστε τολμηροί και για αυτό βλέπουμε να προχωράνε μπροστά άνθρωποι με θράσος. Άνθρωποι άξεστοι κι ατάλαντοι που καταφέρνουν να κάνουν κάτι μόνο και μόνο γιατί αδιαφορούν για το αν το κάνουν σωστά. Άνθρωποι που βλέπουν μόνο το στόχο και προσπερνούν με κάθε κόστος την ενδιάμεση διαδικασία της προόδου και της βελτίωσης. Το να είσαι τολμηρός όμως είναι αλλιώτικο πράγμα. Η τόλμη είναι η πρωτογενής αγάπη προς τον εαυτό μας. Ο σεβασμός της προσπάθειάς μας και το θάρρος να την δείξουμε προς έξω.
 Το θέμα είναι μεγάλο και ανεξάντλητο. Το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ξεκινήσουμε έστω και αργά να έχουμε λίγο παραπάνω θάρρος κι αγάπη για τις προσπάθειές μας. 

link

color palette # 6


26 Φεβρουαρίου 2014

Σκιτσοσκέψεις...


Το κυνηγόσκυλό μου κι εγώ






 Η καινούρια μέρα ξεκινά με τον ρυθμικό ήχο του τακ τακ να μου λέει καλημέρα. Όχι δεν πρόκειται για το εκκρεμές του ρολογιού αλλά για την ουρά της Roxy, της ημίαιμης κυνηγοσκυλίτσας μου. Η Roxy δεν είναι το μοναδικό τετράποδο της οικογένειας αλλά είναι αυτό που λέμε προσωπικός φίλος. Θα σηκωθώ, θα πλυθώ και θα είναι εκεί, έξω από το μπάνιο να με περιμένει. Θα μυρίσει την ενυδατική κρέμα στα χέρια μου, θα μυρίσει τον αχνιστό καφέ στο μπρίκι, θα σηκωθεί στα πίσω πόδια  σαν ακούσει το χρουτς χρουτς της σακούλας με το ψωμί. Θα κάνει τρεις ακροβατικές σβούρες πριν πάρει το κέρασμά της κι έπειτα θα ξαπλώσει στα πόδια μου κάτω από το γραφείο του υπολογιστή. 


 Όταν την περιμάζεψα από τους δρόμους ένα χρόνο πριν, ήταν το πιο ζωηρό σκυλί που είχα συναντήσει στη ζωή μου. Λογικότατο αφού κατά βάση είναι κυνηγόσκυλο. Ανήσυχη, ζημιάρα, ανυπάκουη, φωνακλού, λαίμαργη και κλέφτρα. Ένα σκυλί που αν το έπαιρνε κάποιος άλλος σίγουρα θα κατέληγε και πάλι στο δρόμο. Κι όμως αυτό το δύστροπο τετράποδο κατάφερε μέσα σε ένα χρόνο να μπορεί να συμμορφώνεται και μόνο με ένα αυστηρό βλέμμα που θα της ρίξω. Και το παράδοξο της ιστορίας είναι πως όσο πιο αυστηρή γίνομαι μαζί της, τόσο πιο πολύ κολλάει μαζί μου. Ε πείτε μου, πώς να μην συγκινηθώ μετά; 


 Κάθε μήνα της μαθαίνω και μια καινούρια εντολή στην οποία ανταποκρίνεται με τρεις τρόπους. Είτε ακούγοντας μια λέξη, είτε βλέποντας μια κίνηση, είτε ακούγοντας έναν ήχο. Αυτό θα έλεγα πως είναι και το μεγαλύτερο ταλέντο της, το να ανταποκρίνεται άμεσα στις διαθέσεις του άλλου. Αν σηκωθώ να χορέψω να σηκωθεί να κυνηγήσει τα πόδια μου, αν χτυπήσω θα πεταχτεί να δει αν έπαθα κάτι, αν φωνάξω θα τρέξει να δει τι θέλω, αν τραγουδήσω θα τραγουδήσει κι εκείνη κι αν κλάψω θα έρθει να με παρηγορήσει.


 Στη Roxy λοιπόν που συμπληρώνει αυτές τις μέρες έναν χρόνο ζωής, εύχομαι χρόνια πολλά και ελπίζω να καταφέρει να με ανεχτεί σαν αφεντικό της για το υπόλοιπο της σκυλίσιας ζωής της. 



color palette # 5


25 Φεβρουαρίου 2014

color palette # 4


Η Doris Day ακόμα τραγουδά




 Θα πίστευε κανείς πως η Doris Day στα 90 plus μπορεί να τραγουδήσει ακόμα σαν μικρό κοριτσάκι; Μια γυναίκα που δεν παίδεψε ποτέ τον εαυτό της για να παραμείνει εκβιαστικά νέα, τελικά κατάφερε να μας φορέσει όλους τα γυαλιά…
 Γεννημένη στις 3 Απριλίου του 1922, ξεκίνησε την καριέρα της στη χρυσή εποχή της swing και jazz, τραγουδώντας πρώτα στο ραδιόφωνο κι έπειτα σε μεγάλες μπάντες. Από το 1939 δεν σταμάτησε στιγμή τα τραγουδά, κάνοντας παράλληλα για μια εικοσιπενταετία (1948-1973) ένα συγκλονιστικό πέρασμα από τον αμερικάνικο κινηματογράφο, αφήνοντας πίσω της μία ανεκτίμητη παρακαταθήκη 39 ανεπανάληπτων ταινιών.
 Αξίζει να ανατρέξετε στη βιογραφία της, ρίχνοντας μια ματιά στην δουλειά της. Η φωνής της συγκαταλέγεται ανάμεσα στις ωραιότερες φωνές του 20ου αιώνα και οι ταινίες της βρίσκονται πάντα στη λίστα των καλύτερων κομεντί. 



24 Φεβρουαρίου 2014

color palette # 3


Ένας καφές δεν φτάνει...



 Ένας καφές δεν φτάνει για να ανέβουν οι παλμοί της καρδιάς και να αρχίσει να στροφάρει ο εγκέφαλος. Η ώρα πέρασε και ακόμα το  μυαλό κοιμάται. Είναι παράξενη μηχανή το σώμα μας και τις περισσότερες φορές ακολουθεί το δικό του πρόγραμμα. Τι να κάνω κι εγώ; Το ακολουθώ και το σέβομαι. Το ακούω, το φροντίζω, το προσέχω. Οι δουλειές όμως τρέχουν και τα χρονικά περιθώρια στενεύουν.
 Δε σου λέω όμως κάτι καινούριο. Κάπου στα ίδια είσαι κι εσύ. Θες να γυρίσεις την πλάτη στη ρουτίνα και στα πρέπει και να αφήσεις τον εαυτό σου να χαλαρώσει, να ξενοιάσει. Πόσο καιρό έχεις να καθίσεις ήσυχα να διαβάσεις ένα βιβλίο δίχως να σε κυνηγούνε οι δουλειές; Πότε ήπιες έναν καφέ με φίλους δίχως να κοιτάς το ρολόι; Και μιλάμε για πράγματα ανέξοδα. Μιλάμε για πράγματα μικρά και καθημερινά. Πώς τα καταφέραμε έτσι να ξεμένουμε πάντα από χρόνο; Πόσο αλήθεια ζηλεύω τον Αδάμ και την Εύα που ζούσαν χίλια και βάλε χρόνια; Τι πιο ωραίο από το να διανύεις την πρώτη σου εκατονταετία και να είσαι ακόμα στην αρχή…
 Ο κόσμος γύρω τρέχει σαν παλαβός μα οι δικές μου μηχανές δεν πιάνουν ούτε τα δέκα χιλιόμετρα. Σε μια λεωφόρο με γρήγορα αυτοκίνητα, εγώ στέκω στον πεζόδρομο και πάω με τα πόδια. Ότι είναι να με προσπεράσει ας με προσπεράσει, το χω πάρει απόφαση πλέον πως όλη μου τη διαδρομή θα την διανύσω πεζή με πολλές στάσεις για καφέ στο πάρκο…  

http://takmaj.deviantart.com/art/Winter-in-the-city-421168939

color palette # 2


color palette #1


Μια νέα μόδα που κυκλοφορεί ευρέως στο διαδίκτυο, με κοντινές λήψεις φωτογραφιών συνοδευμένες από μία χρωματική παλέτα. Μια εξαιρετική ιδέα που μας δίνει τη δυνατότητα να δούμε τον κόσμο με άλλα μάτια, ανακαλύπτοντας τις κρυμμένες αποχρώσεις των πραγμάτων. Είπα λοιπόν να φτιάξω κι εγώ τις δικές μου παλέτες, εγκαινιάζοντας μία καινούρια στήλη στο ιστολόγιο.


23 Φεβρουαρίου 2014

Το Soundtrack της βροχής #1


http://www.deviantart.com/art/rain-32603772

 Συννεφιά και Άγιος ο Θεός. Το κλίμα θέλει μουσική και καφεδάκο. Και φυσικά όταν βρέχει κι έχει συννεφιά τα τραγούδια που ψάχνουμε να ακούσουμε πρέπει να εμπεριέχουν οπωσδήποτε τις παρακάτω λέξεις: βροχή, ψιχάλα, σταγόνες, συννεφιά, βροντή, αστραπή, καταιγίδα και δεν συμμαζεύεται. Έκατσα λοιπόν να φτιάξω ένα playlist για τη βροχούλα και ήταν αδύνατον να τα ταιριάξω όλα μαζί. Ε είπα λοιπόν να μην το κουράσω πολύ και κυρίως να μη το βαρύνω. Το soundtrack της βροχούλας σήμερα είναι παλιακό κι αρκετά εύθυμο. Και μέσα από το ψάξε, ψάξε ανακάλυψα κι εγώ πραματάκια που μου διέφευγαν και με μεγάλη μου έκπληξη εντόπισα μια φανταστική δουλειά των Electric Light Orchestra μέσα από το άλμπουμ τους Out of the blue του 1977, το Concerto for a Rainy Day. Ένα σερί από τέσσερα τραγούδια αφιερωμένα στον βροχερό καιρό των Άλπεων.

 Φτιάξτε καφέ λοιπόν και ακούστε…


Town Hall Tower & astronomical clock of Prague



 Το παλιό δημαρχείο της Πράγας χτίστηκε το 1364. Ο πύργος που το πλαισιώνει φτάνει τα 70 μέτρα ύψος και είναι το πιο αναγνωρίσιμο αξιοθέατο της πόλης. Η μεγάλη καταστροφή που υπέστη κατά τον Β παγκόσμιο πόλεμο από τους Ναζί, αποκαταστάθηκε αμέσως μετά το πέρας του πολέμου. Σήμερα με δυσκολία οι επισκέπτες μπορούν να καταλάβουν πώς το τμήμα του πύργου αποτελεί νεότερη κατασκευή. 




 Η μεγαλύτερη όμως ατραξιόν της παλιάς πόλης είναι το αστρονομικό ρολόι που κοσμεί το δημαρχείο. Η ιστορία που συνδέεται με την κατασκευή του ρολογιού είναι κι αυτή γεμάτη μυστήριο και δυστυχία. Κατά τον θρύλο λοιπόν ο κατασκευαστής του ρολογιού master Hanus, τυφλώθηκε κατόπιν εντολής του συμβουλίου της πόλης για να μην μπορέσει ποτέ στη ζωή του να κατασκευάσει άλλο ρολόι ομορφότερο από αυτό της Πράγας. Ο Hanus όμως για να τους εκδικηθεί λέγεται πως λίγο πριν το θάνατό του, προκάλεσε μία ανεπανόρθωτη ζημιά στο ρολόι και έριξε κατάρα ώστε να μην μπορέσει κανείς άλλος μετά από αυτόν να το επιδιορθώσει.


  
Αυτό όμως που κάνει το ρολόι τόσο ξεχωριστό στα μάτια των επισκεπτών, είναι οι φιγούρες των δώδεκα αποστόλων που βγαίνουν μέσα από τα πορτάκια του πύργου κάθε φορά που το ρολόι σημαίνει δώδεκα. 








Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets