17 Μαρτίου 2015

Μια φορά κι ένας νταής


Ο Στέλιος ήταν το πιο ζωηρό παιδί στην τάξη. Ήταν χειροδύναμο και πολύ ανεπτυγμένο. Όλα τα αγόρια της τάξης τον είχαν για αρχηγό και όλα τα κορίτσια τον έτρεμαν. Δεν υπήρχε ούτε ένα παιδάκι που δεν το είχε χτυπήσει και δεν του είχε κοτσάρει κι από ένα χλευαστικό παρατσούκλι.

Σαν πήγα για πρώτη φορά κι εγώ στο δικό του το σχολείο, ήμουν το κόκκινο πανί για 'κείνον μιας και του έριχνα μισό κεφάλι (πολύ ντροπιαστικό για ένα σκληροτράχηλο αγόρι να είναι κοντύτερο από ένα κορίτσι). Το ακόμα πιο εξοργιστικό όμως ήταν πως δεν χαμπάριαζα από τους εκφοβισμούς του. Τις βρισιές τις αγνοούσα και το ξύλο δεν με πτοούσε. Χειροδύναμη και νευρική κι εγώ καθώς ήμουν, ορμούσα κι όποιον πάρει ο χάρος. Εκείνος δεν ήταν ποτέ μόνος. Είχε μαζί του κι όλα τα αγόρια. Κάθε χρόνο το πράγμα αγρίευε κι όσο αγρίευε, αγρίευα κι εγώ από κοντά κι αυτός με έκανε πολύτιμη αντίπαλο. Δίπλα μου είχα όλα τα υπόλοιπα παιδιά, κυρίως τα κορίτσια, που δεν μπορούσαν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους.Η συνέχεια εδώ

Κάποιες φορές είναι καλύτερα να μιλούν τα γεγονότα από μόνα τους.
Ο Στέλιος κι εγώ βλέπετε υπήρξαμε οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Δυο παιδιά που ζήσαμε πολλές σκηνές βίας στο σπίτι. Λεκτικές, σωματικές, συναισθηματικές. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που κάνει ένα παιδί να διαλέξει το δρόμο που θα πάρει στη ζωή του, το μόνο σίγουρο όμως είναι πως ένα παιδί διαθέτει κρίση και επιλέγει.

Ο κόσμος μας δεν είναι παραδεισένιος και όλες οι οικογένειες δεν είναι αγγελικά πλασμένες. Μπορεί πράγματι όλα να ξεκινάνε από την οικογένεια αλλά δεν είναι απαραίτητο να τελειώνουν κι εκεί. Πρώτα το κοντινό περιβάλλον κι έπειτα όλη η κοινωνία είναι υποχρεωμένη να καλύπτει τα κενά μερικών οικογενειών. Συνεχίζουμε να μπερδεύουμε πολύ την διακριτικότητα με την αδιαφορία. Κάθε φορά που βλέπουμε μία παθογένεια είμαστε υποχρεωμένοι να παρεμβαίνουμε. 

Η πρόνοια στη χώρα μας είναι ελάχιστα αναπτυγμένη κι αυτό φαίνεται από τον τρόπο που διαχειριζόμαστε τα κρούσματα σχολικής βίας. Βλέπουμε κάποια παιδιά να λειτουργούν επιθετικά, προσπαθούμε να τα νουθετήσουμε με αποβολές και τιμωρίες μέχρι να φτάσουν στο έγκλημα και κατόπιν εορτής να οδηγηθούν στην δικαιοσύνη. Χλευάζουμε την Αμερική για τις ακρότητες της κοινωνίας της, αλλά ακόμα και στην τελευταία χαζοταινία βλέπουμε πως δεν λείπει ποτέ ο ψυχολόγος και ο κοινωνικός λειτουργός από ένα σχολείο. 


Θεωρούμε πως έχουμε προοδεύσει γιατί η ανεπτυγμένη τεχνολογία μας έχει ελαφρύνει από την χειρωνακτική εργασία κι όμως ήταν μόλις καμιά πενηνταριά χρόνια πιο πριν, όταν οι παππούδες μας αράδιαζαν παιδιά για την πλάκα τους γιατί το αγαπημένο του χόμπι ήταν η αναπαραγωγή χωρίς προφυλάξεις και μετά το έριχναν στο ξύλο και στις διαταγές για να επιβάλλουν την πειθαρχία στην αγέλη που έφτιαξαν. Παιδιά που μεγάλωναν όπως, όπως, στις αλάνες και στα χωράφια και όποιος είχε δυνατό χαρακτήρα να αντέξει την αυστηρότητα των γονιών, γινόταν ο αρχηγός υιοθετώντας ακριβώς την ίδια νοοτροπία. 

Κοινωνικά κατάλοιπα και ψυχολογικά και ψυχιατρικά προβλήματα είναι πάντα τα αίτια που ένας γονιός αδυνατεί να δώσει αγάπη και σωστές κατευθύνσεις στα παιδιά του. Τα σχολεία μας είναι κι αυτά μικρά κολαστήρια γιατί το εκπαιδευτικό μας σύστημα ευνουχίζει τον δάσκαλο και τον καθηγητή που από δεύτερο γονιό που θα έπρεπε κανονικά να είναι, τον καθιστά έναν απρόσωπο εξεταστή.


Η παιδεία και η πρόνοια είναι πραγματικά ο μονόδρομος για να αλλάξει η κοινωνία μας. Καλός γονιός δεν γεννιέσαι αλλά γίνεσαι κι αυτό πρέπει κάποιος να μας το διδάξει. Είναι τεράστια απλούστευση να λέμε και να ξαναλέμε πως η οικογένεια φταίει  για όλα τα προβλήματα,  όταν η αληθινή οικογένεια είμαστε όλοι εμείς. Πότε είδαμε έναν νευρικό γονιό και  του είπαμε πως πρέπει να τον κοιτάξει θεραπευτής; Πότε έφτασε ο κοινωνικός λειτουργός σε ένα σπίτι χωρίς να κουκουλωθεί η υπόθεση από την γειτονιά ή να στιγματιστεί και να χλευαστεί η οικογένεια για πάντα;

Εκεί στη δεκαετία του 90 όσα παιδάκια έτυχε να είμαστε από διαζευγμένους γονείς, ο κοινωνικός ρατσισμός ακόμα και από το ίδιο το συγγενικό περιβάλλον ήταν απίστευτος. ''Ε τώρα σιγά μην προκόψει στη ζωή του ένα παιδί χωρισμένων γονιών'' Αυτό ήταν το μόνιμο σούσουρο που ακούγαμε πίσω από τη πλάτη μας. Παιδιά στιγματισμένα και γονείς αντίστοιχα φορτισμένοι με την ρετσινιά των αποτυχημένων στις πλάτες τους. Αν κάποιος ξεκινά να κάνει οικογένεια στα είκοσι του και στα τριάντα του πιτσιρικάς δεν είναι κι αυτός; Δεν θα έπρεπε λοιπόν να έχει μία αρωγή και μία καθοδήγηση για το πώς θα φέρει εις πέρας το έργο του; 

Δεν γίνεται να αρχίζουν και να τελειώνουν όλα πίσω από κλειστές πόρτες. Πόρτες που κλείνουν γιατί πρώτα και κύρια, η κοινωνία περιμένει με τα ποκ κορν στο χέρι για να κάνει χάζι με τα ενδοοικογενειακά  δράματα. 


Show Comments: OR

41 σχόλια:

  1. Χριστίνα μου με αυτή και την προηγούμενη ανάρτησή σου αγγίζεις καυτά θέματα της Ελληνικής κοινωνίας, και δυστυχώς τα κρούσματα είναι πολύ περισσότερα απ'όσο νομίζουμε. Εχω ζήση παρόμοια κατάσταση με αυτή που περιγράφεις με την κόρη μου, εδω στο χωριό που μένω. Από τα νήπια δεχόταν πειράγματα. Από διάφορα άσχημα γεγονότα στο σπίτι με αποκορύφωμα τον θάνατο του παππού της από καρκίνο έγινε ιδιαίτερα ευαίσθητη. Ηταν ήδη ντροπαλή και επειδη τη μάθαινα από μικρή να σέβεται και να είναι ευγενική, τα παιδιά το θεώρησαν αδυναμία. Εκανε παρέα με δυο κοριτσακια το ίδιο ευγενικά και ευαίσθητα και αυτό έκανε όλη την τάξη να στραφεί εναντίων τους. Αποτέλεσμα τραγικό. Στην τρίτη δημοτικού τα πράγματα έφτασαν στο απροχώρητο. Τη Γεωργία τη χτυπούσαν και την κορόιδευαν καθημερινά και προσπαθούσαν να χωρίσουν τα τρία κορίτσια με απειλές πονηριές και ότι άλλο μπορείς να φανταστεις. Η Γεωργία είχε διαλυθει. Δεν ήθελε να πάει σχολείο, έκανε κάθε βράδυ και πρωί εμετό και είχε φοβερούς πονοκεφάλους. Από διάβασμα δεν ήθελε ούτε να δει βιβλίο. Από το σχολείο όχι μόνο δεν μας βοήθησαν ενώ ήξεραν το πρόβλημα επειδή οι τραμπούκοι δημιουργούσαν πρόβλημα σε ολο το σχολείο, αλλά έλεγαν ότι φταίμε εμείς και πρέπει να πάμε σε ψυχολόγο. Εφυγαν πολλά παιδιά από το σχολείο εξαιτίας των βιαιοτήτων που δέχονταν και ανάμεσά τους και η μια καλύτερη φίλη της Γεωργίας. Τελικά πέρσι αναγκάστηκα με τη Γεωργία να πάω στους γονείς μου στην Καρδίτσα. Εκει τύχαμε σε πολύ καλό σχολείο και καταπληκτικό δάσκαλο που ασχολούταν συνέχεια μαζί της με αποτέλεσμα να της δώση φοβερή αυτοπεποίθηση. Εγινε από τις πρώτες στην τάξη και όταν γυρίσαμε στο χωριό περσι το καλακαίρι, μόλις πήγαιναν να την πειράξουν τα παιδιά τα έσπαγε κυριολεκτικά στο ξύλο. Στο τέλος την σεβάστηκαν αφού όπως γράφεις και συ στην ιστορία σου μονομάχησε με όλους τους αρχηγούς. Τελικά μείναμε στο χωριό φέτος και έτυχαν και σε καλή δασκάλα που έσπασε τις κλίκες. Τώρα οι άλλοτε τραμπούκοι καλούν τη Γεωργία να παίξουν με τα όπλα νερφ και την έχουν και από τις πρώτες στην κατάταξη παρακαλώ!! Χα χα!! Συγνώμη για το μεγάλο σχόλιο Χριστίνα μου αλλά με την ανάρτησή σου μου ήρθαν στο νου όλες οι άσχημες καταστάσεις. Μακάρι να ευαισθητοποιούνταν η κοινωνία όπως λες γιατί το πρόβλημα είναι πολύ μεγάλο, και μακάρι οι δάσκαλοι να έκαναν κάποια σεμινάρια για το πως να αντιμετωπίζουν καταστάσεις σαν αυτές. Και τελικά και εδώ όλα τα παιδιά που ξεκινούσαν τις φασαρίες προέρχονταν από βίαιες ή μονογονεικές οικογένειες και μόλις αντιμετωπίστηκαν στο σχολείο με αυστηρότητα αλλά και αγάπη συμμορφώθηκαν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για μένα είναι ντροπή όλο αυτό που συμβαίνει. Όλη η στάση των εκπαιδευτικών δείχνει συνενοχή. Πρέπει οι σύλλογοι γονέων να είναι πιο οργανωμένοι και να γίνονται καταγγελίες συνέχεια. Κι εγώ είχα μονίμως θέματα στο σχολείο διάφορους γιατί ήμουν καλή μαθήτρια και ψηλό γεροδεμένο παιδί και τη γλίτωνα μονάχα γιατί δεν φοβόμουνα. Ακόμα τη σπασμένη μου μύτη δεν την έφτιαξα. Φτάσαμε στο σημείο να πρέπει να παιδιά μας να έχουν μαύρη ζώνη στο καράτε για να μην τα ενοχλεί κανείς. Εδώ τα λέμε όλα Θάλεια μου σ εαυτό το μπλογκ. Εγώ τουλάχιστον δεν κρύβω τίποτα. Η κοινωνία μας είναι άρρωστη αν όχι σάπια κι αν μάθουμε να μιλάμε ανοιχτά για τα αγκάθια μας θα διαιωνίζουμε αυτόν τον μικροαστισμό της μικροπρέπειας που ασχολείται μονάχα κοτσομπολίστκα με τον άλλον για να κρύψει χαιρέκακα τις δικές του αναπηρίες.

      Διαγραφή
    2. Ετσι είναι Χριστίνα μου, ακριβώς όπως τα λές. Ευτυχώς που ήσουν δυνατή. Τι να πω για τη σπασμένη μύτη. Πρέπει τελικά στ'αλήθεια τα παιδιά μας να έχουν μαύρη ζώνη και οι γονείς γνώσεις ψυχολογίας. Εγώ έκανα το λάθος να λέω στην κόρη μου να είναι ευγενική και να μην χτυπά και να μην πέφτει στο επίπεδο των τραμπούκων, αλλά να το λέει στη δασκάλα και να αντιδρά λεκτικά . Και ξέρεις τι μου είπε ψυχολόγος ως φίλη; Ότι με τις συμβουλές μου την έκανα θύμα και τη μάθαινα να μην αντιδρά και κατέστρεφα το παιδί μου. Αρρωστημένη κοινωνία όπως τα λες και δάσκαλοι με το μέρος των θυτών που σε αντιμετωπίζουν σαν να είσαι εσύ το πρόβλημα στο σχολείο τους.

      Διαγραφή
    3. Αυτά που σου είπε η ψυχολόγος εμείς τα μάθαμε στην πράξη. Τελικά αποδεικνύεται πως δεν περνάει σε όλους ο πολιτισμός. Κάποιοι ανταποκρίνονται μόνο στον φόβο και όχι στα επιχειρήματα. Ελπίζω τώρα η Γεωργία να είναι καλά και να κρατήσει τον ίδιο δυναμισμό και αργότερα γιατί πάντα θα υπάρχουν άτομα στις παρέες που θα θέλουν να την καπελώσουν. Το λέω και πάλι από προσωπικό βίωμα. Η ζωή είναι ένας διαρκής αγώνας.

      Διαγραφή
    4. Μια χαρά είναι Χριστίνα μου τώρα η Γεωργία και πολύ δυναμική. Αφού τα πλάκωσε όλα στο ξύλο μόλις πήγαιναν να την πειράξουν (και λυπάμαι γι αυτό γιατί είναι ενάντια στις αρχές μου) τελικά την σεβάστηκαν και τώρα κάνουν και καλή παρέα.

      Διαγραφή
    5. Ναι μεν αλλά. Πρέπει να ελισσόμαστε γενικά και σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας. Οι αρχές όπως το λέει και η λέξη είναι οι αρχές, οι απ' αρχές, οι βασικές και αρχικές μας θέσεις, από και πέρα πρέπει να παίζουμε μπάλα ανάλογα τις περιστάσεις.

      Διαγραφή
  2. Απαντήσεις
    1. Αγάπη και υποστήριξη από το περιβάλλον.

      Διαγραφή
  3. Χριστίνα μας τα λες πολύ σωστά. Χρειάζεται συλλογική προσπάθεια για να μειώσουμε τα φαινόμενα της βίας. Αυτό που έγινε με τον Βαγγέλη με στεναχώρησε και με προβλημάτισε πολύ. Άρης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι δεν είναι ¨Αρη μου. Εσύ τώρα αν δεις ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα δε θα ανοίξεις τις φτερούγες σου να προστατέψεις την ανιψούλα σου;

      Διαγραφή
  4. μεγαλο θεμα επιασες Χριστινακι... δε λεω ότι φταιει η οικογενεια..αλλα πολλες φορες οι συνθηκες μας οδηγουν να αμελουμε καταστασεις που θα έπρεπε να ειναι πρωτης προτεραιότητας. οι συνθηκες ζωης τα τελευταια χρονια ειναι τοσο χαλια που πλεον κοιταζεις πως θα επιβιωσεις στην εργασια σου, αν φυσικα εχεις, και μετα ολα τα άλλα. παλαιότερα όντως οι οικογενεις ήταν μεγαλυτερες, αλλα τουλα΄χιστον στο μεγαλύτερο μέρος τους η μανα ήταν στο σπίτι. τωρα το 90% των μαναδων πρεπει να εργαζονται και το βλεπω και απο εμενα. οταν γυρνας σπιτι κ εισαι κουρασμενη κ πρεπει να κανεις κ δουλειες, καποια πραγματα ισως και να σου ξεφευγουν. κανεις δεν ειναι τέλειος, αλλα το βασικο ειναι να μη χανεις το παιδι σου. να εισαι αυστηρος τοσο ώστε απλα να μη χασεις τη μπαλα και να δωσεις κάποιες βασικες αρχες στο παιδι. εξαιρεσεις φυσικα και να γινονται και το βασικο ειναι να το κανεις να σε νοιωθει διπλα του, φιλο του και να μπορει να σου μιλαει για τα παντα. δε ξερω ποσο δυσκολο ειναι αυτο, αλλα το προσπαθω με νυχια και με δοντια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς αυτό Ζήνα μου. Τα σπιτικά χρειάζονται βοήθεια. Φίλους, συγγενείς. Εδώ υγιείς άνθρωποι σηκώνουν τα χέρια ψηλά από την κούραση και τον αγώνα επιβίωσης, για φαντάσου ο γονιός να έχει και προβλήματα ριζωμένα συμπεριφοράς! Στην Αθήνα σας τρώνε και οι αποστάσεις. Έναν παππού, μια γιαγιά να χρειαστείς ολόκληρο ταξίδι.

      Διαγραφή
  5. Εγω δε θα έλεγα πως ένας γόνιος χρειάζεται "γνώσεις ψυχολογίας". Η ψυχολογία είναι κάτι θεωρητικό αν τη κατέχεις μόνο εκεί και όχι πρακτικά, και πρώτα μέσα σου. Αν πας σε ένα ψυχοθεραπευτή, το μεγαλύτερο ποσοστό των "θεμάτων" που πιθανόν να βγουν θα έχουν άμεση σχέση με το πως μεγάλωσες, πως έμαθες να σχετίζεσαι με τους υπολοιπους ανθρώπους, κατα πόσο έμαθες να αποδέχεσαι το διαφορετικό (αν τελικά αποδέχτηκαν εσένα οι γονείς σου ως διαφορετική απο εκείνους και αν έτσι καταφερες και εσύ να σε αποδεχεσαι χωρίς να σε κρίνεις) και πολλά πολλά άλλα. Αυτό δε σημαίνει ότι εκείνοι "φταίνε" για τα δικά σου "δεινά". Αλλά οτι εκείνοι, υπήρξαν η βάση για να μάθεις να ελίσσεσαι και να υπάρχεις σε ένα κόσμο έξω απο το σπίτι σου. Αυτα που κουβάλάει ο καθένας απο εκεί, που είναι βαθιά ριζωμένα μέσα του και συχνά δε τα αντιλαμβάνεται καν συνειδητά, τα μεταφέρει στο παιδι του, στον υφιστάμενο του, στον άντρα του, σε οποιονδήποτε νιώσει ότι μπορεί πάνω του, να έχει λίγη μεγαλύτερη "εξουσία". Το bullying και η κακομεταχείριση δεν είναι μόνο στο πλαίσιο του σχολείου. Βρίσκεται πρώτα μέσα στο σπίτι, βρίσκεται στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, βρίσκεται στο χώρο εργασίας μας ανάμεσα στο αφεντικό και εμάς που ο΄ταν έχει τις "μαύρες" του μας φωνάζει "αχρηστες" και μας ρεζιλεύει. Βρίσκεται ανάμεσα στις κυβερνήσεις και τους πολίτες. Βρίσκεται...παντού. Όπου υπάρχει σχέση "εξουσίας-εξουσιαζόμενου". Και που γνωρίζουμε τη πρώτη μας "εξουσία" όλοι;;; Στο σπίτι.

    ΠΟλύ ωραία ανάρτηση Χριστίνα! Φλέγον θέμα...που όμως οι κοινωνικές παρωπίδες και κυρίως η αδιαφορία θα επιτρέπει για καιρό τέτοια γεγονότα.

    PS. Σας προτείνω να διαβάσετε το βιβλίο "Οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας". Eξαιρετικό για κάποιον γονιό, τόσο για τον ίδιο (ως παιδί) όσο και για τα δικά του παιδάκια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα βρίσκονται παντού και σου σπάνε το ηθικό αυτοί οι ξερόλες πάντα που τα κάνουν όλα τέλεια. Πρέπει πάντα να είμαστε σε ετοιμότητα για πόλεμο. Είναι τρομερό. Πρέπει όλους αυτούς να τους πιάσει μια τρομάρα να τους κοπεί ο τσαμπουκάς! Να τελειώνουμε!
      Το βιβλίο θα το αναζητήσω. Το έχω σίγουρα ανάγκη!!!

      Διαγραφή
    2. Φίλη μου...δεν έχουν όλοι τον ίδιο "τσαμπουκά". Ο τσαμπουκάς και το τσαγανό...είναι αποτελεσμα πραγματικής πίστης στον εαυτό σου και πολλοί είναι εκείνοι που δε πιστεύουν σε αυτόν , τον αμφισβητούν, τον κρίνουν. Μακάρι να ήταν έτσι...
      Γιατί και το θύμα bullying θέλει βοήθεια...και ο bully.

      Διαγραφή
    3. Δυστυχώς έτσι είναι, παρ όλα αυτά καλλιεργείται μέσα από την ενθάρρυνση και την αγάπη. Μέσα από δυνατές φιλίες και σχέσεις σιγά σιγά παίρνουμε τα πάνω μας. Και να ένας ακόμα λόγος που η κοινωνία μας επιβάλλει τόσο εντατικούς ρυθμούς εργασίας. Για να είμαστε κοινωνικά απομονωμένοι και συνεπώς πιο ευάλωτοι.

      Διαγραφή
    4. Το πρόβλημα ειναι...πως η κοινωνία ειμαστε εμείς.
      Αισθανομαι κάπως σα το:
      Η κότα εκανε το αυγό ή το αυγο τη κότα;

      Διαγραφή
    5. φαύλος κύκλος κυριολεκτικά, αλλά επειδή έχει παραγίνει το κακό, μια καλή αρχή είναι να απομακρύνουμε σούμπιτο όλους τους χειριστικούς ανθρώπους από γύρω μας. Τώρα αν είναι άτομα που πρέπει να τα τρώμε αναγκαστικά στη μάπα (δουλειά, σπουδες κλπ) εκεί θα κάνουμε λιγάκι υπομονή μέχρι να πάρουμε τα μάτια μας και να φύγουμε. Αλλά βλέπεις πως όσο μιλάμε για αυτό το θέμα τόσο παίρνουμε τα πάνω μας και συνειδητοποιούμε πώς οι νταήδες ξεχωρίζουν απλά γιατί κάνουν σαματά.

      Διαγραφή
    6. Χριστινα ίσως λόγω των σπουδών μου...ακόμα και τους χειριστικούς, τους "λυπάμαι". Γιατί κατανοώ πως και εκείνοι είναι θύματα κάποιας άλλης συνθήκης, κάποιου άλλου πιο χειριστικού ανθρωπου.
      Ναι, θα τους απομακρύνω -γιατι μου κάνουν κακό-...αλλά παράλληλα θα ελπίζω να πάρουν τη βοήθεια που χρειάζονται.
      Πίσω απο τη χειριστικότητα, πίσω απο το νταηλίκι και την απελπισμένη ανάγκη για εξουσία, κρύβεται απέραντη μοναξιά, φόβος, ανασφάλεια, μηδενική αίσθηση αυταξίας.
      Γι αυτό...και μόνο, λυπάμαι.

      Ετσι, θα ξαναπώ πως αυτοί οι (ΤΟΣΟΙ) άνεργοι ψυχολογοι...είναι αναγκαίοι πανάθεμα το σύστημα μας, στα σχολεία! (μη σου πω και στις δουλειές μας...)

      Διαγραφή
    7. Απαραιτήτως!!! Να γι αυτό έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να μιλάω για κοινωνικό κράτος και παροχές. Συνέχει και συνέχει το ίδιο πράγμα, παιδί που δε πήρε αγάπη και δεν ήξερε να διδάξει την αγάπη όταν έκανε οικογένεια με δυστυχισμένα παιδιά κοκ. Μπαφιάσαμε. πραγματικά. Να βάλουμε μια άνω τελεία για ξάπλες και εδώ είμαστε να το ξαναπιάσουμε το θέμα. Μ άρεσε που τα είπαμε έτσι σήμερα! :)))

      Διαγραφή
    8. Ναι κορίτσι μου...εδω θα μαστε να τα λέμε :)
      Πολύ ωραία η αναρτηση σου και σημαντικό να ειπωθουν όλα αυτα που είπαν και οι υπόλοιποι στα σχόλια.
      ΠΟιος μας ακούει όμως...

      Καλη σου νύχτα!

      Διαγραφή
  6. Το σχολείο είναι και αυτό μια μικρή κοινωνία...μια κοινωνία που αντανακλάται από την κανονική ...Φυσικά φταίει και η οικογένεια αλλά όχι πάντα... από Ρόδο βγαίνει αγκάθι και από αγκάθι Ρόδο λέγανε οι παλιοί...Σε περιπτώσεις όμως σαν αυτή με τον άτυχο Βαγγέλη, υπεύθυνοι ήταν όλοι...Κρίμα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σαν την άλλη την παροιμία που λέει γιος παπά διαόλου εγγόνι.Κοίτα πάντα υπάρχει μια αιτία για να βρει ένα αγρίμι από έναν καλοκάγαθο γονιό. Παρέες, ταινίες, ορμονικά. Πολλά πράματα. Ο Θεός να του τα χαρίσει όλα! Να αναπαύσει την ψυχούλα του!

      Διαγραφή
  7. Ενα Πολύ ευαίσθητο θέμα που μας αφορα ολους και περισσότερο εκείνους που είναι γονεις.Είμαστε μια κοινωνία"ζούγκλα"που για να μπορεσεις να σταθεις "αλώβητος"πρεπει να εχεις την γνώση ή κάποιος απο το περιβάλλον σου να στην μαθει γιατί η γνώση είναι η δυναμη του ανθρώπου σ'ολους τους τομείς. Χριστίνα μου,εδειξες με την ανάρτηση σου ποσο λεπτή και ευαίσθητη ψυχουλα είσαι ....την καλησπέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου, τι άλλο να κάνουμε από το να μιλάμε και να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά. Δεν έχω δικά μου παιδιά αλλά έχω ανιψάκια και μαθητές και κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα. Να είσαι καλά κρητικοπούλα μου!

      Διαγραφή
  8. Πόσες φορές όλοι μας δεν έχουμε κοροιδέψει το διαφορετικό, δεν έχουμε ''λυπηθει'' την καημένη τη χοντρή, δεν έχουμε κρατήσει πιο σφιχτά το χέρι του παιδιού όταν περνα δίπλα μας κάποιος ξένος και μάλιστα μελαμψός;
    Όλοι βάζουμε το λιθαράκι μας σ' αυτή την κατάσταση που διαιωνίζεται κι ακόμα κι αν δεν αφαιρεί ζωές πληγώνει τόσο βαθιά...
    Ας σκεφτούμε λίγο καλύτερα κι ας μη μείνουμε μόνο στη συγκίνηση για το Βαγγέλη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λίγο το ένα, λίγο το άλλο μαζεύονται αυτά. Βέβαια δεν μπορούμε να βάλουμε τις παραλείψεις και τα λαθάκια στον ίδιο ντρορβά με την καλλιεργημένη κακία μερικών ανθρώπων. Έχω γνωρίσει άτομα που ήταν συνειδητά κακά για να αναρριχηθούν στη ζωή τους.

      Διαγραφή
  9. Χριστίνα μου,το κείμενό σου πιάνει ακριβώς το ζήτημα και με συγκίνησε. Κάτι πρέπει να γίνει μ'αυτό το θέμα,είτε λέγεται bullying,είτε εκφοβισμός,είτε σωματική ή λεκτική βία στο σχολικό περιβάλλον και κάποιες φορές και μετέπειτα.Σε ζηλεύω που είχες το θάρρος να λειτουργείς έτσι σε μία τέτοια κατάσταση. Σωματική βία δεν έχω υποστεί προσωπικά,& ευτυχώς τα πράγματα δεν έφτασαν εκεί,αλλά γνωρίζω πώς είναι να είσαι περιθωριοποιημένος. βλέπεις ένα κοριτσάκι που ''φεύγει'' το ματάκι του, στο δημοτικό,αλλά και στο γυμνάσιο δυστυχώς είναι σύνηθες να το αποκαλούν ''γκαβό'',''αλλήθωρο'', ''εσμεράλντα''(το τελευταίο το ανεχόμουν,λόγω της σειράς :p).εγω μόνη μου δεν είχα το θάρρος δυστυχώς,ούτε στο δάσκαλο το είχα πει,και ούτε στην μητέρα μου...ίσως επειδή μ'αγαπάει τόσο πολύ δεν ήθελα να τη στεναχωρήσω με τις συμπεριφορές των άλλων. (ΔΕΝ πρέπει κανένα παιδί να σκέφτεται έτσι...)Ευτυχώς έχω μία μικρότερη αδερφή που όλως παραδόξως είχε τον τσαμπουκά που έλειπε από εμένα και τους έβαζε στη θέση τους. Παρόλ'αυτά δεν σου κρύβω ότι ένεκα αυτών των γεγονότων,τώρα όντας 22 χρονών πια,ξεπερνάω την ανασφάλεια αυτή. Και είναι άσχημο αυτό! Μέχρι πρότινος δεν μπορούσα να κοιτάξω άνθρωπο στα μάτια,γιατί ένιωθα ότι θα σκέφτονταν για εμένα ότι είμαι αλλήθωρη! Για να το κλείσω το σχόλιο-κείμενο μου, ήμουν και είμαι ευαίσθητη -ναι- ,αλλά όλα αυτά τα παιδιά που δέχονται βία,θα πρέπει να μιλούν και τα σχολεία και τα πανεπιστήμια να μην σωπαίνουν.Δυστυχώς φίλη της αδερφής μου,την είχαν χτυπήσει και ο διευθυντής τα κουκούλωνε για τη φήμη του σχολείου.Πώς ένα παιδί να τ'αντέξει όλα αυτά,αν η ίδια η κοινωνία κρύβεται πίσω από το δάχτυλό της. Να αγαπάμε ρε γαμώτο τους άλλους γι'αυτό που είναι, και κυρίως να τους σεβόμαστε!!! Καλό ταξίδι,σ'αυτή τη ψυχή,που μου θύμισε ένα κομμάτι του εαυτού μου και μου φώναξε ότι δεν πρέπει να αισθάνομαι μόνη,γιατί δεν είμαι!
    Να είσαι καλά κορίτσι!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να είδες; Η νοοτροπία του να πιαστώ από κάτι ασήμαντο και να καταστρέψω την ψυχολογία του άλλου.Εγώ αυτά τα είχα πιο πολύ μέσα στην οικογένειά μου κι εκεί δεν μπορείς να είσαι πάντα τσαμπουγκάς γιατί παρεμβαίνει και ο συναισθηματικός εκβιασμός. Άλλο δράμα κι αυτό. Τους απ έξω τους κάνεις delete τους από μέσα τι τους κάνεις μου λες;;; χαχαχα Κι εγώ στα 22 μου δεν είχα καθόλου μα καθόλου αυτοπεποίθηση, μονάχα λίγο εγωισμό πως πρέπει να παλέψω για πολλά πράματα. Τον τασμπουκά αυτό τον είχα μονάχα στις παρέες και στις σχέσεις μου. Στην οικογένεια και στο πανεπιστήμιο ''μασούσα΄'' αρκετά και 30 ρισα στο άψε σβήσε! Κάλιο αργά όμως παρά ποτέ.

      Είσαι νιάτα φορτωμένη κι αυτό είναι όπλο! Μακάρι να ξαναγινόμουν κι εγώ 22 :( Άντε προχωράς,και προχωράμε. Φιλάκια κορίτσι μου!

      Διαγραφή
  10. Χριστίνα το λέω γιατί το πιστεύω. Λίγος κόσμος εστιάζει στις υποδομές που έχουν οδηγήσει την Ελληνική κοινωνία να αναπαράγει τέτοια πρότυπα κουτσαβακισμού. Όπως ανέφερες στην δημοσίευσή σου, στα παλιά χρόνια, όπως όλοι γνωρίζουμε, η λογική του "αρχηγού" της ...αγέλης λύνονταν με ξύλο στην αλάνα αλλά μέχρι εκεί.
    Τώρα εξελιχθήκαμε. Αλλά είναι καιρός να δούμε που πατάει όλος αυτός ο κατήφορος αλλά δυστυχώς δεν το βλέπω να γίνεται...
    Καλό βράδυ να έχεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ας μην απογοητευόμαστε. Αυτές οι συμπεριφορές έχουν τις ρίζες τους στα βάθη των αιώνων και ότι μας σοκάρουν πλέον είναι δύναμη. Κάποτε τα παιδάκια με ιδιαιτερότητες τα κλείνανε στα υπόγεια για να μη τα δει το χωριό. Εσύ τουλάχιστον μπορείς να βρεις άπειρα παραδείγματα από παλιές ταινίες και να τις κουβεντιάσουμε. Τώρα και με τη βοήθεια της ψυχιατρικής επιτέλους κάποιες συμπεριφορές φωτογραφίζονται. Θέλει δουλειά πολλή αλλά τουλάχιστον κάτι κινείται.

      Καλό βράδυ Γιάννη μου!

      Διαγραφή
  11. ποσα τετοια περιστατικα! οχι αλλη βια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Κοίτα που θα με κάνεις να γράψω ανάρτηση... Και δεν ήθελα να σου πω την αλήθεια γιατί με έχει λίγο νευριάσει η στάση του κόσμου απέναντι στο θάνατο του Βαγγέλη. Κάνουν τους δικαστές έχουν βγάλει φωτογραφίες κάποιων παιδιών και τις δημοσιεύουν λες και είναι σίγουροι πως αυτοί είναι δολοφόνοι. Εχω περάσει ευτυχώς για λιγο και μόνο λεκτικά το θέμα bullying όταν πήγα σχολείο στην Αγγλία.
    Εγώ σε ενα θα διαφωνήσω μαζί σου.. Τα παλιά τα χρόνια δεν μεγάλωσαν όλη με βία. Για παράδειγμα η πεθερα μου Κρητικιά και σε χωριό μεγαλωμένη μια φορά την χτύπησε ο πατέρας της. Υπήρχε βία σε κάποιες οικογένειες αλλά δεν ήταν σε τόσο μεγάλο ποσοστό. Υπήρχε το ξύλο, το όποιο για μένα μέχρι κάποια ηλικία 3-4 που το παιδί δεν καταλαβαίνει από λόγια χρειάζεται! Μετά, μόνο, και αν και εφόσον κάνει κάτι πάρα πολύ χοντρό και αυτό μέχρι 7-8 χρονων το πολύ. Και θα σου πω γιατι το έχω δει στα παιδιά των φίλων.. 4 χρονών και πατάει ο ένας τον λαιμό του άλλου ή με μυτερό αντικείμενο πάει επίτηδες να του βγάλει το μάτι έτσι στο άσχετο και η μάνα είναι.. Σε παρακαλώ αγάπη μου. Και εννοείται πως αφού δεν τις έφαγε, δεν τρέχει κάτι και συνεχίζει μετά από λίγο το ίδιο ή κάτι άλλο.. εξίσου επικίνδυνο. Ο ανηψιός μου φτύνει.. είναι η τρίτη χρονιά που το κάνει. Ο πατέρας του τον μαλώνει και η μάνα φωνάζει (μπροστά στο παιδί) δεν θελω να τον χτυπάς (που ήμουν μπροστά δηλαδή και του την έριξε στο ποπό-σιγά το χτύπημα). Πότε θα το κόψει?? Κλείνει τα 5. Αυτός θα πάει σχολείο του χρόνου. Τι θα είναι το επόμενο βήμα?
    Θα σου πω και το άλλο.. Και παλιότερα υπήρχαν φασαρίες στα σχολεία, τσακωμοί, καυγάδες, ο μπαμπάς μου και ο αντρας μου το τι ξύλο 'εριχναν και τι έδιναν δεν λέγεται. Τα παιδιά όμως είχαν μεγαλώσει διαφορετικά, με αυστηρότητα, με ξύλο όπου χρειαζόταν, σεβόντουσαν, πιο σκληραγωγημένα, ξέρουν να επιβιώσουν και στα δύσκολα. Τώρα τα περισσότερα παιδιά μοιαζουν να μεγαλώνουν σε ένα χρυσό κλουβί, και όταν βγουν από αυτό τα βρίσκουν μπαστούνια σε πολλά θέματα. Ασε που είναι όλοι, δεν θέλω να δέρνω το παιδί μου και δεν θέλω να μαθει να δέρνει. Λάθος! Γιατι αν δεν δείρει θα τις φάει γιατί πάντα βρίσκεται ο πιο δυνατός. Νόμος της φύσης!
    Το άλλο το τραγικό... στα σχολεία. Ο αντρας μου είναι καθηγητής , πάει κάνει καταγγελία, έρχεται η μάνα κλαίγεται στο διευθυντή και ζητάει ο δεύτερος να δείξουν επιείκεια και να μην τιμωρηθεί. Λάθος!! 2η ατιμωρησία. Μια στο σπίτι που δεν τον έδειραν όταν έπρεπε και μια εδώ. Γιατι λοιπόν αυτό το παιδί να αλλάξει??? Αφου δεν τιμωρούνται οι πράξεις του... Να σου πω πως τσακώθηκαν στο σχολείο και πήγε ο βιολογος να τους χωρίσει, της έφαγε και μετά είπαν τα κ......παιδα πως αυτός τους έδειρε. Τώρα πια όταν γίνεται καυγάς εδω στα σχολεία φωνάζουν αστυνομια δεν επεμβαίνουν οι καθηγητές. Κάποιος τον μεγάλωσε να λέει ψέμματα και να κατηγορεί άδικα ανθρώπους που θα έπρεπε να σέβεται.. Και ξέρεις τι έφταιγε? Υπερ προστατευτικότητα να μην τα πληγώσουμε, να μην τα στιγματίσουμε, παιδιά είναι.. Γιατί και αυτά γλυτώσανε με 3ημερη αποβολή. Κοινώς χ.....νε. Εδώ κάθε σχολείο έχει ψυχολόγο και όλα τα παιδιά έχουν φάκελο για να ενημερώνονται οι καθηγητές στην αρχή της χρονιάς μην τολμήσουν να τα μαλωσουν και αυτοί.
    Δεν ξέρω Χριστίνα μου είναι πολλά αυτά που συμβαίνουν και πολλές φορές αδυνατώ να καταλάβω τι έχει παει στραβά... Εκεί που φαίνεται πως η βία παράγει βία, έρχεται το ανάποδο, ενα κακομαθημένο παιδί δηλαδή, να μου αποδείξει πως και αυτό είναι βίαιο γιατί όλα αυτά τα χρόνια έμενε ατιμώρητο σε οποιαδήποτε κακή του πράξη. Πιο είναι το σωστό και πιο το λάθος?? Και αύριο μεθαύριο η ίδια οι κοινωνία δεν τιμωρεί του κλέφτες (πολιτικούς), αφήνει Ξηρούς να κυκλοφορούν ελεύθεροι και τους πιάνει προεκλογικά, επιβιώνουν οι άτιμοι και όχι οι τίμιοι, πολιτικοί εμπλέκονται σε μια γαλακτοκομική σχολή για να σκεπάσουν την βία.
    Ειμαι πολύ προβληματισμένη και δεν ξέρω αν θα αλλάξει κάτι... Δεν ξέρω αν θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα.. Πολλές φορές αναρωτιέμαι που θα φέρω τα παιδιά μου.
    Πολύ ωραία η ανάρτηση σου, νομίζω πως θα πάω γράψω και εγώ καποιες απορίες μου. Καλημέρα κοριτσάκι!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να γράψεις μία ανάρτηση γιατί όσο πιο πολύ τόσο πιο καλά Ελεάνα μου. Είμαστε όλοι στη φάση που απελπισμένα προσπαθούμε να βρούμε την άκρη του νήματος, Καταγράφουμε τα παρατράγουδα που έχουμε εντοπίζει και τα βάζουμε κάτω μπα και οδηγηθούμε κάπου. Νομίζω μας λείπει γενιά η διάκριση, στο πού πρέπει να είμαστε αυστηροί και πού όχι. Ποιο παιδί προοδεύει με τον καλό το λόγο και ποιο με ταρακούνημα.

      Ζούμε στην εποχή της εικόνας και τα παιδιά παίρνουν πάρα πολλά ερεθίσματα, σαστίζουν. Πραγματικά σε όλο αυτό που γίνεται πρέπει να είμαστε όλοι μαζί,

      Διαγραφή
  13. Κοριτσάκι μου όμορφο. Έτσι ειναι οι κοινωνικές δομές ειναι ακόμη στα σπάργανα. Είναι απαραίτητο να υπάρχει ψυχολογος-κοινωνικος λειτουργος σε κάθε σχολείο και όχι μονο. Ακόμη και στο εργασιακό περιβάλλον παντου. Ν αμη πληγώνονται ψυχές , να μη μαυρίζουν! Σου στέλνω μια μεγάλη αγκαλιά, σου ευχομαι καλό ξημέρωμα
    Φιλια :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α παίρνω την αγκαλιά που την έχω και ανάγκη και πάω για ξάπλες σιγά σιγά :)))) Μουτς!

      Διαγραφή
  14. Χριστίνα μου, στα σχολεία πολύ συχνά θέλουν να τα κουκουλώνουν και να μην ασχολούνται οργανωμένα και με βάσεις καθαρά επαγγελματικές τέτοια ζητήματα. Κάνουν σε πολλά τα στραβά μάτια. Όποιος έχει ανοιχτά τα μάτια του θα πρέπει να δίνει μάχες, για να τους φέρει προ των ευθυνών τους. Μια πολύ ζόρικη κατάσταση όταν έχεις να συνεργαστείς με ευθυνόφοβους και ανθρώπους που δεν ξέρουν να κάνουν καλά τη δουλειά τους. Τεράστιο θέμα και το έχω φάει στη μούρη πολλά χρόνια!
    Ευτυχώς δεν είναι όλοι έτσι, όμως μόνο άμα είσαι τυχερός μπορεί να πέσεις σε καλή ομάδα!
    Οι γονείς από την άλλη ξεφορτώνουν πάνω στα σχολεία και το προσωπικό ό,τι έχουν και δεν έχουν! Μια κατάσταση σαλταρίσματος και κακομαθησιάς! Ευτυχώς δεν είναι πάρα πολλοί!
    Φυσικά στο χέρι της κάθε σχολικής μονάδας είναι το πώς θα χειριστεί αυτές τις δύσκολες περιπτώσεις. Θέλει να βάζεις πάγο με το γάντι και να αποκαθιστάς κάθε ανισορροπία!
    Το κείμενό σου με καλύπτει απόλυτα!
    Με όλα αυτά που συζητάμε όλοι αυτές τις ημέρες, ξέρεις έχω πάθει κορεσμό, διότι τα ζω καθημερινά στην πράξη, δίνοντας πολλά, οπότε από άμυνα δεν θέλω να λέω άλλα. Βάζω στοπ.
    Βοήθειά μας ο χαμός γύρω μας! Τι να πιάσεις και τι ν' αφήσεις;
    Καλό σου βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. κι εγώ νομίζω σήμερα θα βάλλω τελεία, πάθανε τα νεύρα μας. Θα πιάσω πάλι το σινεμαδάκι και κάτι μούρλια ταινιούλες που είδα! :)) Καλό ξημέρωμα Γλαύκη μου!

      Διαγραφή
  15. Αυτό το διάστημα που φούντωσε όλη αυτή η ιστορία, ούτε που θυμάμαι πόσα περιστατικά βίας -ενδοσχολικής ή μη- μου έχουν έρθει στο μυαλό, από τότε που ήμουν μικρό παιδάκι, μέχρι και σήμερα. Έχω ανατριχιάσει με όσα έχω ζήσει ή έχω μάθει. Τον κορεσμό που λέτε πιο πάνω, τον διακρίνω κι εγώ. Όλα "χωνεύονται" γρηγορότερα βλέπεις. Αυτό θέλησα να γράψω κι εγώ σήμερα, αλλά τελικά αντιλήφθηκα ότι τα ευχολόγια και τα μνημόσυνα, είναι ευκολότερα από τις "φιλοσοφίες"(λέμε τώρα).. Πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Αυτο που ειπες για παιδια χωρισμενων γονιων μου εφερες στη μνημη μου κατι που ειχε συμβει πριν πολλα χρονια και φανερωνει την παιδεια και νοοτροπια ορισμενων,οταν ημουν 15 χρονων περιπου ειχα κανει μια ας το πουμε παραβατικη πραξη,ετυχε λοιπον την ωρα εκεινη να περναει ενα περιπολικο,θυμαμαι οτι ο αστυνομικος που βγηκε απο το οχημα η ερωτηση του δεν ηταν γιατι το εκανα αλλα ηταν το να μου πει οι γονεις σου χωρισμενοι ειναι?καμμια σχεση βεβαια ουτε απο χωρισμενους γονεις ειμουνα ουτε προβληματα ειχα,ακομα θυμαμαι ομως την ερωτηση αυτη που ειπωθηκε απο οργανο της ταξης,ελπιζω οτι σημερα να ειναι αλλιως τα πραγματα,αν και δε το νομιζω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. δεν έχω λόγια..
    μερικές φορές..μέσα μας..στη σιωπή..
    ακούμε τον εαυτό μας λιγάκι καλύτερα..
    η σιωπή...για τους "διαφορετικούς" ανθρώπους..
    τους λιγάκι πιο "ευαίσθητους σε φασαρίες"..
    συχνά παρεξηγείται..ως ηττοπάθεια..ως ήττα..ως,,δειλία..ως αδυναμία..
    και...συχνά..καλείσαι..να απαντήσεις..εγκαίρως..εκεί..που πρέπει..
    και όπως..πρέπει..
    για να σε αφήσουν στην ησυχία σου!

    σεβασμός..στο διαφορετικό.
    σεβασμός στον άνθρωπο..
    σεβασμός..στη σιωπή..

    όλη μου την αγάπη και τα φιλιά μου
    γκαρντάσι μου!!


    ΑπάντησηΔιαγραφή

Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets