22 Φεβρουαρίου 2016

Το τριαντάφυλλο που δε του έδωσε ποτέ κανείς


Περί τριαντάφυλλων ο λόγος κι ενώ είχα σκοπό να σας δείξω μία σειρά φωτογραφιών από πρόσφατες εξορμήσεις στην πόλη, ο χρόνος μου δεν ήταν αρκετός για να ολοκληρώσω την επεξεργασία τους.

Περί τριαντάφυλλων ο λόγος γιατί όπως θα διαπιστώσετε κι από το περιεχόμενο του άρθρου το χρονικό διάστημα αυτό είναι πράγματι ζόρικο. Πολλές υποχρεώσεις, μπόλικο άγχος και αβεβαιότητα και περιορισμένος χρόνος. Στιγμές που καλούμαι να ανασύρω όλα τα αποθέματα δύναμης και κουράγιου.

Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν...
Ήταν ένα μελαγχολικό βραδάκι από εκείνα τα νεανικά βράδια που όλες οι στεναχώριες σου φαίνονται τεράστιες και όλες οι χαρές ασυναγώνιστες. Μέσα στο αστικό παρέα με μια αγαπημένη φίλη, επιστρέφαμε από το σταθμό των τρένων αμίλητες. Ούτε η αύρα του ανοιξιάτικου αέρα ήταν ικανή να μας φτιάξει το κέφι, ούτε τα φώτα της ζωηρής πόλης.







Από την άλλη άκρη του αστικού ένα ταλαιπωρημένο πρόσωπο μας κοιτούσε με συμπάθεια. Στο βλέμμα του δεν υπήρχε τίποτα το αδιάκριτο ή το πονηρό, παρά μονάχα μία απέραντη καλοσύνη και μία συμπόνια που φώναζε: «Ε κορίτσια, υπάρχει κάτι πιο όμορφο από τα νιάτα και την υγεία; Γιατί τόση θλίψη;» Η δική του ηλικία απροσδιόριστη, το πρόσωπό του πρόωρα γερασμένο με σημάδια από κακουχίες που πρόδιδαν μακροχρόνιο χρήστη.

Στη στάση που θέλαμε να κατεβούμε, κατέβηκε κι εκείνος. Έτρεξε βιαστικά στο κοντινότερο παρτέρι της πλατείας και έκοψε δυο λευκά τριαντάφυλλα. Έπειτα ήρθε προς το μέρος μας και μας τα προσέφερε με μία ελαφριά υπόκλιση. Χαμογελάσαμε κι ύστερα έφυγε χαρούμενος μακριά, χωρίς να πει κουβέντα. Άραγε πόσες θλιμμένες νεανικές βραδιές τον τράβηξαν μακριά από τη χαρά της ζωής; Ίσως αν είχε λάβει ένα τριαντάφυλλο τη στιγμή που έπρεπε να είχε πάρει άλλο δρόμο και ίσως το τριαντάφυλλο που μας χάρισε να ήταν η υπενθύμιση πως όσες στεναχώριες κι αν έχει η ζωή θα είναι πάντα μα πάντα όμορφη σαν ολάνθιστο λουλούδι.

Δεν ξέρω αν έφυγε η θλίψη και δεν ξέρω αν θα φύγει ποτέ αυτή η θλίψη που εισβάλλει ύπουλα στις ζωές μας, αλλά κράτησα για πάντα στην καρδιά μου την εικόνα αυτού του ανθρώπου που μέσα από το δικό του βάσανο μου είπε σιωπηλά: «Πάλεψε». Κι αυτό ήταν αρκετό για όλα τα δύσκολα που έφυγαν και για όλα τα δύσκολα που θα ‘ρθουν…

Κι αν βρήκατε κάτι όμορφο σε αυτό το κείμενο κλικάρετε κι αυτόν τον σύνδεσμο http://enfo.gr/ar5679 για να ενισχύσετε τη φιλενάδα σας.



Show Comments: OR

5 σχόλια:

  1. Εξαίρετο θέμα από τη φιλενάδα μας....! Φυσικά και κλικάρησα τον σύνδεσμο δικαιωματικά και τον κοινοποίησα και στο google +. Ανθρώπινο θέμα γεμάτο συναισθήματα Χριστίνα που πολύ σωστά αναδεικνύεις.
    Καλό σου βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τι όμορφη ιστορία, γεμάτη ελπίδα για το μέλλον!!
    Καλό ξημέρωμα Χριστίνα μου και καλή δύναμη στον αγώνα σου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πόσο όμορφη, τρυφερή και ανθρώπινη ιστορία! Με συγκίνησες...
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εγω που συγκινουμαι πολυ τελευταια, φανταζομαι οτι καταλαβαινεις πως μπορει να νιωθω τωρα.
    Ειναι ομορφες αυτες οι συγκινησεις ομως, εχουν μια δοση τρυφεροτητας.
    Καλημερα αγαπημενη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλημερα κορίτσι μου! Ασφαλως και κλίκαρα και θα το μοιραστω μολις ξεκολλησει το πισι!
    Πολύ γλυκιά ιστορία που μας αφηγηθηκες!
    Καλή συνέχεια στη μέρα σου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets