31 Δεκεμβρίου 2014

Διλήματα και συναισθηματικοί εκβιασμοί




 Αν είστε συναισθηματικά ευάλωτοι να έχετε κατά νου πως η συγκεκριμένη ανάρτηση είναι πολύ στενάχωρη και η χρησιμότητά της είναι μόνο ψυχοθεραπευτική. Έχω δώσει δείγματα και στο παρελθόν πως δεν ντρέπομαι να μοιράζομαι μαζί σας τα βιώματά μου. Κι αν τα βιώματά μου μπορούν να δώσουν παρηγοριά και λύσεις σε κάποια άλλη ψυχή τότε αισθάνομαι πως έχω διπλό χρέος πού και πού να εξομολογούμαι κάποια πράγματα.


Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι  που όταν τους δίνεις λίγη αγάπη εκείνοι θέλουν να σου στραγγίξουν και την τελευταία σταγόνα του αίματός σου. Επιθυμούν να σου φορτώσουν τις ευθύνες της δικής τους ζωής και να σε γεμίσουν με ενοχές όταν εσύ προβάλεις αντίσταση στους παραλογισμούς τους.

Πότε, μελοδραματικοί, πότε κολακευτικοί και πότε επιδεικτικά ακατάδεκτοι ή επιθετικοί, ποντάρουν πάντα στο ίδιο πράγμα. Να σε πείσουν πως είσαι υποχρεωμένος να τους επωμιστείς εξ ολοκλήρου, εγκαταλείποντας τη δική σου ζωή, πάντα με την πρόφαση της αυτοθυσίας και τη αγαθοεργίας.

Η κοινή λογική λέει πως βοηθούμε τους ανήμπορους ανθρώπους κι όχι εκείνους που θέλουν απλώς να παρασιτούν στις ζωές των άλλων.

Τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν ολόγυρά μας και κυρίως μέσα στις οικογένειές μας. Κι όσο πιο κοντινός είναι ο βαθμός συγγένειας τόσο πιο ισχυρός είναι και ο συναισθηματικός εκβιασμός…
Ένας συναισθηματικός εκβιασμός που αγγίζει το όριο της ψυχολογικής βίας. Και η ψυχολογική βία και η χειραγώγηση είναι οι πιο ύπουλες και υπονομευτικές μορφές κακοποίησης που μπορεί να υποστεί ένας άνθρωπος. Είναι μία κακοποίηση που δεν κατονομάζεται γιατί πολύ απλά δεν φαίνεται και κυρίως δεν διώκεται ποινικά.

Ο θύτης είναι πάντα ένα άτομο  κοινωνιοπαθές (δανείζομαι τον αγγλικό όρο sociopath) που λειτουργεί κατά βάσει αυτιστικά και εγωκεντρικά και δημιουργεί μεθοδικά καταστάσεις γύρω του, για να πετύχει σταδιακά το στόχο του. Κατά βάση  θυματοποιεί   τον εαυτό του για να προκαλέσει τον οίκτο και την συμπάθεια των άλλων. Καλλιεργεί συστηματικά σχέσεις εξάρτησης από συγκεκριμένα άτομα κι όταν δεν μπορεί να κερδίσει την αποκλειστικότητα στη ζωή τους, προσπαθεί να στρέψει τον περίγυρο εναντίον τους.  Το άτομο  αυτό  εφαρμόζει αυτοκαταστροφικές τεχνικές για να πείσει τους γύρω του πως ζει ένα ατελείωτο δράμα, το οποίο δεν είναι σε θέσει να σπλαχνιστούν οι «υπαίτιοι».

Η ουσία είναι πως ένας κοινωνιοπαθής ή ένας άνθρωπος με σοβαρές συμπεριφορικές διαταραχές τέλος πάντων, είναι βαθύτατα κτητικός και δεσποτικός. Θεωρεί πως η ζωή του άλλου του ανήκει. Ξεκινά πάντα μία διαδικασία ευνουχισμού του άλλου για τον θέσει τέλειο υποχείριό του.
Αν δεν πιάσει τόπο αυτό το τέχνασμα, ακολουθεί το επόμενο, εκείνο της μεμψιμοιρίας.
Αν δεν πιάσει ούτε κι αυτό τότε ακολουθούν οι συναισθηματικοί εκβιασμοί.
Κι αν αποτύχουν και αυτοί  απομένει η διαπόπεμψη στον περίγυρο και ο πόλεμος νεύρων.
Και στην τελική επειδή κανένας δεν είναι τόσο βλάκας να συμπαρασταθεί σε ένα τέτοιο κακότροπο και φορτικό άτομο, όλοι επιτίθενται στον πιο δεκτικό και φιλότιμο.

Κι επειδή τα βάσανα πάνε χέρι, χέρι με τις χαρές , έτσι και οι δικές μου γιορτές έχουν μια γλυκόπικρή γεύση. Κάνω μία έκτακτη ανάρτηση για να αποφορτιστώ από τα τοξικά συναισθήματα και να θέσω ένα ερώτημα. Ως πιο βαθμό ένα παιδί θεωρείται υπεύθυνο για το γονιό του, όταν ο γονιός είναι νέος, υγιής και άξιος; Όταν επιπλέον ο γονιός έχει βλάψει πολλάκις στο παρελθόν το παιδί του και δεν σταματά ούτε στιγμή να δημιουργεί καταστάσεις και προβλήματα; Ως πιο βαθμό το φιλότιμο και η αυτοθυσία πρέπει να βάζουν την ζωή του παιδιού στον πάγο;  Ως πιο βαθμό οι ανάγκες του γονιού είναι πιο σημαντικές από εκείνες του παιδιού; Ως πιο βαθμό τα λάθη του γονιού είναι όλα δικαιολογημένα και η αγανάκτηση του παιδιού αναμόχλευση του παρελθόντος;

Η δική μου χρονιά φεύγει με το μεγάλο δίλημμα ενός συναισθηματικού εκβιασμού που κρατάει από
την νηπιακή μου ηλικία ακόμα. Ούσα παιδί ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης κλήθηκα από πολύ νωρίς να απολογηθώ για την γέννησή μου. Και μόνο για το γεγονός πως έδειξε η οικογένειά μου την «μεγαλοψυχία»  να με κρατήσει και να μη με πετάξει στον τενεκέ του γυναικολόγου σαν τα υπόλοιπα αγέννητα αδέρφια μου, έπρεπε πάντα να ακούω και να υπακούω εντολές και συμβουλές. Κάθε κίνηση ελεύθερης βούλησης θεωρούνταν μέγιστη αχαριστία εκ μέρους μου και αιτία για μια νέα λεκτική και συναισθηματική επίθεση. Όταν έφερνα επιτυχίες στο σπίτι ήμουν το αποτέλεσμα της σωστής διαπαιδαγώγησης που λάμβανα, όταν όμως έθετα στο τραπέζι τα αιτήματά μου και της ανάγκες μου τότε γινόμουν αυτομάτως το «ΒΑΡΟΣ» της οικογένειας και συγκεκριμένα της μητέρας μου.

Σήμερα καλούμαι να απολογηθώ για άλλη μια φορά, με την κατηγορία παραμέλησης της μητέρας μου (της νεοτάτης και αξιοτάτης κατά τα άλλα μητέρας μου). Ναι έχω υπάρξει ένα κακοποιημένο και παραμελημένο παιδί και το ευτύχημα της ζωής μου είναι ότι δεν συγκαταλέγομαι στις βαριές περιπτώσεις αλλά στις πιο ελαφριές. Το δυστύχημα είναι ότι ακριβώς επειδή η κακοποίηση μου ήταν  ελαφριά, μόλις μερικοί ξυλοδαρμοί στην ηλικία των έξι, αμέτρητες σκηνές βίας και χρόνιες φραστικές επιθέσεις καθ όλη τη διάρκεια της ζωής μου, καλούμαι ξανά και ξανά να συγχωρώ τα ίδια λάθη. Την ανευθυνότητα, την επιπολαιότητα, την αμέλεια και την επιθετικότητα της καλής μου μητέρας, η οποία πάντα δικαιολογείται γιατί στην τελική Μάνα είναι μόνο Μία! Στα 30 μου βέβαια δεν παραμελούμαι εγώ, Δόξα τω Θεώ , είμαι υγιέστατη και έχω βρει ανθρώπους που νοιάζονται πραγματικά για μένα. Εκείνη που παραμελείται είναι η ίδια η μητέρα μου που στα 54 της χρόνια, νεότατη και υγιέστατη αρνείται πεισματικά να εννοήσει πως είναι δική της ευθύνη να φροντίσει τον εαυτό της και να ρεγουλάρει τα ξεσπάσματά της και το θυμό της για τα χαμένα της νιάτα. Αρνείται να αποδεχθεί πως πρέπει να μεριμνήσει για τις υποχρεώσεις της και πως πρέπει να καταδεχθεί να κάνει κάποιους επαγγελματικούς και συναισθηματικούς συμβιβασμούς όπως οι περισσότεροι άνθρωποι που δεν έστρωσαν σωστά το κρεβάτι τους  όταν έπρεπε.

Θέλησα σήμερα να καταθέσω αυτό το μικρό μου ξέσπασμα, πρώτα από όλα για να ελαφρώσω λίγο από όλη αυτήν την πίεση που έχει ενταθεί σε επικίνδυνο βαθμό τους τελευταίους μήνες και δεύτερον για να καταγραφεί στην τελευταία μέρα του χρόνου και τα μεσάνυχτα να γίνει παρελθόν.

Εύχομαι ο καθένας από εσάς να μη διστάζει καθόλου να εξωτερικεύει τον πόνο του και να τον τοποθετεί εκεί που του αξίζει, στον κάλαθο τον αχρήστων.



Δεν αρκεί λοιπόν να πούμε Καλή Χρονιά, πρέπει να πούμε και Καλά μυαλά! Καλοφώτιστο το 2015 και όλα τα άσχημα να γίνουν παρελθόν! 
Με το νέο έτος θα σας πως και τα ευχάριστα, γιατί οπού επικρατεί χάος περισσεύει η Θεία πρόνοια.  





ΥΓ. Μερικές ώρες μετά η λογική αρχίζει να επικρατεί κι αυτό
είναι μεγάλη ανακούφιση. Το πόρισμα είναι πως τα πρόσωπα που κουβαλάνε ενοχές για την βοήθεια που δεν έχουν προσφέρει, τείνουν να είναι περισσότερο επικριτικά και παρεμβατικά. Το αίμα φυσικά νερό δεν γίνεται και ναι τα λάθη πρέπει πάντα να συγχωρούνται και οι σχέσεις να δουλεύονται. Λίγη αυστηρότητα, λίγα όρια και πολλά μα πολλά συγγενικά ξεκαθαρίσματα.


 Έτσι είναι η οικονομική κρίση, μαζί με τα βιοποριστικά φέρνει μαζί της και κρίση στις σχέσεις. Το δικό μας πρόβλημα με τη μητέρα μου ήταν πως πάντα εκλάμβανε την αυστηρότητά μου σαν απόρριψη. Λίγες μικρομάνες είναι συνειδητοποιημένες και έτοιμες να επωμιστούν την ευθύνη της μητρότητας. Οι υπόλοιπες που ζουν μέσα σε ένα παρεμβατικό και δεσποτικό περιβάλλον είναι καταδικασμένες να πέσουν σε απανωτά λάθη. Και το μεγάλο στοίχημα δεν είναι να πάψει η μητέρα να κάνει λάθη αλλά να βρει το θάρρος και τη γενναιότητα να ξεκόψει από το προβληματικό οικογενειακό περιβάλλον. Να πατήσει στα πόδια της και να απεμπλακεί από τη σχέση εξάρτησης με τους κοντινούς συγγενείς.


 Καμιά φορά η αληθινή οικογένεια βρίσκεται εκτός σπιτιού αλλά η παράδοση της εσωστρέφειας και της πατριαρχίας που κουβαλούν ακόμα τα ελληνικά σπιτικά βάζουν φρένο στην πρόοδο.



 Η ενδοοικογενειακή βία έχει πολλές όψεις και πολλές φορές το άτομο που έχει τα μεγαλύτερα ξεσπάσματα και την προβληματικότερη συμπεριφορά είναι και το άτομο που δέχεται την ουσιαστικότερη βία, η οποία είναι πάντα αόρατη. Σαν το απόστημα που φαίνεται μονάχα όταν σκάσει.

Στην περίπτωση των γονιών μου συνέβη ακριβώς αυτό το πράγμα. Δύο υπερευαίσθητα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση και μηδενική αποφασιστικότητα που δεν κατάφεραν ποτέ να φανούν αντάξιοι των προσδοκιών της οικογένειάς τους. Από κοινού θύματα του οικογενειακού αυταρχισμού ξεκίνησαν να φτιάξουν ένα σπίτι με λάθος εφόδια. Τα λάθη αναπόφευκτα, αλλά τουλάχιστον δεν ήταν ποτέ λάθη κακίας αλλά λάθη απελπισίας. Κι αυτό ένα παιδί το καταλαβαίνει και δίνει χρόνο, πίστη, ανοχή, υπομονή και αγάπη. Το παιδί γίνεται γονιός και ο γονιός παιδί. Ακόμα κι έτσι όμως κάπως πρέπει να έρθει η θεραπεία κι ο κλήρος πέφτει πάντα στο γενναίο.


 Εδώ μπαίνει η τελεία. Μπόρα ήταν κι αυτή και πέρασε. Πάμε για τα καλύτερα. 




ΥΓ2. Ευχαριστώ την πεθερούλα μου (Βασιλικούλα -Κούλα που εορτάζει και τη φωνάζω μαμά-κούλα) που μου έφτιαξε πρωί, πρωί τσουρέκι για να μου φτιάξει το κέφι.


Ευχαριστώ και τη μανούλα μου που κάνει προσπάθειες να αλλάξει. (Βασιλική κι αυτή, γνωστή και ως μαμά-Βάσω)



Ευχαριστώ και τον άντρα μου που δε σταματά να μου δίνει πίστη και αγάπη και να μου φτιάχνει ωραίους καφέδες.



Από καρδιάς Καλή Χρονιά και όλες μου τις ευχές!
 Ροκάρουμε ασταμάτητα!


30 Δεκεμβρίου 2014

Σύντομα κοντά σας...


Οι εορταστικές διακοπές συνεχίζονται . (Διακοπές μέσα στην πόλη, μη φαντάζεσθε)
Οικογενειακές υποχρεώσεις, βόλτες και απανωτά συναπαντήματα! 

Θέλω να σας πως ότι είστε όλοι πολύ γουρλίδες γιατί όλες οι ευχές σας έπιασαν τόπο!

Σας ευχαριστώ για όλα και σας εύχομαι με τη σειρά μου το 2015 να σας βρει περισσότερο υγιείς κι ευτυχισμένους από ποτέ!

 Ήδη οι εξελίξεις για τη χώρα μας είναι ελπιδοφόρες. Με το νέο έτος πιστεύω θα πρέπει να βοηθήσουμε όλοι στο να μην πάει καμία ψήφος χαμένη.

Σας φιλώ για την ώρα και θα τα πούμε διεξοδικότερα μετά τις γιορτές! 


ΥΓ. Μακριά από αλκοόλ και χαρτιά. Κάποιες κακές παραδόσεις πρέπει να εξαλείφονται!

 

24 Δεκεμβρίου 2014

Η ιστορία που σας έλεγα...




-Λοιπόν μάγκες, επειδή περάνε οι μέρες και τρέχουν κι οι δουλειές, έχω παραγγελιά από τον Άγιο Βασίλη να σας πω εγώ την ιστορία της νεαράς , που την ξέρω από πρώτο χέρι. Τι λέτε θέλετε;
-Ναιιιιιιιιι!!!!!!!!!

-Το λοιπόν αρχίζω…

«Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα χαμογελαστό κορίτσι με μακριά μαλλιά, που ζούσε ψηλά στα τείχη της πόλης, σε ένα μικρό και χαμηλό σπιτάκι,  κρυμμένο πίσω από κάτι πολύ ψηλά δέντρα! Στην αυλή του σπιτιού ζούσαν μαζί της δυο σκυλιά, δυο γάτες και πολλά, πολλά σπουργίτια και περιστέρια.  Η μητέρα του, έλειπε όλη μέρα στη δουλειά και εκείνο έμενε σπίτι με τον παππού και τη γιαγιά. Έπλενε, μαγείρευε, συγύριζε, μελετούσε και όταν του το επέτρεπε το πρόγραμμά του, πήγαινε να δει τους φίλους του στην αγορά της πόλης.

Όταν το κορίτσι μεγάλωσε αρκετά κι έκλεισε το 25ο έτος της ηλικίας του,  μία καλή νεράιδα ήρθε στον ύπνο του και του είπε πως ήταν ώρα πια να σταματήσει να φροντίζει μονάχα για τους άλλους και να αρχίσει να μεριμνά επιτέλους και για τον εαυτό του. Είχε μεγαλώσει αρκετά και έπρεπε να πετάξει μακριά από την πατρική φωλιά. Κι έτσι το κορίτσι αποφάσισε να βάλει μπροστά τη δική του οικογένεια. Μόνο που υπήρχε ένα μικρό τεχνικό πρόβλημα. Κανένας διαθέσιμος νέος δεν βρισκόταν στον ορίζοντα, αλλά αυτό ήταν μία λεπτομέρεια που αργά ή γρήγορα θα διορθωνόταν…

Σαν είδε λοιπόν η καλή νεράιδα πως το κορίτσι ήταν καλή μαθήτρια, έβαλε όλη της την μαεστρία για να επισπευτούν τα γεγονότα…

Στην άλλη άκρη της πόλης, ζούσε ένας μοναχικός νέος που είχε όλα τα καλά του κόσμου. Όλα εκτός από το πιο βασικό, έναν άνθρωπο για να τα μοιραστεί μαζί του. Πρωί έφευγε για τη δουλειά, βράδυ γυρνούσε. Άδειο άφηνε το σπίτι κι άδειο πάλι το ΄βρησκε πίσω. Όλα συγυρισμένα και τακτοποιημένα στο άνετο νοικοκυριό του, σαν τα ράφια του μικρού ξύλινου βιβλιοπωλείου του. Παρέες και φίλους δεν είχε ούτε για δείγμα. Κάποιοι μάλιστα τον έλεγαν και παράξενο. Μα εκείνος δεν ήταν παράξενος, απλώς λιγάκι απογοητευμένος και οι απογοητευμένοι οι άνθρωποι δεν τα καταφέρνουν και πολύ καλά με τις κοινωνικότητες…

Μοναδική του διέξοδος το σινεμά κι η μουσική. Μάλιστα εκείνο το φεγγάρι είχε φτιάξει κι έναν λογαριασμό σε μία σελίδα κοινωνικής δικτύωσης που είχε όλες τις ενημερώσεις για  νέους μουσικούς και κυκλοφορίες άλμπουμ.

Πίσω στα τείχη, το κορίτσι μας δεν είχε ιδέα για την ύπαρξη αυτής της σελίδας και μάλιστα θεωρούσε και λίγο χαζούς και ψώνια όσους έφτιαχναν προσωπικά προφίλ στο διαδίκτυο. Καθώς όμως η παροιμία λέει μεγάλη μπουκιά να φας, μεγάλη κουβέντα να μην πεις, η νεαρά δεν έκανε απλώς προσωπικό προφίλ αλλά ξετρελάθηκε κιόλας! Ηθικός αυτουργός γι αυτή της την αλλαγή, ο μικρός της γείτονας που στα μαθήματα ήταν σκράπας αλλά στα τεχνολογικά αστέρι. Ο πιτσιρικάς όπως είπαμε δε τα χε τα γράμματα καθόλου και γι αυτό η μαμά του, φώναξε την νεαρά μας (που ήταν και καλό κι έμπιστο κορίτσι) για να τον διαβάζει. Ένα απόγευμα λοιπόν που είχαν μάθημα της πετάει.

-Θα σου ανοίξω προφίλ στο myspace για να σε καταχωρίσω στις επαφές μου.
Κινέζικα! Η νεαρά δεν κατάλαβε τίποτα!
-Τι είναι αυτό; Τρώγεται; Τι myspace μου λες καλέ και τι καταχωρίσεις;
-Εεεε θα σου φτιάξω και θα δεις!

Οκτώβρης ήταν όταν είχε η νεαρά τη δική της σελίδα κι επειδή είχε να κάνει με μουσική και συγκροτήματα της άρεσε για τα καλά! Βρήκε μπάντες, βρήκε γνωστούς και πού την έχανες πού την έβρισκες,  κάθε απόγευμα χτύπαγε κάρτα στο ίντερνετ καφέ της γειτονιάς. Μέσα από τη σελίδα μάλιστα είχε κάνει και μια καλή φίλη με την οποία ταιριάξανε πολύ!

Ένα πρωί που ήθελε να τσεκάρει την αλληλογραφία της, της ήρθε μήνυμα από έναν άγνωστο. Δεν της έκανε και πολύ εντύπωση γιατί είχε εξοικειωθεί πλέον με τους άγνωστους που έψαχναν γνωριμίες. Παρόλα αυτά μία εσωτερική παρόρμηση της υπέδειξε να απαντήσει και να δει τι είχε να της πει αυτός ο νέος. Η κουβέντα τους έβγαλε πως λίγο πολύ είχαν τα ίδια ενδιαφέροντα και προτιμήσεις και πως κυκλοφορούσαν κατά διαστήματα στα ίδια στέκια. Η απορία του πώς και δεν είχαν τρακάρει ποτέ ο ένας τον άλλον τους ιντριγκάρισε ακόμα πιο πολύ στο να μάθουν  περισσότερα πράγματα ο ένας για τον άλλον. Εκείνη ήταν φοιτήτρια αρχιτεκτονικής, από τις χειρότερες που είχαν περάσει ποτέ από το τμήμα και εκείνος είχε βιβλιοπωλείο σε ένα προάστιο της πόλης. (ναι ήταν ο νεαρός που λέγαμε)

Στον ένα μήνα αλληλογραφίας είχε πέσει η πρόταση από τον βιβλιοπώλη να πάνε για καφέ, αλλά η νεαρά δίσταζε. Κάποια πράγματα που της έγραφε στα σοβαρά ή στα αστεία την προβλημάτιζαν λίγο και είχε τους ενδοιασμούς της. Μια μέρα ήταν προγραμματισμένο να πάει στην ορκωμοσία μιας φίλης της. Εκεί συνάντησε ένα παλικάρι με πολύ παράξενο όνομα και εκκεντρικό στυλ που σα να της φάνηκε γνωστός. Με έκπληξη διαπίστωσε πως ήταν το ίδιο πρόσωπο που είχε δει σε μια από τις φωτογραφίες του νεαρού βιβλιοπώλη.

-Καλά δε το πιστεύω! Είσαι γνωστός του τάδε;
-Ναι τον ξέρεις κι εσύ;
-Ελάχιστα, μιλάμε λίγο στο διαδίκτυο και είπαμε να  πάμε σε κάποια φάση για καφέ, αλλά να σε πω την αλήθεια διστάζω λίγο.
-Όχι ρε συ, είναι πολύ καλό παιδί να πας να τον γνωρίσεις κι από κοντά!

Αυτός ήταν ο μικρός διάλογος που επηρέασε θετικά τη φίλη μας.

Ένας ακόμα μήνας κόντευε να περάσει και η πρόταση του καφέ δεν έλεγε να υλοποιηθεί. Μέχρι που το τελευταίο δεκαήμερο του Δεκέμβρη οι δύο νέοι αντάλλαξαν επιτέλους τηλέφωνα. Η νεαρά, μιας και είχε ακόμα τις φοβίες της, ζήτησε από έναν καλό της φίλο που έμενε στο προάστιο του βιβλιοπώλη μία εξυπηρέτηση. Του ζήτησε να πάει στο βιβλιοπωλείο για να αξιολογήσει από κοντά τη φυσιογνωμία του νέου.

Στις είκοσι μία του μήνα η φίλη μας ξύπνησε από ένα όνειρο που το θεώρησε  πολύ σημαδιακό. Ήταν λέει εκείνη και ο νέος ντυμένοι στα λευκά μέσα σε ένα κρυστάλλινο ποτάμι και κάποιος τους βάφτιζε και τους πάντρευε ταυτόχρονα. Το ίδιο πρωί είχε τηλέφωνο από τον φίλο της να της πει πως πέρασε από το βιβλιοπωλείο και πως οι εντυπώσεις του από τον νεαρό ήταν οι καλύτερες. 

-Να πας για καφέ φιλενάδα! Να πας, φαίνεται καλό παιδί!

Την επόμενη μέρα στις είκοσι δύο του μήνα, Σάββατο,  την ώρα που ήταν μέσα στο σούπερ μάρκετ και έκανε τα ψώνια του σπιτιού, κάπου ανάμεσα στα τυριά και τα σαλάμια χτύπησε το τηλέφωνό της και σε μήνυμα της έλεγε ο νεαρός να πάνε για καφέ την Κυριακή! Έλα μου όμως που στην επιστροφή, λίγα μέτρα έξω από το σπίτι της έπεσε θύμα ληστείας. Πάει η τσάντα, πάει και το κινητό!

Και τώρα; Πώς θα την έβρισκε ο βιβλιοπώλης; Η ώρα είχε πάει ήδη πέντε και η αγορά θα έκλεινε στα κοντά. Για πότε πήγε σπίτι, πήρε κάτι οικονομίες που είχε στην άκρη (ευτυχώς η μαμά του μικρού μαθητή της, την είχε πληρώσει το πρωί της ίδιας μέρας και της είχε δώσει και δώρο Χριστουγέννων παρακαλώ!) και έτρεξε σφαίρα στο κοντινότερο κατάστημα και αγόρασε καινούριο κινητό κι από εκεί πήγε στο σπίτι της κολλητής της , που από τύχη δεν είχε φύγει ακόμα για της διακοπές της. Μπήκε στο ίντερνετ (αφού δικιά της σύνδεση δεν είχε) και ευτυχώς μπόρεσε να βρει τον βιβλιοπώλη στην αλληλογραφία.

Τέλος καλό όλα καλά. 

 Την επομένη που ήταν το προκαθορισμένο τους ραντεβού, το κορίτσι αγόρασε ένα δώρο για τον νεαρό και πήγε στο σημείο συνάντησής τους. Η στιγμή ήταν αρκετά αμήχανη αλλά η φίλη μας πάντα ευδιάθετη και καλαμπουρτζού έφτιαξε την ατμόσφαιρα στο άψε σβήσε! Ο προορισμός τους ήταν το μεγάλο εμπορικό κέντρο της πόλης. Ήπιαν έναν καφέ, είδαν μια παιδική ταινία το The Golden Compass κι όλα πήραν τον δρόμο τους…

Από εκείνο το βράδυ της 23ης Δεκεμβρίου του 2007, τρεις μήνες αφότου η νεαρή μας είχε κάνει τη συμφωνία με την καλή της νεράιδα πως θα άνοιγε το δικό της σπιτικό, η μοίρα το αποφάσισε οι δύο νέοι να μείνουν μαζί.»




-Ααααααααααα τι λες τώρα;;;; Και τι από την πρώτη μέρα που βγήκανε τα φτιάξανε;
-Μμμμ σχεδόν!
-Και ταιριάξανε τόσο πολύ;
-Αρκετά θα έλεγα. Υπήρχαν μπόλικα προβλήματα και εντάσεις στην αρχή μέχρι να βρουν ένα σωστό κώδικα επικοινωνίας και να αρχίσουν να εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον.


-Κι αφού είχαν προβλήματα γιατί θέλησαν να μείνουν μαζί;
-Γιατί ήταν και οι δυο φτιαγμένοι για τα δύσκολα και ήθελαν από τη ζωή το ίδιο πράγμα… Μια οικογένεια.. Άντε τώρα όμως, όχι άλλες ερωτήσεις γιατί έχουμε και δουλειές!  Εντάξει;
-Εντάξει, εντάξει!


Αυτή ήταν λοιπόν η προσωπική μου ιστορία που σας έταξα. Καλά Χριστούγεννα σε όλους παιδιά και να πιστεύετε στα θαύματα. Μπορεί στη ζωή να μην είναι όλα κινηματογραφικά, αλλά αν γίνουμε εμείς οι σκηνοθέτες της ζωής μας μπορεί στη τελική τα πράγματα να γίνονται και καλύτερα από το σινεμά. Το μόνο σίγουρο είναι πως οι σχέσεις θέλουν κόπο και χρόνο και ίσως να πρέπει να έρθουν όλα τα άλλα σε δεύτερη μοίρα, εωσότου τουλάχιστον μπουν γερά θεμέλια. Μετά όλα τα άλλα έρχονται. Είναι γεγονός πως δυο καρπούζια δεν χωράν ποτέ στην ίδια μασχάλη. Ελάχιστοι είναι οι άνθρωποι που τα καταφέρνουν όλα παράλληλα. Και ευτυχισμένη προσωπική ζωή και τακτοποιημένη σταδιοδρομία. Για όλους εμάς τους υπόλοιπους  μένει  η επιλογή του τι θεωρούμε σημαντικότερο. Όταν όμως στρώσουν τα πράματα στο ένα κομμάτι από τα δυο, μετά έρχεται η διάθεση και για το άλλο.

ΥΓ. Καμιά φορά βέβαια συμβαίνει να πηγαίνουν όλα ανάποδα! Υπομονή και όλα φτιάχνουν με καλή θέληση και αγάπη!

ΥΓ2 . Εντελώς μεταξύ μας, ο πραγματικός λόγος που παντρεύτηκα τον σύζυγό μου είναι πως έχω καλή πεθερά. Κι ο πεθερός μου τέλειος, αλλά η πεθερά μου το κάτι άλλο. Γιατί όσο καλό σύζυγο και να έχεις, αν δε σε αγαπά η πεθερά σου μαύρη ζωή θα κάνεις!

Ένα κουτί κουραμπιέδες! Αυτό ήταν το μυστικό. Ένα κουτί κουραμπιέδες που μου έδωσε η πεθερά μου όταν έμαθε πως μου αρέσουν πολύ!


Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets