18 Σεπτεμβρίου 2016

Πού είμαι;


Πού είμαι; Πού πάει ο κόσμος; Τι είναι η ζωή; Πού πάνε τα πουλιά όταν πεθαίνουν; Αυτά και άλλα πολλά παρόμοια βασανιστικά ερωτήματα ταλανίζουν το μυαλό μου όσο τα μάτια μου ακόμα χαζεύουν απλανή, τις τσουρουφλισμένες από το επίμονο καλοκαίρι κορυφές των δέντρων.

Δεν έχω σκοπό ακόμα να συνετιστώ με τους "άγραφους νόμους'' του blogging. Μια ρέμπελη διάθεση με έχει κάνει να δυσανασχετώ ακόμα και με τις τρίχες της κεφαλής μου. Μια έντονη παρόρμηση να φέρω τα πάνω κάτω και να μη δώσω λογαριασμό σε κανέναν.

Και σα να μην έφτανε αυτό ήρθε και προσγειώθηκε στη ζωή μου κι αυτό το ύποπτο μουσούδι που ενώ τα είχε μετρημένα τα ψωμιά του όταν το βρήκα παραπεταμένο μέσα σε κάτι θάμνους με τον ομφάλιο λώρο ακόμα κοτσαρισμένο στην κοιλιά του, κατάφερε να επιβιώσει, να ξεπεταχτεί και να προλάβει να γίνει και το αφεντικό του σπιτιού!

Ακούει στο όνομα Ριρής και όλη η ιστορία του σε μελό έκδοση κυκλοφορεί στην γνωστή πια ιστοσελίδα των κοριτσιών μας: www.makazine.gr


Κι ενώ λοιπόν ήμουν χαμένη στο διάστημα, μετέωρη στο ακρότατο σημείο του γαλαξία μου, οριακά να μεταπηδήσω σε άλλο αστρικό σύμπλεγμα, η τρυφερή χειρονομία της αγαπημένης Μεταξίας, ήρθε να μου υπενθυμίσει πως ανάμεσα στα προβλήματα και τις σκοτούρες υπάρχουν πάντα και άνθρωποι που δεν έχουν στο μυαλό τους μόνο το πώς θα μας στρουμώξουν αλλά αντιθέτως θέλουν να μας συντρέξουν και να μοιράσουν απλόχερα την αγάπη τους και την τρυφερότητα τους.

Με μία καρδιά από καρδιάς που την κρέμασα σαν φυλαχτό πάνω από το γραφείο μου για να μου φέρνει γούρι στις μελέτες μου και μια αληθινή νότα χαράς και αισιοδοξίας για το λαιμό, το ταχυδρομικό περιστέρι μου έφερε και μια επιστολή με τις πιο γλυκές μαμαδίστικές ευχές του κόσμου. 

Και πόσο καμαρώνω να ξέρατε τους ανθρώπους που το γονεϊκό τους ένστικτο λειτουργεί το ίδιο με όλα τα πλάσματα του Θεού και όχι μόνο με τα δικά τους παιδιά. 
Έτσι προσπαθώ κι εγώ να λειτουργώ στη δική μου ζωή. Να τους βλέπω όλους σαν δικούς μου ανθρώπους, σαν οικογένεια. Σαν αδέρφια, σαν γονείς και σαν παιδιά κατά αντιστοιχία. 
Κι αν ο χρόνος είναι πάντα περιορισμένος για να αφιερωθούμε όπως πρέπει στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά και μόνο μια καλή σκέψη σας το λέω πως κάνει δουλειά. Η αγάπη φτάνει παντού και χωρίς πολλά πολλά λόγια κάνει πάταγο

Είχα τόσο μα τόσο καιρό να σας γράψω κι άλλο τόσο να σας διαβάσω και να που τώρα κάτι πάλι μέσα μου πετάρισε. 
Η αλήθεια είναι πως βρίσκομαι σε μεταβατικό στάδιο και οι προτεραιότητές μου είναι διαφορετικές. Αλλά πιστεύω πως τώρα που χειμωνιάζει κι επιτέλους δροσίζει θα τα λέμε συχνότερα, πρώτα ο Θεός. 

ΥΓ. Όταν θα απουσιάζω θα αφήνω στο πόστο μου τον Ριρή. Αυτός έτσι κι αλλιώς, τα ξέρει όλα καλύτερα!




Show Comments: OR

10 σχόλια:

  1. Κάνε δουλειά σου Χριστίνα μου. Άσε την καρδιά σου να πεταρίσει λεύτερη, να γεμίσει με την ομορφιά και τα χρώματα της φύσης. Δεν έχεις να δώσεις λογαριασμό σε κανέναν, μήτε κανείς να παρεξηγήσει τη διάθεσή σου να μην καναλιζάρεις το χρόνο σου. Γλυκύτατος ο Ριρής, καλοδεχούμενος στη ζωή σου.
    Καλή συνέχεια στο υστεροκαλόκαιρό σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α ωραία τα λες Γιάννη μου! Ασε που βλέπω και πολλές ταινίες, αυτό πού το βάζεις; χεχε! Και διάβασα και του κόσμου τα βιβλία. Είναι οι φορές που δε θες να μιλάς μονάχα να λουφάζεις και να γεμίζεις με καινούριες παραστάσεις. Λοιπόν λέμε το καλό Φθινόπωρο και κούτσα κούτσα συντονιζόμαστε!

      Διαγραφή
  2. Ο Ριρής άπαιχτος και να είσαι καλά που του έδωσες το δώρο της ζωής!
    Χαίρομαι πολύ που σε ξαναδιαβάζω και πήρα λίγη από τη φρασκάδα της γραφής σου!
    Να είσαι εσύ καλά, να λειτουργείς άναρχα και όπως το λέει η ψυχή σου! Λογαριασμό δεν έχεις να δώσεις πουθενά!
    Όποτε σε πιάνει η νοσταλγία για εδώ κι έχεις λίγο χρόνο διαθέσιμο μπούκαρε μπούκαρε... με κέφι και ενθουσιασμό!
    Γενικά, τα πράγματα είναι υποτονικά στην μπλοκογειτονιά, καθώς υπάρχουν κι άλλα πράγματα της καθημερινότητας και της ζωής εκεί έξω που μας καλούν επιτακτικά ή μας κλείνουν πονηρά το μάτι...! Καλά είναι κι εδώ, όμως η ζωή είναι αλλού!
    Φιλιά πολλά και κρατώ από το σημερινό τον Ριρή, την καλή σου διάθεση και την φράση:
    "Η αγάπη φτάνει παντού και χωρίς πολλά πολλά λόγια κάνει πάταγο!"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γλαύκη μου! Ξεκίνησαν και τα δικά σου βάσανα στο σχολείο ε; Καλή δύναμη!!
      Είναι χειμερινό σπορ μωρέ το blogging. Και το φετινό καλοκαίρι ήταν πολύ πληκτικό και ζεστό. Ακόμα υποφέρω με τη ζέστη.

      Να τέτοια να μου γράφεις να μου ανοίγει η όρεξη για κουβέντα και γράψιμο. :))))))

      Διαγραφή
  3. Χριστίνα φατσούλα ο Ριρης!Εγώ λείπω κάτι αιώνες αλλά δε πειράζει...Άλλωστε αν γίνει υποχρέωση δε θα έχει πια αξία έτσι δεν ειναι;
    Να χαίρεσαι το δωράκι σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεσποινάκι!! Ορθά, ορθά! Ε το αυθόρμητο είναι και πιο απολαυστικό και αληθινό! Καλή δύναμη στα διαβάσματά σας τώρα. Άντε ευτυχώς αραίωσαν οι πολλές εξετάσεις στο γυμνάσιο και θα είναι πιο εύκολα τα πράγματα!

      Διαγραφή
  4. Πόση ελπίδα και αισιοδοξία σε γεμίζει η ιστορία του Ριρή! Τόσο απλή κι όμως...
    Χριστινάκι, προχώρα, όπως θέλεις κι εμείς εδώ!♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οκ αφεντικό!!!! Θα ακολουθήσω τις συμβουλές σου Αλεξάκι μου!

      Διαγραφή
  5. Καλέ αλίμονο, μπορείς να απουσιάσεις όσο θες. Έχω τεράστια υπομονή και μπορώ να περιμένω πάααααρα πολύ καιρό για το κοτοαφιέρωμα! Ειδικά τώρα που θα έχω να βλέπω και τον Ριρή; Ούτε συζήτηση!
    Να τον χαίρεσαι τον γατούλη σου και τα δώρα που σου έφερε το ταχυδρομικό περιστέρι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ε τώρα με σκλαβώνεις και θα βάλω ακόμα μεγαλύτερο μεράκι στο κοτέστι μας!

      Διαγραφή

Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets