5 Μαρτίου 2015

Νοσταλγία

Σαλοπέτες, εσπαντρίγιες, αρβιλάκια, ψάθινα καπέλα, μακριά αέρινα φλόραλ φορέματα, πλεκτές τσάντες, χαϊμαλιά, τζιν μπουφανάκια, γιλέκα, δερμάτινες φαρδιές ζώνες, δαντέλες μακριά μαλλιά, καρό πουκάμισα, εναλλακτική ροκ και έντεχνα. Ανέμελες βόλτες στα πλακόστρωτα της Άνω Πόλης μέτα το σχολείο, όνειρα, σχέδια, απογοητεύσεις και γλυκιά προσμονή για το αύριο. 

Περιμέναμε να ρθουν καλύτερα χρόνια, να ενηλικιωθούμε και να απλωθεί όλος ο κόσμος στα πόδια μας. Κανείς μας δεν ήξερε πόσο δύσκολοι θα γίνονταν οι καιροί που θα ακολουθούσαν. Οι ανθρώπινες σχέσεις, οι συνθήκες, οι καταστάσεις...

Τις τελευταίες μέρες βλέπω παλιά σίριαλ και ταινίες του 90 και ξαναδιαβάζω τον κόσμο εκείνης της εποχής. Τότε που τα ζούσα τα πράγματα μου φαίνονταν όλα πολύ φυσιολογικά αλλά τώρα που έχουν μεσολαβήσει κάμποσα χρόνια, δείχνουν τόσο διαφορετικά. Τα σπίτια, οι δρόμοι, οι γειτονιές, τα μαγαζιά, οι άνρθωποι. Μπορεί η αισθητική τους να ήταν πιο παλιομοδίτικη αλλά τουλάχιστον έβγαζε μια αλλιώτικη ζεστασιά και αξία. 

Ότι θέλαμε να πούμε το γράφαμε σε κασέτες. Ελληνικά διάφορα, Ξένα διάφορα. Περιμέναμε ώρες ατελείωτες πάνω από το ραδιόφωνο για να πετύχουμε το αγαπημένο μας τραγούδι  και να πατήσουμε record. Κρατούσαμε ημερολόγιο και αφήναμε αφιερώσεις στα λευκώματα και στις εκπομπές. Χαρτάκια, ραβασάκια, αφίσες σε όλους τους τοίχους, κρυφτό από τους γονείς, ηλιοβασιλέματα και φεγγαράδες. Το Σάββατο ήταν η αγαπημένη μέρα για μαγαζιά και Goodies, άντε και κανά φραπέ για να το παίξουμε μεγάλες. Αγοράζαμε ινδιάνικα κοσμήματα, ανοίγαμε τρύπες στα τζιν, στα αυτιά και βουτούσαμε τις μπλούζες μας στη χλωρίνη για να βγάλουν ψυχεδελικά σχέδια. Καίγαμε στικάκια και ξενυχτούσαμε με μουσική. Μεγαλώναμε με το όνειρο της πενταήμερης και της φοιτητικής ζωής που μας περίμενε, αλλά ποτέ δεν συνειδητοποιούσαμε πως ζούσαμε τα καλύτερά μας χρόνια...

Show Comments: OR

24 σχόλια:

Aleka Craftaholic είπε...

Ax, τι μου θύμησες τώρα!Τηλέφωνα στον ραδιοσταθμό και αφιερώσεις κι όταν έπαιζε το τραγούδι μας πατούσαμε το recκαι το μαγνητοφωνούσαμε.
Αndromeda ,you're the best!

- spoonstories- είπε...

Βρε τι αναμνήσεις ξύπνησαν!! Σαν κινηματογραφική ταινία εποχής τα θυμάμαι!!Φιλιά Χριστινάκι!

Ελενη είπε...

Με πήγες πίσω! Αναμνήσεις, όνειρα και ανέμελα χρόνια - κι ας μην το ξέραμε τότε!
Κι εγώ ένα παρόμοιο ταξιδάκι έκανα τις προάλλες στο blog μου, μιλώντας για "Τα παπούτσια που αγαπήσαμε". Χρόνια δοξασμένα ;)

Ελένη
https://myfortysomethingworld.wordpress.com/

Ariadne είπε...

Έχω μια κούτα κασέτες και τις ακούω μια μια με ένα παλιό walkman!Τέλεια!AriadnefromGreece!

Mary S. είπε...

Στα 90s ήμουν πιτσιρικάκι...αλλά ναι, μεγαλώνοντας μπορώ να στο πω και εγώ.
Αλλες εποχές. Πιο ανθρωπινες, πιο ανέμελες...χωρίς τόσα προβλήματα. Ειδικά στους νεότερους απο εμάς.
Τώρα μικροί και μεγάλοι μοιράζονται ανησυχίες, άγχος και χίλια δυο.

Κάθε πέρσι και καλύτερα δε λένε; Ισως...
Προλάβαμε όμως και τα ζήσαμε και αυτό έχει τη σπουδαιότερη σημασία του!

Katerina Verigka είπε...

Τι υπέροχη ανάρτηση!! Όλα αυτά ναι.. τα πρόλαβα κι εγώ ευτυχώς..
Το Μη φοβάσαι τη φωτιά και το ΑΘήνα-Θεσσαλονίκη τέλεια!! (Όπως και το Λόγω Τιμής, Είμαστε στον Αέρα κα)
Πολλά πολλά φιλάκια!!

Funky Monkey είπε...

Αχ βρε Χριστίνα, μας ξύπνησες ωραίες αναμνήσεις...
Φιλιά!

to e - periodiko mas official είπε...

Αχ βρε Χριστινάκι, νομίζω πως ο σημερινός καφές μας επηρέασε όλες με κάποιο τρόπο... θα καταλάβεις τι εννοώ προσεχώς!!! Με γυρνάς ευχάριστα και νοσταλγικά πίσω!!! Φιλιά, καλό βράδυ!!!
Μ.

Αθηνά... είπε...

Αχ κι εγώ ήμουν μέσα σε όλα αυτά κι ας είχα παιδί! Εντάξει, σαλοπέτα και τζιν παντελονια δεν είχα, γιατί δεν μου χωραγαν!

Giannis Pit είπε...

Ε ρε τι πάς και θυμάσαι Χριστίνα μου......όμορφες εποχές. Για σας τα νεώτερα παιδιά θαρρώ είναι κοντινές. Για μας έχουμε ακόμα πιο πίσω ......background χαχαχαχαχαχαχα.
Καλά να είσαι, όμορφο βράδυ

Zina Z είπε...

να σαι καλα Χριστινακι για το υπεροχο ταξιδι στο παρελθον!

Η blogger της διπλανής πόρτας είπε...

Εγώ τα 90s γεννήθηκα αλλά πάντα θα έχω μια νοσταλγία για το γλυκό παρελθόν.
Περιμένω όμως και απ' το μέλλον τα καλύτερα, μην σε κοροϊδέψω. Μας το χρωστά νομίζω το παρόν μας.
Καλημέρα Χριστινιώ. Φιλί γλυκό!

ΕΚΦΡΑΣΟΥ είπε...

καλημερα γλυκια μου φιλη!
νοσταλγω και εγω περασμενες εποχες αλλα συναμα χαιρομαι που προχωραμε. το τωρα αλλωστε παντα παρελθον θα γινει.
φιλακια πολλα πολλα! καλο σκ να εχεις!

Neanikon Pastry Blog είπε...

Τι ωραίο κείμενο βρε Χριστίνα !!! Μας πήγες βόλτα στην ανεμελιά των 90s, όντως πόσα έχουν αλλάξει ... Αλλά πρέπει να είμαστε και αισιόδοξοι, κάποια πράγματα, δεν μπορεί, θα είναι και στο χέρι μας :-)

Alexandra P. είπε...

Η αγαπημένη μου κασέτα ήταν των New Kids on the Block. Μια φορά που άκουγα το Step by Step ουουου Baby η κασέτα έκανε ένα κενό και μια φωνούλα άρχισε να λέει:"Σήμερα στο σχολείο μπλα μπλα μπλα"...ο μικρός μου αδελφός είχε ανακαλύψει τον κόσμο των ηχογραφήσεων...! Τι να κάνεις! Τώρα το θυμάμαι και γελάω, τότε το είχα πάρει λίγο άσχημα...! Τόσες είχα, αυτή βρήκε; χαχαχα Να σαι καλά!!!

flore G είπε...

Αν και τα 90s τα έζησα σα μικρό παιδάκι 6, 7 χρονών και δε θυμάμαι πάρα πολλά όσα περιγράφεις μου φαίνονται τόσο όμορφα και αυθεντικά.Ήταν ίσως η τελευταία δεκαετία πριν εισβάλουν στη ζωή μας για τα καλά τα κάθε είδους προϊόντα της τεχνολογίας και τα social media...
Τα δυο τραγούδια που έβαλες στα βιντεάκια τα ξέρω και είναι από τα αγαπημένα μου, το σίριαλ όμως πρώτη φορά το βλέπω! Τελικά η δεκαετία του 90 ήταν μια ευτυχισμένη απ' όλες τις αποψεις περίοδος!

Mia Petra είπε...

Εννοείται πως έχω αναμνήσεις κι εγώ από όσα λες, αλλά σε άλλη ηλικία βέβαια. Μέσα σε όλα τα άλλα, ήταν η χρυσή εποχή των σήριαλς... Τα καλύτερα σήριαλ της τηλεόρασης (τα περισσότερα ήταν στο mega), μετά, σιγά σιγά, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση... Ας μην μελαγχολήσουμε άλλο. Φιλιά και καλό σ/κ! Στην Αττική βρέχει πολύ :((

Πέτρος Κ. είπε...

Αυτό το τελευταίο που είπες... μεγάλη κουβέντα!
Αφήναμε τις μέρες να περνούν λες και θα τις ξαναζούσαμε.
Στερνή μου γνώση...

airis είπε...

Πες το ψέματα!
Και μην σε πάω και μια δεκαετία ακόμα πιο πίσω....

Είμαι χαρούμενη που τις ΕΖΗΣΑ εκείνες τις εποχές! :))))

Γλαύκη είπε...

Νοσταλγικό και συγκινητικό το κείμενό σου!!!
Αχ, και να ξέραμε τότε... "στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα" έγεγαν οι παλιοί!
Πόσα ήξεραν, ενώ εμείς νομίζαμε πως τα ξέραμε όλα!!!
Νομίζεις πως είσαι αθάνατος και ότι πάντα θα μπορείς...
Όσος καιρός και να περάσει όμως, αν καταφέρεις να δεις την αλήθεια, δεν αφήνεις τίποτε να
φύγει. Παίρνεις ό,τι σου δοθεί ή ό,τι έχεις έμπνευση εσύ ο ίδιος!!!
Θαυμάζω τους ανθρώπους που σε μεγάλη ηλικία δεν το βάζουν κάτω και κάνουν αυτό που τους ευχαριστεί!
Πρόσφατο παράδειγμα ένας κύριος, στο ωδείο που πηγαίνει η κόρη μου, παρακολουθεί μαθήματα πιάνου
τώρα, διότι δεν είχε την ευακαιρία να το κάνει παλαιότερα!!!
Φιλιά, Χριστινάκι, και καλό σου απόγευμα!

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ....! είπε...

Μου θύμισες ωραία πράγματα....!
Καλό σου βράδυ Χριστίνα μου :)

Christina Andromeda είπε...

Νοσταλγήσαμε όλοι μαζί βλέπω για τα καλά! Να είστε καλά φίλοι μου! Σας ευχαριστώ για τα σχόλιά σας.

me (maria) είπε...

Και ξέρεις γιατί ήταν τα καλύτερα χρόνια έτσι?...μόνο και μόνο γιατί ήταν τα νεανικά, τα ανέμελα!!
Για μένα τότε δεν ήταν και τόσο ανέμελα βέβαια, αλλά ήταν όμορφα επειδή ήμουν στη φάση "μεγαλώνω τα παιδιά μου"...που κι αυτό είναι όμορφο...
Όλα τα άλλα είναι απλά το περιτύλιγμα...
Καλό ξημέρωμα!

Thalia Tzellou είπε...

Αχ Χριστινάκι τι μου θύμησες! Ωρες ατέλειωτες περίμενα τα βράδια να παίξει τα αγαπημένα μου τραγούδια με το δάχτυλο στο record. Που λεφτά για δίσκους και έτοιμες κασέτες. Είμαι της πιο παλιάς γενιάς βέβαια, του 80 (τέλειωσα το λύκειο το 84) αλλά αναγνωρίζω τα περισσότερα απ αυτά που γράφεις.Και έχεις δίκιο, πάντα περιμέναμε τα καλύτερα. Που να ξέρουμε οτι εκείνα ήταν τα πιο ξέγνοιαστα χρόνια μας. Το μόνο που έμεινε από τότε είναι οι κακογραμμένες κασετούλες μου που κοροιδεύει η κόρη μου. Δεν φαντάζεται τι τόνους αναμνήσεις κουβαλούν.

Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets