28 Σεπτεμβρίου 2015

Το Φθινόπωρο σε αγαπώ διπλά


Σαν μια γυναίκα στην πέμπτη δεκαετία της ζωής της, που χαϊδεύει απαλά τις λεπτές γραμμές γύρω από τα χείλη της κι αναστενάζει μελαγχολικά, όμοια και η φύση γυρνάει στον αγαπημένο της και τον ρωτά:
-Είμαι στ’ αλήθεια όμορφη καλέ μου; Μ’ αγαπάς ακόμα;
Κι εκείνος συνεπαρμένος από τα αρώματά της, τα νοτισμένα μάγουλά της και τα υγρά της μάτια, της απλώνει τα χέρια και της αποκρίνεται:
-Τώρα θαρρώ πως είσαι πιο όμορφη από κάθε άλλη φορά καλή μου. Τώρα που το καλοκαίρι πέρασε και μαζί του φύγαν και οι ανέμελες γιορτές, τώρα που η συννεφιά της ζωής σε στεφανώνει με τη χλωμή της αύρα, τώρα που οι αναμνήσεις της πρώτης νιότης έχουν γίνει μαργαριτάρια στο λαιμό σου, τώρα αγαπημένη μου σε αγαπώ διπλά. Τώρα που τα πρωτοβρόχια άρχισαν και ο δρόμος μας μοιάζει να κονταίνει από την πυκνή ομίχλη. Τώρα είναι που σε αγαπώ διπλά.

Κι εκείνη με ένα γλυκό χαμόγελο ανοίγει διάπλατα την ευωδιαστή αγκαλιά της κι αρχίζει να τραγουδάει στο σκοπό των σπουργιτιών… Το Φθινόπωρο κι εγώ σε αγαπώ διπλά…


Η όμορφη Αναστασία με τίμησε με το βραβειάκι της και με συγκίνησε πολύ που με σκέφτηκε. Πριν απαντήσω όμως στις όμορφες ερωτήσεις θέλω να την ευχαριστήσω και να σας την συστήσω. 

Το κόλλημα μου το ξέρετε ότι δεν θέλω να αφήνω κανέναν παραπονεμένο κι αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να φτιάξω χειροποίητα βραβειάκια για όλους! 

Σήμερα ήθελα να γκρινιάξω για διάφορα θεματάκια αλλά θα το αναβάλω για άλλη μέρα. 

Πολύ καλή σας μέρα!


23 Σεπτεμβρίου 2015

Χαλκίς #4 (του καφέ)


Ε ναι λοιπόν και η Χαλκίδα είναι μία φραπεδούπολη! Όχι παίζουμε!
Με μία πιο μελετημένη ανάλυση η Χαλκίδα θα μπορούσε να είναι και η μακρινή μου πατρίδα; Πώς; Αν σκεφτώ πως ο προπάππους μου καταγόταν από τη Χαλκιδική και αν λάβω και υπόψη μου πως η Χαλκιδική ήταν αποικία των Χαλκιδαίων. Ε ορίστε, να το!

Θα μου πείτε και ποια πόλη στην Ελλάδα δεν είναι φραπεδούπολη. Έτερον εκάτερον. Στο θέμα μας.
Σας δίνω σήμερα μια γεύση από τα καφεδάκια που ήπια στη Χαλκίδα. Φυσικά και θα ήθελα να τα γυρίσω όλα τα μαγαζιά αλλά, αρκέστηκα στο να πιάσω τα βασικά πόστα.








19 Σεπτεμβρίου 2015

Η αποχή είναι συνενοχή


Στο παρά πέντε της κυριακάτικης εκλογικής αναμέτρησης, για μία ακόμη φορά η δυσαρέσκεια των περισσοτέρων Ελλήνων πολιτών έχει κορυφωθεί. Και μεταξύ μας, όχι άδικα. Ο καθένας από εμάς έχει έναν λόγο να είναι δυσαρεστημένος από την έκβαση των πολιτικών εξελίξεων.

Για πόσο όμως ακόμα μπορούμε να χρησιμοποιούμε αυτήν την απογοήτευση σαν άλλοθι για να απέχουμε από το δημοκρατικό μας καθήκον; Για πόσο ακόμα θα αφήνουμε τους οπαδούς και τους ταγμένους, να διαμορφώνουν εκείνοι το πολιτικό προφίλ αυτής της χώρας;
Πολλοί θα πουν πως η Δημοκρατία που έχουμε σήμερα είναι σαθρή και κάλπικη. Επιτρέψτε μου διαφωνήσω. Δημοκρατία είμαστε όλοι εμείς, ο λαός. Και η δική μας ενεργή συμμετοχή είναι αυτή που καθορίζει την ομαλή λειτουργία της Δημοκρατίας. Συμμετοχή μέσα από συλλογικότητες, μέσα από κοινωνικές δράσεις και μέσα από τις εκλογές.

«Μα όλοι τους είναι χάλια!» Όλοι; Ποιοι όλοι; Πριν ισχυριστούμε κάτι τέτοιο, πόσο σίγουροι είμαστε πως έχουμε μελετήσει καλά τα υποψήφια σχήματα και τις προγραμματικές τους θέσεις; Αν φανταζόμαστε πως οι επιλογές μας εξαντλούνται στους εκπροσώπους των κομμάτων που κάνουν πασαρέλα στα κανάλια, τότε έχουμε υποβαθμίσει μόνοι μας την αξία της ψήφου μας. Η σωστή και προσεκτική ενημέρωση, είναι αυτή που ανοίγει ορίζοντες.

Η συνέχεια εδώ


14 Σεπτεμβρίου 2015

Χαλκίς #3

΄
Η βόλτα στη Χαλκίδα είναι μεγάλη και δε θα τελειώσει έτσι εύκολα. Μια μικρή όμορφη πόλη που περπατιέται ολόκληρη απ' άκρη σ' άκρη. Τα προβλήματά είναι πολλά, αλλά αυτή είναι η κοινή μοίρα όλων των ελληνικών πόλεων που τα ιστορικά τους μνημεία μένουν αναξιοποίητα.

Πρώτη στάση το ξενοδοχείο Χαρά, το οποίο το παρουσιάζω για έναν και μοναδικό λόγο. Για την μικρή μασκότ του. Όταν άλλες επιχειρήσεις θεωρούν πως τα κατοικίδια και ειδικά τα ταλαίπωρα ημίαιμα είναι επιζήμια για τον τζίρο τους, το συγκεκριμένο ξενοδοχείο έχει την τετράποδη ομορφιά, βοηθό στη ρεσεψιόν. Η πρώτη που θα πει καλημέρα στους πελάτες και η τελευταία που θα πει καληνύχτα. Γι' αυτό λοιπόν αν ο δρόμο σας περάσει από Χαλκίδα θα ξέρετε πως το Hara hotel είναι όνομα και πράγμα. (και με εκπληκτική θεά στα τρελά νερά παρακαλώ!)

Στα πέριξ του ξενοδοχείου τα παλιά αρχοντικά στολίζουν τις γειτονιές με τις αυλόπορτές τους και τέρμα πάνω στην ακρόπολη της παλιάς πόλης στέκει αγέρωχο το κάστρο του Καράμπαμπα.





ΥΓ. Έξω έχει μια γλυκιά ζέστη κι έναν ολόλαμπρο ήλιο. Ο αγαπημένος Σεπτέμβρης βρίσκει και πάλι τον εαυτό του. Ο πιο γλυκός μήνας του χρόνου, που παντρεύει το καλοκαίρι με την άνοιξη και το ρομαντικό Φθινόπωρο. 

Δεν ξέρω για σας αλλά προσωπικά πιστεύω πως το τετράμηνο που ακολουθεί είναι το ομορφότερο και γιορτινότερο όλου του χρόνου. Ίσως γιατί είναι το πιο παιδικό και αθώο από όλα. Το πιο ευωδιαστό και χαρούμενο. Είναι η αρχή του χρόνου. Όπως κανονικά θα είχε νόημα να είναι, γιατί μετά τη μεγάλη ανάπαυλα του θέρους, οι μηχανές της ζωής μας παίρνουν και πάλι μπροστά. Και γιατί πάντα μα πάντα το Φθινόπωρο κάνουμε όλοι ξανά μια καινούρια αρχή. Βάζουμε νέους στόχους, κάνουμε καινούρια σχέδια και προσπαθούμε και πάλι να γίνουμε όσο καλύτεροι μπορούμε. 

Καινουργίλα. Όλα μυρίζουν καινουργίλα. Τα άγραφα τετράδια, τα φρεσκο-εκτυπωμένα βιβλία, οι μπουζάτες (=πεντακάθαρες)  τσάντες, τα ξυσμένα μολύβια, οι ξυλομπογιές και οι ακουαρέλες. Και μέχρι να ξεθυμάνουν αυτά τα αρώματα, αρχίζουν οι προετοιμασίες των Χριστουγέννων. Γιρλάντες, λαμπιόνια, κάλαντα και ζεστά ροφήματα. 

Μια υπέροχη περίοδος που όλοι μηδενίζουμε τα κοντέρ και πάμε πάλι απ' την αρχή. 




11 Σεπτεμβρίου 2015

-άντα

Σβήσεις δε σβήσεις τα κεράκια, ο χρόνος κυλάει χωρίς να σε ρωτήσει. Το ταξίδι στα πρώτα -άντα είναι παράξενο. Κατ' αρχάς οι χημείες μέσα στο σώμα σου δουλεύουν περίεργα κι αρχίζεις όλα να τα μετράς διαφορετικά. Σοβαρεύεις απότομα, γιατί αισθάνεσαι πως ο χρόνος είναι πολύτιμος. Κάθε στιγμή μετράει αλλιώτικα. Συνειδητοποιείς ξαφνικά πως οι αναμνήσεις σου ξεμακραίνουν πολύ και τότε καταλαβαίνεις το πόσο έχεις μεγαλώσει.

Τρίχες κατσαρές θα μου πει κάποιος. Όλα αυτά είναι αστεία. Θυμάμαι τον παππού μου, που στα ογδόντα του, νοσταλγούσε τα νιάτα του και εννοούσε τη φάση που ήταν πενήντα ετών.  ''Αχ και να 'μουνα ξανά παλικαράκι!'', έλεγε. Και πλάκα- πλάκα πάντα με εκνεύριζε να ακούω τους μεγαλύτερούς μου να αναπολούν με νοσταλγία το παρελθόν και να μελαγχολούν κοιτάζοντας το σήμερα, σπαταλώντας τις μέρες τους μέσα σε ένα ατελείωτο πένθος.

Στην ουσία όμως ο χρόνος δε μας ενοχλεί επειδή περνάει. Αυτό εξάλλου είναι ωραίο πράγμα. Εναλλαγές, εξελίξεις, εμπειρίες, βιώματα. Τι πιο όμορφο ε; Η φθορά είναι που μας στεναχωρεί. Η φθορά. Το σώμα αρχίζει να έχει μεγαλύτερες απαιτήσεις για να διατηρήσει το σφρίγος του και την ενέργειά του. Αλλά ούτε κι αυτό είναι απαραίτητα κακό.

Στο πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ του Όσκαρ Γουάιλντ, ο ματαιόδοξος Ντόριαν ξόδευε τον εαυτό του σε κάθε είδους παραδοξότητα και παράβαση και ο μαγεμένος πίνακας που έφερε το πορτρέτο του, απορροφούσε κάθε σωματική φθορά του ήρωα. Πόσο διδακτικό μυθιστόρημα όμως! Το σώμα μας δεν είναι τίποτα άλλο παρά, ένας καμβάς πάνω στον οποίο αποτυπώνονται οι πράξεις μας και οι επιλογές μας. Τα πάθη μας, οι στεναχώριες μας και οι κακίες μας. Οι καλές επιλογές αφήνουν όμορφο αποτύπωμα, ενώ οι άστοχες επισπεύδουν το γήρας.

Ίσως πάλι να' ναι κι αυτός ο λόγος που μας τρομάζει ο χρόνος. Φοβόμαστε μη προδώσει το σώμα μας όλα αυτά που κουβαλάμε μέσα μας.

ΥΓ1. Οκ πάμε τώρα στα ανεπίσημα πράγματα τα δικά μας. Θα σας πω την αλήθεια. Δεν έχω πραγματικά καμία διάθεση να καταπιαστώ με την επικαιρότητα όσο εξωφρενική κι αν είναι. Όχι όμως από αδιαφορία αλλά από πενία. 

Το καλοκαίρι αποτραβήχτηκα πάρα πολύ από την τεχνολογία, τόσο που δε θέλω να πιάσω πληκτρολόγιο στα χέρια μου. Ξέθαψα ένα παλιό στερεοφωνικάκι, ξεσκόνισα τα cd μου, έβαλα ξανά το ραδιόφωνο στη ζωή μου. Έκανα ένα ταξίδι στο παρελθόν (χωρίς να περιλαμβάνει νοσταλγίες και μελαγχολίες) και ανέσυρα τις συνήθειες που μου κρατούσαν συντροφιά σε εποχές προ διαδικτύου. Βιβλίο τσάι και συμπάθεια δηλαδή. Ένιωσα ξανά την αδημονία για την ταινία του Σαββάτου, απορροφήθηκα από κάποια βιβλία χωρίς περισπάσεις, πήγα μεγάλες πεζοπορίες, γέμισα τα μπλοκάκια μου με σκίτσα, έφτιαξα τη ραπτομηχανή μου, έσκαψα το μπαχτσέ μου. Μεγάλη υπόθεση το ξεκούραστο μυαλό φίλοι μου. 

Μια τελεία εδώ και ελπίζω σιγά, σιγά να μπω ξανά στο κλίμα της παρέας. 

Χρόνια πολλά και στους υπόλοιπους εορτάζοντες των ημερών. Σε όσους έχουν/είχαν γενέθλια ή ονομαστικές εορτές. 

ΥΓ2. Καλή σχολική χρονιά σε όλα τα παιδιά, τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς με μία παράκληση, να μη τα φορτώνεται τα παιδιά με πολλά διαβάσματα. Αυτά τα χρόνια τους είναι τα πιο σημαντικά για να κοινωνικοποιηθούν σωστά και αν χτίσουν σχέσεις και φιλίες. Ο ελεύθερος χρόνος είναι ό,τι πολυτιμότερο και εποικοδομητικότερο διαθέτουν. 



4 Σεπτεμβρίου 2015

Όταν γι' αλλού τραβάς κι αλλού η ζωή σε πάει


Όταν κάνουμε σχέδια ο Θεός γελά.


Είναι από εκείνες τις φορές που με μεγάλη λαχτάρα και επιμονή κυνηγάς έναν στόχο και παντού συναντάς έναν τοίχο. Προγραμματίζεις τα σχέδιά σου, κάνεις τους υπολογισμούς και τα πλάνα σου και όλα ναυαγούν. Σε μια τέτοια περίπτωση όμως τι κάνεις; Πεισμώνεις και τρελαίνεσαι αν δεν γίνει το δικό σου ή χαλαρώνεις και αφήνεις τις καταστάσεις να σε παρασύρουν; Και πόσο ανόητος νιώθεις τελικά για τη σιγουριά που έδειχνες  αρχικά;


Μπορεί ένας τόπος να μας επιλέξει;


Πολύ συχνά στην αρχιτεκτονική μιλάμε για την δύναμη και το πνεύμα ενός τόπου, αναφερόμενοι πάντα στην αισθητική και ψυχολογική επιρροή που ασκεί επάνω μας. Σε κάποιες περιπτώσεις όμως αυτό δείχνει να παίρνει μεταφυσικές διαστάσεις, λες και ο τόπος έχει ψυχή και συνείδηση και διαλέγει εκείνος τους ανθρώπους από μόνος του. Όπως στα παραμύθια που το μαγικό δάσος βάζει σκόπιμα αδιέξοδα εκεί που δεν πρέπει να πατήσεις και ανοίγει ξέφωτα εκεί όπου σε καλεί να πας.


Το ριζικό


Μεγαλώνοντας αρχίζεις και ανακαλύπτεις βιωματικά τη δύναμη που έχει η ζωή να σου ανοίγει μονοπάτια που μοναχός σου δε θα τα βάδιζες ποτέ. Είναι τα πράγματα και οι καταστάσεις που δεν επιλέγεις συνειδητά αλλά τα βρίσκεις μπροστά σου. Κι αυτό είναι το ριζικό, οι αστάθμητοι παράγοντες που σε οδηγούνε σε νέους απάτητους δρόμους.


Η καινούρια αρχή


Μερικούς μήνες νωρίτερα, η απόφαση για αλλαγή σπιτιού ήταν αμετάκλητη. Ανοίξαμε το χάρτη της πόλης και διαλέξαμε το νέο μας προορισμό. Η χαρά ήταν απερίγραπτη. Ανακοινώσαμε σε φίλους και γνωστούς την απόφασή μας κι αρχίσαμε να φανταζόμαστε την καθημερινότητά μας. Μόνο που λογαριάζαμε χωρίς τον ξενοδόχο. Η μία αναποδιά διαδεχόταν την άλλη. Κανένα σπίτι διαθέσιμο για τις ημερομηνίες που έπρεπε να γίνει η μετακόμιση. Κοιτάξαμε στις παρα-διπλανές περιοχές αλλά κι εκεί μία από τα ίδια. Κι εκεί κυριολεκτικά κάπου στο παρά πέντε, άνοιξα τις αγγελίες κι άρχισα να ψάχνω στα τυφλά κι όλα έγιναν στο άψε σβήσε. Κι ενώ η αρχική επιθυμία ήταν να βρούμε κάτι βολικό κοντά στην πόλη, όλα τα βήματα μας τράβηξαν και πάλι μακριά, σε ένα μικρό περιαστικό χωριό της ανατολικής Θεσσαλονίκης που δεν το είχα επισκεφτεί ποτέ στη ζωή μου. Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων κι όμως για πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα πως βρήκα το σπίτι μου.


Ηθικός αυτουργός.


Στην αυλόπορτα της κατοικίας και πριν ανοίξει η μεσίτρια το σπίτι, μία γατούλα ήρθε από το πουθενά και σκαρφάλωσε στην αγκαλιά μου. "Εδώ θα μείνουμε", είπα. Η γατούλα ήταν η Αμαλία, η οικοδέσποινα της γειτονιάς. Κι αφού η αγάπη μου για τις γάτες είναι δεδομένη την εμπιστεύτηκα και την πήρα την απόφαση.


ΥΓ. Καλό φθινόπωρο να έχουμε και καλή δύναμη σε όλους. 


Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

my store on etsy

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets