30 Μαρτίου 2015

Τα μικρά κι ασήμαντα

Κι αν λογαριάζεις τη ζωή σου μικρή κι ασήμαντη, τούτο να θυμάσαι μόνο. Πώς όλα τα πράγματα έχουν σημασία. Κάθε μας σκέψη, κάθε μας λέξη και κάθε μας κίνηση έχει σημασία.

Μάθαμε να μετράμε την αξία μας με τα μεγάλα κατορθώματα. Τις γενναίες πράξεις, τα σπουδαία λόγια, τα πολλά πτυχία, τα μεγάλα ταξίδια και τα μεγάλα πορτοφόλια. Σε κάθε άλλη περίπτωση νιώθουμε μικροί κι ασήμαντοι. Σε κάθε άλλη περίπτωση αισθανόμαστε μηδαμινοί κι αδιάφοροι.

Κι όμως αυτά που δεν φαίνονται, τα μικρά κι ασήμαντα είναι που κάνουν τη διαφορά. Αυτά που δεν θα ακουστούν ποτέ προς τα έξω, αυτά που δεν θα τα παρατηρήσει ποτέ κανείς.



Η συνέχεια εδώ

και να θυμάστε πως στην enfo.gr είστε όλοι καλεσμένοι. Μη μείνετε εκτός.


27 Μαρτίου 2015

Πλεκτό βραχιολάκι βήμα-βήμα στο ανοιξιάτικο τεύχος του woman's magazine



Μας βρίσκει η Άνοιξη... να περιμένουμε την Άνοιξη...

Είπαμε έχουμε ακόμα Μάρτιο κι ο Μάριος είναι άτιμος κι άστατος μήνας. 
Εμείς όμως επιμένουμε δημιουργικά και αυτές τις μέρες κυκλοφορεί για μας το νέος τεύχος έκπληξη της Αλεξάνδρας με πολλά tutorials για χειροποίητα πραγματάκια. 

Η δική μου φιλική συμμετοχή είναι με ένα DIY πλεκτό βραχιολάκι για να μη λέτε πως είμαι τσιγκούνα και δε σας δείχνω τίποτα.

Οκ το βραχιολάκι είναι με μάλλινη κλωστή αλλά εσείς σαν προκομμένα κορίτσια που είστε, μπορείτε να το κάνετε σε καλοκαιρινή έκδοση με βαμβακερό νήμα. 

Η συνέχεια εδώ... woman's magazine




25 Μαρτίου 2015

Χρόνια μας πολλά!

Από αυτή τη μέρα θέλω να κρατήσω τα καλά. Τη φωτιά της ελευθερίας που άναψε στα στήθη μας. 
Η ιστορία μας κρύβει πολλές μαύρες σελίδες αλλά πραγματικά δεν είναι στιγμή για γκρίνιες. Το μόνο που θέλω να επισημάνω είναι πως πρέπει να μελετάμε συνεχώς, όχι τόσο για να φουσκώνουμε από υπερηφάνεια αλλά κυρίως για να προβληματιζόμαστε και να μην πέφτουμε στα ίδια ολισθήματα. 


Μακριά από μένα οι εθνικισμοί. Μακριά και οι τυμπανοκρουσίες.

Εγώ την Ελλαδίτσα μου την αγαπάω για την καθημερινότητά της και τη ζεστή καρδιά των καλόψυχων ανθρώπων της και όχι για τα επιτεύγματα και τις ένδοξες στιγμές της.
Αγαπώ τις κυράδες που καθαρίζουν φασολάκια στα πεζούλια και τις κόρες που κεντάνε στις αυλές τους. Αγαπώ του ψαράδες με τα καϊκάκια τους και τους ορειβάτες που επιμένουν πως η Ελλάδα δεν είναι μόνο μπικίνι και νησιά...

Χρόνια πολλά σε όλους και καλή μας φώτιση. 

Ένα σχετικό κείμενο από παλιά Το μεγάλο ‘’ναι’’


23 Μαρτίου 2015

Ταξιδεύοντας στη Ζυρίχη


Αρχίζουμε ξανά τα ταξίδια! Τις βαλίτσες μας και φύγαμε. ΄
Μια παλιά στήλη που οργανώνεται περισσότερο με δικό της αφισάκι.
Ταξίδια δικά μου (ελάχιστα...) και ταξίδια φίλων που πάντα μου χαρίζουν
το φωτογραφικό του υλικό για να το αξιοποιήσω καταλλήλως.


Πρώτη στάση στη Ζυρίχη χωρίς πολλά - πολλά λόγια για αρχή.
 Ίσα- ίσα για να ξεμουδιάσουμε.
Οι απόψεις των φίλων που ταξίδεψαν εκεί είναι άριστες μιας και μιλάμε για μια πόλη πανέμορφη, οργανωμένη που περπατιέται.
Και στα δικά μας παιδιά! 





Και τώρα την προσοχή σας

1. Όπως θα δείτε έχω αλλάξει τη φόρμα των σχολίων. Κάτω από κάθε ανάρτηση πλέον θα βλέπετε μια επιλογή που θα σας καλεί να διαλέξετε με ποιο τρόπο θα αφήνετε σχόλια. Είτε με τον παραδοσιακό τρόπο του blogger που κάνει πάντα νερά, είτε με τη φόρμα του google plus. Έτσι κανένας δεν θα είναι παραπονεμένος.

2. Έφτιαξα μια κοινότητα στο google plus Διαγαλαξιακοί φίλοι στην οποία είστε όλοι καλεσμένοι μου. Είναι μία γωνιά για να ανεβάζουμε τις αναρτήσεις μας και να τις βλέπουμε όλοι καλύτερα. Πιστεύω πως είναι πιο εξυπηρετικό και παρεϊστικο αφού θα μπορούμε και να κουβεντιάζουμε ταυτόχρονα όλοι μαζί. 
Έχω ήδη στείλει προσκλήσεις στους περισσότερους από εσάς, αλλά για να μην χάσω το μέτρημα κάντε κι εσείς ένα αίτημα. 

Καλό απόγευμα! 


22 Μαρτίου 2015

Ύποπτες φάτσες



Κι εγώ σου λέω να μην τις εμπιστεύεσαι τέτοιες φάτσες που 
σε κοιτάνε όλο χάρη κι όλο νάζι. 
Ο σκοπός τους είναι πάντα πονηρός, να σου αρπάξουν το φαγητό από τα χέρια. 
Ένα κλικ να να κάνεις από την άλλη και σου χουν ορμήσει κανονικότατα!
Αλλά τι να κάνουμε που οι τετράποδοι φίλοι έχουν πέραση στο διαδίκτυο. 
 Αυτή είναι η Roxie, την έχετε δει κι άλλες φορές αλλά ποτέ τόσο φωτογενή. 
Είναι πολύ ύποπτο μούτρο! Σας το λέω για να προσέχετε!


Αυτή τώρα είναι μια κουκλίτσα που έχει ομολογουμένως πολλή φωτογένεια και την έβαλα να ποζάρει με ένα μπλουζάκι από τα χεράκια μου.


 οκ ξανά ο καφές με άλλο φωτισμό...


 Και τα ύποπτα μούτρα που λέγαμε. Η Ξανθιά κυρία επάνω είναι η Boogie, ένα πειναλέο κοκόνι που μασάει σίδερα αν δεν έχει μονίμως φαγητό στο πιάτο της. Γαβγίζει, ουρλιάζει, κάνει κολοτούμπες, τραβάει τα μπατζάκια, αρκεί να έχει φαγητό. 


και τώρα θέλω την προσοχή σας

1. Αν αλλάξω τη φόρμα των σχολίων και τη συνδέσω με το google plus θα χαθούν τα υπάρχοντα σχόλια; 

2. Τα κουμπιά που μας πετάνε στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης πώς στο καλό τα περνάμε ρε παιδιά;




21 Μαρτίου 2015

Η αποικία της χαράς!


Με φόντο τη μακέτα εργασίας μου, ένας ελληνικός καφές ποζάρει, με το βαρύ του χαρμάνι να ευωδιάζει στο χώρο. Και λίγο παρά δίπλα, μια αστεία συμμορία άρτι αφιχθείσα από ένα μακρινό πλανήτη του Γαλαξία της Ανδρομέδας, είναι αποφασισμένη να φτιάξει την δική της αποικία χαράς, πάνω στη Γη. Για την ώρα έχουν κάνει κατάληψη στο δωμάτιό μου...

 Κι έτσι παλά και όμορφα μπερδεύεται η δουλειά, με την μελέτη και τα χόμπυ και δεν ξέρω τελικά τι είναι εργασία και τι διασκέδαση.  Κι έξω έχει έναν ήλιο άλλο πράμα! Κι η άνοιξη μπήκε επίσημα τη μέρα που γιορτάζουν οι Κριοί και η σελήνη μου (στον Κριό κι αυτή) έχει γιορτή και το ηθικό έχει πάρει  ξανά τα πάνω του! Η δύναμη, η αποφασιστικότητα, η μαχητικότητα, η όρεξη και η αισιοδοξία, έχουν επιστρέψει!
 Κι όχι ότι συμπαθώ την αστρολογία; Το αντίθετο μάλιστα, αλλά είναι κάποιες φορές βρε αδερφέ που νιώθεις πως εσύ και τα άστρα  είσαστε ένα και πως όλα μαζί  αλληλεπιδρούν για να συνθέσουν την αρμονία του κόσμου μας! Κι αφού οι άγγελοι διαφεντεύουν τα άστρα, γιατί έτσι έχει μοιράσει τις ευθύνες ο Θεός κι αφού κι αυτοί έχουν τον χαρακτήρα τους κι αφού κι εμείς έχουμε  τον δικό μας, ε δεν μπορεί με κάποιους ταιριάζουμε περισσότερο. Κι έτσι πιστεύω κι εγώ, πως κάπου εκεί ψηλά υπάρχει ένα αστέρι που μου μοιάζει και του μοιάζω πολύ! 



19 Μαρτίου 2015

Κι όμως υπάρχει ελπίδα!

Κι εκεί που λέμε πως το κακό έχει εξαπλωθεί κι εμείς ανίσχυροι κι ευάλωτοι το παρακολουθούμε  μουδιασμένοι να μας καταβροχθίζει, κατεβάζουμε για λίγο τις ασφάλειες να ανασυγκροτήσουμε το σκληρό μας δίσκο, πάμε μια βόλτα με ένα φιλαράκι, λέμε τον πόνο μας, πίνουμε έναν καφέ, πέφτουμε νωρίς για ύπνο, κάνουμε το σταυρό μας  και την επόμενη μέρα έρχονται οι απαντήσεις...

Την απάντηση σε όλα τα κοινωνικά εκτρώματα που βλέπουμε, την πήρα από αυτό το συγκλονιστικό βίντεο στο οποίο καταγράφονται οι αντιδράσεις Ελλήνων πολιτών απέναντι στο ρατσιστικό ξέσπασμα ενός άνδρα. Έκλαψα, συγκινήθηκα, ανάσανα και συνειδητοποίησα ένα πράγμα. Πως το κακό φαίνεται ισχυρό απλώς και μόνο επειδή κάνει φασαρία. Οι κακόψυχοι άνθρωποι σε αντίθεση με τους ευγενείς χαρακτηρίζονται από το θράσος τους, τον τραμπουκισμό τους και τον αρρωστημένο εγωισμό τους. Σε αυτό το πράγμα κρίνω πως φταίει κατά ένα μεγάλο ποσοστό και η εσκεμμένη κατ εμέ κατήχηση που προβάλει ένα νωθρό και παθητικό πρότυπο ανθρώπου που πρέπει να σκύβει το κεφάλι και να υπομένει τα πάντα αν θέλει να λέγεται ''καλός'' χριστιανός. Τραγικότατο λάθος, γιατί έχουμε άπειρα ευαγγελικά παραδείγματα υγιούς αντίδρασης απέναντι στο άδικο. Ευγενής και ταπεινός δεν σημαίνει κατ ανάγκη και κορόιδο. Το επισημαίνω αυτό γιατί από κάτι τέτοιες παρανοήσεις και παραφράσεις έχει χτιστεί μέσα στο χρόνο αυτή η νοοτροπία του βλέπω-ακούω και δε μιλάω. Και ναι από την στιγμή που η θρησκεία έχει πρωταγωνιστικότατο ρόλο στην κουλτούρα και τον πολιτισμό της χώρας μας, η επιρροή της πάνω στην κοινωνική μας συμπεριφορά είναι τεράστια. Ο δεύτερος μεγάλος παράγοντας που καθορίζει το κοινωνικό μας προφίλ είναι φυσικά η πολιτική ηγεσία και η οργάνωση του κράτους,  αλλά πάνω σε αυτό το θέμα έχουμε κάνει άπειρες αναλύσεις. Απολαύστε όμως το βίντεο και πάρτε τα πάνω σας! Οι Έλληνες έχουμε καλή ψυχή ρε παιδιά αλλά μας πήρανε φαλάγγι οι σεσημασμένοι...


Μα και σε προσωπικό επίπεδο ευτυχώς πήρα μία ανάσα και ήρθαν οι απαντήσεις που έψαχνα στα διλήμματα μου. Κανένας συγγενικός βαθμός δεν είναι συμβόλαιο για να μας κρατάει εγκλωβισμένους σε καταστροφικές σχέσεις. Η αγάπη δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να μεταφράζεται σε εκμετάλλευση και εκδούλευση. Καλό και το φιλότιμο και η ανεκτικότητα και η καραμέλα ''το αίμα νερό δε γίνεται'' αλλά κάποιες φορές επιβάλλεται να είμαστε σκληροί. Δεν είμαστε ιδιοκτησία κανενός! Όσοι θυμώνουν με το δικαίωμά μας να είμαστε ελεύθεροι κι ευτυχισμένοι, Ξύδι! Οικογένεια δεν είναι οι άνθρωποι που μοιράζονται το ίδιο dna αλλά  οι άνθρωποι που μοιράζονται την ίδια αγάπη. Χωρίς αγάπη η συγγένεια δεν υπάρχει, καταργείται. Κι όπως είπε και ο σοφός μπαμπάς-Πλάτων άλλο πράγμα να μην κακιώνω με τον άλλο και να δίνω τόπο στην οργή κι άλλο να τον τρώω στην μάπα..


17 Μαρτίου 2015

Μια φορά κι ένας νταής


Ο Στέλιος ήταν το πιο ζωηρό παιδί στην τάξη. Ήταν χειροδύναμο και πολύ ανεπτυγμένο. Όλα τα αγόρια της τάξης τον είχαν για αρχηγό και όλα τα κορίτσια τον έτρεμαν. Δεν υπήρχε ούτε ένα παιδάκι που δεν το είχε χτυπήσει και δεν του είχε κοτσάρει κι από ένα χλευαστικό παρατσούκλι.

Σαν πήγα για πρώτη φορά κι εγώ στο δικό του το σχολείο, ήμουν το κόκκινο πανί για 'κείνον μιας και του έριχνα μισό κεφάλι (πολύ ντροπιαστικό για ένα σκληροτράχηλο αγόρι να είναι κοντύτερο από ένα κορίτσι). Το ακόμα πιο εξοργιστικό όμως ήταν πως δεν χαμπάριαζα από τους εκφοβισμούς του. Τις βρισιές τις αγνοούσα και το ξύλο δεν με πτοούσε. Χειροδύναμη και νευρική κι εγώ καθώς ήμουν, ορμούσα κι όποιον πάρει ο χάρος. Εκείνος δεν ήταν ποτέ μόνος. Είχε μαζί του κι όλα τα αγόρια. Κάθε χρόνο το πράγμα αγρίευε κι όσο αγρίευε, αγρίευα κι εγώ από κοντά κι αυτός με έκανε πολύτιμη αντίπαλο. Δίπλα μου είχα όλα τα υπόλοιπα παιδιά, κυρίως τα κορίτσια, που δεν μπορούσαν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους.Η συνέχεια εδώ

Κάποιες φορές είναι καλύτερα να μιλούν τα γεγονότα από μόνα τους.
Ο Στέλιος κι εγώ βλέπετε υπήρξαμε οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Δυο παιδιά που ζήσαμε πολλές σκηνές βίας στο σπίτι. Λεκτικές, σωματικές, συναισθηματικές. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που κάνει ένα παιδί να διαλέξει το δρόμο που θα πάρει στη ζωή του, το μόνο σίγουρο όμως είναι πως ένα παιδί διαθέτει κρίση και επιλέγει.

Ο κόσμος μας δεν είναι παραδεισένιος και όλες οι οικογένειες δεν είναι αγγελικά πλασμένες. Μπορεί πράγματι όλα να ξεκινάνε από την οικογένεια αλλά δεν είναι απαραίτητο να τελειώνουν κι εκεί. Πρώτα το κοντινό περιβάλλον κι έπειτα όλη η κοινωνία είναι υποχρεωμένη να καλύπτει τα κενά μερικών οικογενειών. Συνεχίζουμε να μπερδεύουμε πολύ την διακριτικότητα με την αδιαφορία. Κάθε φορά που βλέπουμε μία παθογένεια είμαστε υποχρεωμένοι να παρεμβαίνουμε. 

Η πρόνοια στη χώρα μας είναι ελάχιστα αναπτυγμένη κι αυτό φαίνεται από τον τρόπο που διαχειριζόμαστε τα κρούσματα σχολικής βίας. Βλέπουμε κάποια παιδιά να λειτουργούν επιθετικά, προσπαθούμε να τα νουθετήσουμε με αποβολές και τιμωρίες μέχρι να φτάσουν στο έγκλημα και κατόπιν εορτής να οδηγηθούν στην δικαιοσύνη. Χλευάζουμε την Αμερική για τις ακρότητες της κοινωνίας της, αλλά ακόμα και στην τελευταία χαζοταινία βλέπουμε πως δεν λείπει ποτέ ο ψυχολόγος και ο κοινωνικός λειτουργός από ένα σχολείο. 


Θεωρούμε πως έχουμε προοδεύσει γιατί η ανεπτυγμένη τεχνολογία μας έχει ελαφρύνει από την χειρωνακτική εργασία κι όμως ήταν μόλις καμιά πενηνταριά χρόνια πιο πριν, όταν οι παππούδες μας αράδιαζαν παιδιά για την πλάκα τους γιατί το αγαπημένο του χόμπι ήταν η αναπαραγωγή χωρίς προφυλάξεις και μετά το έριχναν στο ξύλο και στις διαταγές για να επιβάλλουν την πειθαρχία στην αγέλη που έφτιαξαν. Παιδιά που μεγάλωναν όπως, όπως, στις αλάνες και στα χωράφια και όποιος είχε δυνατό χαρακτήρα να αντέξει την αυστηρότητα των γονιών, γινόταν ο αρχηγός υιοθετώντας ακριβώς την ίδια νοοτροπία. 

Κοινωνικά κατάλοιπα και ψυχολογικά και ψυχιατρικά προβλήματα είναι πάντα τα αίτια που ένας γονιός αδυνατεί να δώσει αγάπη και σωστές κατευθύνσεις στα παιδιά του. Τα σχολεία μας είναι κι αυτά μικρά κολαστήρια γιατί το εκπαιδευτικό μας σύστημα ευνουχίζει τον δάσκαλο και τον καθηγητή που από δεύτερο γονιό που θα έπρεπε κανονικά να είναι, τον καθιστά έναν απρόσωπο εξεταστή.


Η παιδεία και η πρόνοια είναι πραγματικά ο μονόδρομος για να αλλάξει η κοινωνία μας. Καλός γονιός δεν γεννιέσαι αλλά γίνεσαι κι αυτό πρέπει κάποιος να μας το διδάξει. Είναι τεράστια απλούστευση να λέμε και να ξαναλέμε πως η οικογένεια φταίει  για όλα τα προβλήματα,  όταν η αληθινή οικογένεια είμαστε όλοι εμείς. Πότε είδαμε έναν νευρικό γονιό και  του είπαμε πως πρέπει να τον κοιτάξει θεραπευτής; Πότε έφτασε ο κοινωνικός λειτουργός σε ένα σπίτι χωρίς να κουκουλωθεί η υπόθεση από την γειτονιά ή να στιγματιστεί και να χλευαστεί η οικογένεια για πάντα;

Εκεί στη δεκαετία του 90 όσα παιδάκια έτυχε να είμαστε από διαζευγμένους γονείς, ο κοινωνικός ρατσισμός ακόμα και από το ίδιο το συγγενικό περιβάλλον ήταν απίστευτος. ''Ε τώρα σιγά μην προκόψει στη ζωή του ένα παιδί χωρισμένων γονιών'' Αυτό ήταν το μόνιμο σούσουρο που ακούγαμε πίσω από τη πλάτη μας. Παιδιά στιγματισμένα και γονείς αντίστοιχα φορτισμένοι με την ρετσινιά των αποτυχημένων στις πλάτες τους. Αν κάποιος ξεκινά να κάνει οικογένεια στα είκοσι του και στα τριάντα του πιτσιρικάς δεν είναι κι αυτός; Δεν θα έπρεπε λοιπόν να έχει μία αρωγή και μία καθοδήγηση για το πώς θα φέρει εις πέρας το έργο του; 

Δεν γίνεται να αρχίζουν και να τελειώνουν όλα πίσω από κλειστές πόρτες. Πόρτες που κλείνουν γιατί πρώτα και κύρια, η κοινωνία περιμένει με τα ποκ κορν στο χέρι για να κάνει χάζι με τα ενδοοικογενειακά  δράματα. 


15 Μαρτίου 2015

Metalhead (μια ιστορία για ένα κορίτσι αλλιώτικο από τα άλλα)

Η Χέρα είναι ένα κορίτσι διαφορετικό από τα άλλα. Δεν φοράει φούστες, δεν χτενίζει τα μαλλιά της, δεν έχει φίλες, ούτε αγόρι. Εργάζεται καθημερινά στη φάρμα των γονιών της και παίζει κιθάρα. Ντύνεται αλλοπρόσαλλα, μακιγιάρεται περίεργα κι ακούει ασταμάτητα μουσική. Πολλές φορές φέρεται αφύσικα και άλλες πάλι φτάνει στα άκρα.

Η Χέρα όμως κουβαλάει ένα τραύμα, ένα τραγικό βίωμα που σημάδεψε για πάντα τη ζωή της. Στα παιδικά της χρόνια έγινε μάρτυρας ενός βάναυσου ατυχήματος που βύθισε όλη της την οικογένεια σε βαρύ πένθος. Κι όπως γίνεται σε κάθε περίπτωση οικογενειακών δραμάτων, τα μικρά παιδιά είναι αυτά που απορροφούν όλη τη μαυρίλα και τη σκιά των μεγάλων.

Μέσα στα 97 λεπτά της ταινίας παρακολουθούμε τον αγώνα αυτής της κοπέλας να αποτινάξει αυτό το πένθος από πάνω της. Παρακολουθούμε τον καταλυτικό και λυτρωτικό ρόλο της μουσικής και τις αντιδράσεις της τοπικής κοινωνίας στην αντικοινωνική συμπεριφορά της ηρωίδας.

Όχι η ταινία δεν είναι δραματική, τουλάχιστον όχι μέχρι το τέλος. Η ταινία είναι κοινωνική και ρεαλιστική, με γερές δόσεις δράματος και χιούμορ.

Ένα κομμάτι του εαυτού μου ταυτίστηκε με αυτό το κορίτσι, τόσο για τα μουσικά του ακούσματα όσο και για τον πόνο που κουβαλούσε μέσα του. Η απώλεια είναι ένα βίωμα με ευρεία έννοια. Το τι θα χάσει κανείς και θα μπει στον λαβύρινθο του είναι εξατομικευμένο. Αυτό όμως που είναι κοινό σε όλες της περιπτώσεις είναι το πένθος.


Η ταινία με συγκίνησε, ή μάλλον με συγκλόνισε γιατί μου έδειξε μια εναλλακτική πραγματικότητα. Ψηλά στον παγωμένο και απομονωμένο Βορά της Ισλανδίας, είδα μια κοινωνία που θα έπρεπε να είναι παράδειγμα προς όλους μας. Σε μια απομονωμένη επαρχία, μια χούφτα άνθρωποι, όλοι γνωστοί μεταξύ τους, κάνουν το πρόβλημα μιας οικογένειας δικό τους πρόβλημα. Κάνουν ένα αλλόκοτο κορίτσι δικό τους παιδί και όλοι μαζί αγωνίζονται για μια νέα αρχή.

Ποια ελληνική κοινωνία θα ήταν τόσο ανεκτική ώστε να αποδεχθεί ένα πλάσμα διαφορετικό και να έχει μάλιστα και το μεγαλείο ψυχής να κοιτάξει πέρα από την εκκεντρικότητα και ενδεχομένως και την παραβατικότητά του; Το κορίτσι αυτό της ιστορίας οδηγήθηκε σε μία ακραία πράξη απελπισίας που στον δικό μας κόσμο θα ήταν αφορμή για να καταδικαστεί από τους ανθρώπους και να αφοριστεί από την εκκλησία. Κι όμως στον παγωμένο Βορρά των ψυχρών ανθρώπων, ένα λάθος ήταν η αρχή της χαράς...

Η ταινία θέτει μερικά τεράστια ζητήματα  επί τάπητος. Το ζήτημα της διαφορετικότητας και του κοινωνικού ρατσισμού- αποκλεισμού, το ζήτημα του πένθους και πως αυτό φιλτράρεται από τους ανθρώπους και το ζήτημα της πίστης στο Θεό. Μπορεί άραγε ο Θεός να εγκλωβιστεί σε θεσμούς και η ασέβεια απέναντι στους θεσμούς να χρεωθεί σαν απιστία; Μήπως τελικά οι νέοι που αντιδρούν, που καταγγέλλουν και καταδικάζουν τους κοσμικούς θεσμούς είναι εν τέλει οι πιο βαθιά θρησκευόμενοι. Αιρετικά και προκλητικά ερωτήματα που φυσικά δεν μπορούν να απαντηθούν δια μέσου της λογικής παρά μόνο βιωματικά και συν τω χρόνω.


ΥΓ. Με αυτή την ταινία λοιπόν διαλέγω να απαντήσω στο σημερινό πλην όμως αναμενόμενο σοκ που πάθαμε σήμερα. Η Ελλάδα μας, αυτός ο ευλογημένος τόπος των ανοιχτόκαρδων ανθρώπων αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ανάξια να σεβαστεί τον συνάνθρωπό που διαφέρει. Η Χέρα της ιστορίας είναι, ένα κορίτσι πάνω από τα είκοσι, που το μοναδικό πράγμα που θα την κρατούσε ζωντανή σε μία ρατσιστική κοινωνία σαν τη δική μας θα ήταν η επιθετικότητά της. Η υγιής κατ' εμέ  επιθετικότητα που στοχεύει δυναμικά στη ρίζα του προβλήματος.

Θα βάλω μια άνω τελεία εδώ για να ξαναπιάσω το ζήτημα του εκφοβισμού σε επόμενες αναρτήσεις, καθώς είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να πω που πρέπει να μπουν σε μια σειρά.


Και για να ευθυμήσουμε λίγο, κλείνω με μία φωτογραφία της αφεντιάς μου 
σε πολύ μεγάλα hevy metal κέφια. 
Το εξώφυλλο είναι φυσικά τρολ αλλά η πόζα δική μου.



13 Μαρτίου 2015

Κρατήσου από την καρδιά μου

Με μια μπαλάντα της ψυχής να σηκώσουμε τα χέρια ψηλά και με αναμμένους αναπτήρες, να τραγουδήσουμε τη δικιά μας προσευχή
με ροκ κιθάρες και βραχνές φωνές,
γιατί οι αλήτικες καρδιές έχουν μια φλόγα που λιώνει μέχρι και παγόβουνα.
Με μελαγχολικές κιθάρες να ψηλώσουμε λιγάκι παρά πάνω
και μ' όσο αέρα κρατάμε στα πνευμόνια μας να φωνάξουμε δυνατά
πως είμαστε εδώ!

Καλά ακόμα δεν το κατάλαβες πως ο Θεός ροκάρει;

Έχεις αγκαλιαστεί κι εσύ σε στάδια με τον άγνωστο διπλανό σου; Έχεις νιώσει ένα με το πλήθος;





                                                                                                                                                                     There's a flame, flame in my heart
And there's no rain, can put it out
And there's a flame, it's burning in my heart
And there's no rain, ooh can put it out
So just hold me, hold me, hold me
Take away the pain, inside my soul
And I'm afraid, so all alone
Take away the pain, that's burning in my soul
Cause I'm afraid that I'll be all alone
So just hold me, hold me, hold me
Hold on to my heart, to my heart, to me
Hold on to my heart, to my heart, to me
And oh no, don't let me go cause all I am
You hold in your hands, and hold me
And I'll make it through the night
And I'll be alright, hold on, hold on to my heart

Read more: W.A.S.P. - Hold On To My Heart Lyrics | MetroLyrics  
          


ΥΓ. Οι μέρες μου κυλούν παράξενα με μια επίμονη μελαγχολία που όμως κρύβει μέσα της απίστευτη κατάνυξη και ανάταση. Εξωτερικά γεγονότα που με βάζουν σε ένα πολύ περίεργο τριπάκι να τραβήξω μεγάλες κόκκινες γραμμές σε ανθρώπους και καταστάσεις. Βρίσκομαι σε ένα επίπονο σταυροδρόμι που πρέπει να διαλέξω ποιοι θα προχωρήσουν μαζί μου και ποιοι θα μείνουν πίσω. Κι εκεί που πελαγώνω και με πιάνουν τα διλήμματα και οι ηθικολογίες, μου σκάνε στο μυαλό τα Ευαγγελικά τα λόγια που μόνο όταν βιώσεις κάτι στην πράξη καταλαβαίνεις τι θέλουν να σου πούνε.

               34 Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν· οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἀλλὰ μάχαιραν. 35 ἦλθον γὰρ διχάσαι ἄνθρωπον κατὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ καὶ θυγατέρα κατὰ τῆς μητρὸς αὐτῆς καὶ νύμφην κατὰ τῆς πενθερᾶς αὐτῆς· 36καὶ ἐχθροὶ τοῦ ἀνθρώπου οἱ οἰκιακοὶ αὐτοῦ.       Ματθ.  10,34      

Πώς καμιά φορά γίνεται μέσα στο ίδιο σου το σπιτικό να κρύβεται ο "εχθρός'' σου, αυτός που είτε θα σε φυλακίσει για πάντα μέσα στην κόλαση του, εκβιάζοντας σε συναισθηματικά, είτε θα σε κάνει τόσο δυνατό που θα σπάσεις όλα τα δεσμά και θα κάνεις την υπέρβαση σου. Τα μάχαιρα είναι το αντίο που καλούμαστε να πούμε ακόμα και στα πιο κοντινά μας πρόσωπα όταν εκείνα θέλουν να μας βγάλουν από το μονοπάτι της καρδιάς μας.

Το τελευταίο διάσημα όση πίκρα μαζεμένη πήρα, τόσοι καινούριοι άνθρωποι μπήκαν άξαφνα στη ζωή μου. Φίλοι παλιοί που είχαμε ψιλοχαθεί και επέστρεψαν με πολύ περισσότερη αγάπη και φίλοι καινούριοι απροσδόκητοι και  φορτωμένοι με δώρα. Τι άλλο θα μπορούσε να ναι αυτό εκτός από σινιάλο που φωνάζει ΄΄προχώρα'';      

  Και η γενναία απόφαση πάρθηκε με με ένα γενναίο κούρεμα, με μια ψυχολογία να ξεφορτωθώ ότι με βαραίνει...                                              

Hold on to my heart....


11 Μαρτίου 2015

Τι κοστίζει ένας καφές;



Για το Αριστάκι...

Ιστορίες του καφενέ... Γύρος τρίτος !

Η ιστορία που θα σας διηγηθώ δεν έχει περίπλοκο νόημα, μήτε ευφάνταστη πλοκή. Είναι μια απλή καθημερινή ιστορία της διπλανής πόρτας, μια καθημερινή ιστορία του καφέ, πού ίσως έχει κάτι να μας πει...

Ήταν ένα από τα πολλά ράθυμα μακρόσυρτα κι ανέμελα Θεσσαλονικιότικα μεσημεράκια της φοιτητικής μας ζωής, όπου η φιλεναδούλα μου κι εγώ είχαμε πάρει τον κατήφορο για τα στέκια της πόλης. Είχε λιακάδα και είπαμε να αράξουμε στο αγαπημένο μας, στα αρχαία του Γαλερίου, με όλη την αφρόκρεμα της εναλλακτικής νεολαίας. Πιάσαμε μια προεδρική θέση στην τζαμαρία με θέα τα ανάκτορα και την περατζάδα.

Τι ωραία που ήταν, με τα ζεστά καφεδάκια στο χέρι πάνω στο λευκό μάρμαρο του τραπεζιού και τον ήλιο κόντρα να λούζει την πρώιμη νιότη μας. Κι όσο εμείς τεμπελιάζαμε, μια παρέα στο διπλανό τραπεζάκι πάσχιζε να βολευτεί όσο καινούρια μέλη προσθέτονταν κάθε τόσο στο μπούγιο. Ένας από αυτούς μας πλησίασε ευγενικά και μας παρακάλεσε αν είχαμε την καλοσύνη να μεταφερθούμε σε άλλο τραπεζάκι για να χωρέσει όλη η παρέα. Με σώμα απρόθυμο αλλά καρδιά καλόβολη, αποφασίσαμε να κάνουμε το χατίρι στα παιδιά και να πάμε σε άλλο τραπεζάκι.

Σαν ήρθε η ώρα μας να φύγουμε, οι καφέδες μας ήταν κερασμένοι… 

Μερικά χρόνια αργότερα, μεσημεράκι πάλι, σε ένα άλλο αγαπημένο στέκι, είχαμε μαζευτεί κάμποσοι νοματαίοι για καφέ. Δυο πιτσιρικάδες από δίπλα, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, στην πρώιμη νιότη τους κι αυτοί, προθυμοποιήθηκαν χωρίς να τους το ζητήσουμε να αλλάξουν τραπεζάκι για να βολευτούμε με την άνεσή μας.

Συγκινήθηκα. Έκανα τον συνειρμό και το αστραπιαίο ταξίδι στο χρόνο και βούρκωσα. Σ αυτούς τους πιτσιρικάδες είχα δει τον εαυτό μου...


Όταν ήρθε η ώρα τα παιδιά να φύγουν, τα καφεδάκια τους ήταν κερασμένα…


10 Μαρτίου 2015

Ελάτε μαζί μου


Από τη γωνιά του σπιτιού...



Στην αγκαλιά της πόλης...


 Στο αγαπημένο μου τσούκου-τσούκου (Αλεξάνδρου Σβόλου 55 μην ξεχνιόμαστε)


στην κοσμοσυρροή της αγοράς...


Στην ησυχία των στενών ...


και στη γαλήνη της θάλασσας...

  
κι όλα αυτά μαζί με τόσα κι άλλα τόσα στις αγαπημένες μου γωνιές στο http://saloniquemonamour.blogspot.gr και στο https://instagram.com/christinandromeda/ εκεί όπου τα λόγια περιττεύουν... 
Σας περιμένω!


Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

my store on etsy

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets