15 Μαρτίου 2015

Metalhead (μια ιστορία για ένα κορίτσι αλλιώτικο από τα άλλα)

Η Χέρα είναι ένα κορίτσι διαφορετικό από τα άλλα. Δεν φοράει φούστες, δεν χτενίζει τα μαλλιά της, δεν έχει φίλες, ούτε αγόρι. Εργάζεται καθημερινά στη φάρμα των γονιών της και παίζει κιθάρα. Ντύνεται αλλοπρόσαλλα, μακιγιάρεται περίεργα κι ακούει ασταμάτητα μουσική. Πολλές φορές φέρεται αφύσικα και άλλες πάλι φτάνει στα άκρα.

Η Χέρα όμως κουβαλάει ένα τραύμα, ένα τραγικό βίωμα που σημάδεψε για πάντα τη ζωή της. Στα παιδικά της χρόνια έγινε μάρτυρας ενός βάναυσου ατυχήματος που βύθισε όλη της την οικογένεια σε βαρύ πένθος. Κι όπως γίνεται σε κάθε περίπτωση οικογενειακών δραμάτων, τα μικρά παιδιά είναι αυτά που απορροφούν όλη τη μαυρίλα και τη σκιά των μεγάλων.

Μέσα στα 97 λεπτά της ταινίας παρακολουθούμε τον αγώνα αυτής της κοπέλας να αποτινάξει αυτό το πένθος από πάνω της. Παρακολουθούμε τον καταλυτικό και λυτρωτικό ρόλο της μουσικής και τις αντιδράσεις της τοπικής κοινωνίας στην αντικοινωνική συμπεριφορά της ηρωίδας.

Όχι η ταινία δεν είναι δραματική, τουλάχιστον όχι μέχρι το τέλος. Η ταινία είναι κοινωνική και ρεαλιστική, με γερές δόσεις δράματος και χιούμορ.

Ένα κομμάτι του εαυτού μου ταυτίστηκε με αυτό το κορίτσι, τόσο για τα μουσικά του ακούσματα όσο και για τον πόνο που κουβαλούσε μέσα του. Η απώλεια είναι ένα βίωμα με ευρεία έννοια. Το τι θα χάσει κανείς και θα μπει στον λαβύρινθο του είναι εξατομικευμένο. Αυτό όμως που είναι κοινό σε όλες της περιπτώσεις είναι το πένθος.


Η ταινία με συγκίνησε, ή μάλλον με συγκλόνισε γιατί μου έδειξε μια εναλλακτική πραγματικότητα. Ψηλά στον παγωμένο και απομονωμένο Βορά της Ισλανδίας, είδα μια κοινωνία που θα έπρεπε να είναι παράδειγμα προς όλους μας. Σε μια απομονωμένη επαρχία, μια χούφτα άνθρωποι, όλοι γνωστοί μεταξύ τους, κάνουν το πρόβλημα μιας οικογένειας δικό τους πρόβλημα. Κάνουν ένα αλλόκοτο κορίτσι δικό τους παιδί και όλοι μαζί αγωνίζονται για μια νέα αρχή.

Ποια ελληνική κοινωνία θα ήταν τόσο ανεκτική ώστε να αποδεχθεί ένα πλάσμα διαφορετικό και να έχει μάλιστα και το μεγαλείο ψυχής να κοιτάξει πέρα από την εκκεντρικότητα και ενδεχομένως και την παραβατικότητά του; Το κορίτσι αυτό της ιστορίας οδηγήθηκε σε μία ακραία πράξη απελπισίας που στον δικό μας κόσμο θα ήταν αφορμή για να καταδικαστεί από τους ανθρώπους και να αφοριστεί από την εκκλησία. Κι όμως στον παγωμένο Βορρά των ψυχρών ανθρώπων, ένα λάθος ήταν η αρχή της χαράς...

Η ταινία θέτει μερικά τεράστια ζητήματα  επί τάπητος. Το ζήτημα της διαφορετικότητας και του κοινωνικού ρατσισμού- αποκλεισμού, το ζήτημα του πένθους και πως αυτό φιλτράρεται από τους ανθρώπους και το ζήτημα της πίστης στο Θεό. Μπορεί άραγε ο Θεός να εγκλωβιστεί σε θεσμούς και η ασέβεια απέναντι στους θεσμούς να χρεωθεί σαν απιστία; Μήπως τελικά οι νέοι που αντιδρούν, που καταγγέλλουν και καταδικάζουν τους κοσμικούς θεσμούς είναι εν τέλει οι πιο βαθιά θρησκευόμενοι. Αιρετικά και προκλητικά ερωτήματα που φυσικά δεν μπορούν να απαντηθούν δια μέσου της λογικής παρά μόνο βιωματικά και συν τω χρόνω.


ΥΓ. Με αυτή την ταινία λοιπόν διαλέγω να απαντήσω στο σημερινό πλην όμως αναμενόμενο σοκ που πάθαμε σήμερα. Η Ελλάδα μας, αυτός ο ευλογημένος τόπος των ανοιχτόκαρδων ανθρώπων αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ανάξια να σεβαστεί τον συνάνθρωπό που διαφέρει. Η Χέρα της ιστορίας είναι, ένα κορίτσι πάνω από τα είκοσι, που το μοναδικό πράγμα που θα την κρατούσε ζωντανή σε μία ρατσιστική κοινωνία σαν τη δική μας θα ήταν η επιθετικότητά της. Η υγιής κατ' εμέ  επιθετικότητα που στοχεύει δυναμικά στη ρίζα του προβλήματος.

Θα βάλω μια άνω τελεία εδώ για να ξαναπιάσω το ζήτημα του εκφοβισμού σε επόμενες αναρτήσεις, καθώς είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να πω που πρέπει να μπουν σε μια σειρά.


Και για να ευθυμήσουμε λίγο, κλείνω με μία φωτογραφία της αφεντιάς μου 
σε πολύ μεγάλα hevy metal κέφια. 
Το εξώφυλλο είναι φυσικά τρολ αλλά η πόζα δική μου.



Show Comments: OR

8 σχόλια:

  1. Αγγίζεις ένα πολύ σοβαρό και ευαίσθητο θέμα Χριστίνα!... Τόσο σημερινό και τόσο επίκαιρο. Όμως ας μην το εγκλωβίσουμε σε τοπικά ή εθνικά πλαίσια, γιατί κινδυνεύουμε να χάσουμε το νόημα. Είναι χαρακτηριστικό των ανθρώπων να βλέπουν πολλές φορές τον εαυτό τους και τις φοβίες τους μέσα σε άλλους ανθρώπους και να αντιδρούν περίεργα και ορισμένες φορές βίαια και ρατσιστικά, κυρίως από φόβο. Ο μόνος δρόμος κατά τη γνώμη μου για να αποτραπούν όλα τα άσχημα, είναι ο διάλογος και η προσέγγιση χωρίς πάθος, αλλά με διάθεση κατανόησης...
    Τα φιλιά μου
    Καλό σου ξημέρωμα
    Μαρίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θαρρώ πως όλη σχεδόν η Ελλάδα πόνεσε γι αυτό το παλικάρι σαν να ήταν δικό της.
    Το ότι κάποιοι ανεγκέφαλοι το καταδίκασαν, ας μην μας κάνει να γενικεύσουμε το θέμα της βίας και του ρατσισμού.
    Απλά ας συνειδητοποιήσουμε ότι η βία γεννά 9 φορές στις 10 βία, και ας δώσουμε στα παιδιά μας όσο περισσότερη αγάπη γίνεται.
    Τα παιδιά που έχουν εισπράξει αγάπη, σπάνια θα ανταποδώσουν με βία.
    Φιλιά, καλή βδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μια ανάσα η ταινία που προτείνεις, Χριστίνα! Ό,τι καλύτερο για μια οιυσιαστική προσέγγιση στο θέμα, δίχως υποκρισίες, με πράξεις!
    Θα τη δω!!!!
    Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Χαχαχα!!! Γελάω μ' εσένα ως ροκ σταρ!!!!!!!!!!
    Είσαι απίστευτη!!!!!!
    Η ταινία είναι πολύ ενδιαφέρουσα και δεν την γνώριζα.
    Πιστεύω ότι και στην ελληνική κοινωνία θα δεις ομάδες ανθρώπων να βοηθούν
    παιδιά σαν την Χέρα! Αποτελούν την εξαίρεση δυστυχώς!
    Θεωρώ ότι τα παιδιά που έχουν υποφέρει είναι βαθιά και ειλικρινά θρησκευόμενα.
    Μέσα από την ταλαιπωρία τους έχουν μπει στην ουσία του τι σημαίνει θρησκεία και
    όχι υποκρισία και τυπικό τελετουργικό! Αγάπη ζητούν και αγάπη θέλουν να δώσουν!
    Μου άρεσε πολύ η ανάρτησή σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ακούγεται πολύ ενδιαφέρουσα ταινιά, αν και προτιμώ τις πιο ρομαντικές αλλά θα ήθελα να δω κάτι διαφορετικό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Είναι τόσο λιγοι αυτοί οι συνανθρωποι που θα ενδιαφερθούν τι γίνεται διπλα τους δυστυχως.. είμαστε του οχ.. αδερφέ εγω θα φτιαξω τον κόσμο;... η βια ξεκινα πολλες φορες απο τα μεσα .. εκει ειναι που τα παιδια θα κανουν αυτο που βλέπουν και εχουν μαθει ... αν στο παιδι του δώσεις αγαπη ... αυτην θα ξερει να δώσει και εκεινο.. μακαρι να μην ξανασυμβουν τέτοια τραγικά γεγονοτα.. μονο ευχες ομως δεν φτανουν...Χριστινάκι μου..να αλλαξουν τα πραγματα..!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Η φωτό σου φοβερή!!!
    Σε ευχαριστώ για την πρόταση, θα τη δω οπωσδήποτε!
    Φιλιά και καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. "μία ακραία πράξη απελπισίας που στον δικό μας κόσμο θα ήταν αφορμή για να καταδικαστεί από τους ανθρώπους και να αφοριστεί από την εκκλησία. Κι όμως στον παγωμένο Βορρά των ψυχρών ανθρώπων, ένα λάθος ήταν η αρχή της χαράς"...έχεις δίκιο, είναι πολύ ισχυρό το μήνυμα της ταινίας, αλλά και το δικό σου για σήμερα... Αλλά από μια πραγματική..ροκ σταρ, δεν περίμενα τίποτα λιγότερο! Αχαχα! Πολλά γλυκά φιλιά :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets