11 Οκτωβρίου 2017

Το πρώτο μου Give Away



Μία ακόμη επιστροφή της Ασώτου. Μόνο που αυτή τη φορά έχω μία πολύ τρανταχτή δικαιολογία. Ήμουν απασχολημένη με το στήσιμο της σελίδας μου στο etsy. Έφτιαξα λοιπόν κι εγώ το δικό μου μαγαζάκι και κερνάω καλούδια.



Για αρχή το εμπόρευμά μου είναι αποκλειστικά ψηφιακό και ό,τι αγοράζει κανείς το παραλαμβάνει την ίδια στιγμή με ένα απλό download. Για το καλό λοιπόν εγκαινιάζω το πρώτο μου Give away από τα πολλά που θα ακολουθήσουν.


Για να αποκτήσετε λοιπόν αυτή τη χαριτωμένη κινεζούλα ακολουθείστε τα εξής ακόλουθα βήματα:

Κάντε μου λιγάκι Fave

Μέσα στη σελίδα μου PoP
πατήστε το εικονίδιο που αναγράφει favorite shop




Κάντε μου λιγάκι share


Αυτό θαρρώ είναι πιο εύκολο έτσι; Μία αναδημοσίευση της σελίδας μου στο etsy στο facebook

Κάντε μου λιγάκι like


Άντε και ένα Αρέσκω στη σελίδα μου στο facebook


Τέλος για να παραλάβετε την κινεζούλα μου αποστέλετε το email σας με μήνυμα στο inbox της σελίδας μου στο facebook

Κι αμέσως μόλις παραλάβετε το αρχείο σε υψηλή ανάλυση θα είστε σε θέση να το εκτυπώσετε και να το μοστράρετε στο σπίτι σας κάπως έτσι.



Διευκρινίζω προς αποφυγή παρεξηγήσεων πως το πόστερ που θα παραλάβετε είναι ψηφιακό αρχείο. Μπλεξίματα με ταχυδρομεία δεν έχουμε.

Επίσης το δωράκι από τη στιγμή που κάνετε όλα τα βηματάκια το παίρνετε ΟΛΟΙ ανεξαιρέτως!



22 Σεπτεμβρίου 2017

Με έπιασε το μανιάτικο


Ναι είμαι θυμωμένη πάρα πολύ θυμωμένη αλλά όχι μαζί σας φίλοι μου. Είπα λίγο να σας ψαρώσω μιας και έχω δεματάκι από τη Σπάρτη με θέμα τη Μάνη! Η καλοκαιρινή παραγγελιά της Μαρίας για ανταλλαγή καρτποστάλ μας παρακίνησε όλους δημιουργικά είτε ταξιδέψαμε μακριά από τον τόπο μας είτε όχι. Το δικό μου μυστικό ταίρι είναι η Ελένη που μου έστειλε τις ομορφιές και τις μυρωδιές του τόπου της. Σοφή επιλογή γιατί όσα ταξίδια κι αν κάνουμε (ή και όχι) ο τόπος μας πάντα αποπνέει κάτι πολύ προσωπικό.

Και το πακετάκι μου περιείχε μία κάρτα από την ορεινή Μάνη και τα ωραία της τα πυργόσπιτα και ένα απίθανο ροζουλί χειροποίητο μπουγκί (Ελένη πέτυχες το χρώμα μου και το κόλλημά μου με τα χειροποίητα) που έκρυβε μέσα τσάι του βουνού.

Σε ευχαριστώ θερμά και χάρηκα που είχα την ευκαιρία να σε γνωρίσω λίγο καλύτερα.





Δεν ξέρω για σας αλλά εμένα με ξετρελαίνουν τα μικροδώρα!

Μετά από ένα αποπνικτικό καλοκαίρι, επίσημα πια μπορούμε να ευχηθούμε καλό Φθινόπωρο με ζεστά ροφήματα και κουβερτούλες. Την αγάπη μου και τα φιλιά μου!


28 Ιουλίου 2017

Κάνε φίλους όχι δίαιτα


«Δεν πάω πλέον θάλασσα γιατί ο κόσμος με κοιτάει κάπως».
Ναι, το ακούω πολύ συχνά τώρα τελευταία. Κι ο λόγος φυσικά γιατί πολλοί δυστυχισμένοι άνθρωποι αντλούν χαρά από το να σχολιάζουν τις ατέλειες των άλλων και κυρίως τα παραπανίσια κιλά.

Ο φάκελος βάρος είναι τεράστιος και δεν ξεμπερδεύεις έτσι εύκολα. Στην ιατρική, μονάχα η παθολογική παχυσαρκία θεωρείται επικίνδυνη και ειδικά όταν σχετίζεται με το λίπος που συσσωρεύεται γύρω από τη μέση. Αντιθέτως οι λιποαποθήκες στα υπόλοιπα σημεία του σώματος (βλέπε περιφέρεια, πόδια, μπράτσα) δεν επηρεάζουν καθόλου μα καθόλου την υγεία του ατόμου.
Στα μάτια όμως του κόσμου ακόμα και λίγα παραπάνω πιασίματα στο κάτω μέρος του κορμού, λίγη χαλάρωση ή λίγη κυτταρίτιδα είναι ικανά να ρίξουν μία γυναίκα κατά κύριο λόγο (γιατί άραγε;) στο πυρ το εξώτερον.



Να ήταν όμως μόνο τα κακόβουλα μάτια των περαστικών πάει στο διάολο, είναι και τα πικρόχολα σχόλια του περίγυρου. Αυτός ο αχόρταγος περίγυρος που ηδονίζεται τόσο μα τόσο πολύ με το να μειώνει τους οικείους του.
Και κάπως έτσι γεννιούνται οι ανασφάλειες, οι εξαντλητικές δίαιτες, το μίσος του ίδιου μας του εαυτού και το κυνήγι της άπιαστης τελειότητας. Κι όλα αυτά γιατί η τοξικότητα των άλλων περνάει το μήνυμα στη συνείδησή μας πως αν δεν είμαστε του κουτιού δε θα μας αγαπάει κανείς…


Και μέχρι να γίνουμε του κουτιού τι γίνεται; Ποιος άραγε θα μας αγαπήσει μέχρι να γίνουμε αξιολάτρευτοι; Θα κρυβόμαστε από τον κόσμο μέχρι να μεταμορφωθούμε από κάμπιες σε πεταλούδες;
Κι όλη αυτή η έλλειψη αγάπης πού οδηγεί; Σε νευρώσεις και εξαρτήσεις φυσικά. Σε αδιάκοπες αυξομειώσεις βάρους. Σε διατροφικές διαταραχές, και σε ποικίλους άλλους ψυχαναγκασμούς.
Αυτό το βλέπουμε ακόμα και σε άτομα που διαθέτουν αυτήν την ποθητή αψεγάδιαστη εμφάνιση. Πόσες φορές δεν έχουμε πετύχει υπεργυμνασμένους ανθρώπους που νομίζουν πως θα γίνουν χοντροί αν χάσουν μία προπόνηση ή αν φάνε ένα γλυκάκι;


Τα καλά νέα όμως είναι πως καμία δίαιτα και κανένα εξαντλητικό πρόγραμμα γυμναστικής δεν είναι πιο αποδοτικό από την ίδια την αγάπη. Κι ο λόγος είναι απλούστατος. Οι υγιείς σχέσεις αμοιβαίας εκτίμησης και αποδοχής γαληνεύουν τον άνθρωπο και εκμηδενίζουν όλες τις ανασφάλειες. Οι όμορφες στιγμές με όμορφους ανθρώπους μας χαρίζουν απόλαυση μακράς διαρκείας. Ως εκ θαύματος σταματούν οι υστερίες, το άγχος, η βαρεμάρα, οι λιγούρες.

Θα μπορούσε να πει κανείς πως οι ισορροπημένες σχέσεις μας χορταίνουν, μας δημιουργούν το αίσθημα της πληρότητας. Κι αυτό ισχύει για όλες τις εξαρτήσεις.
Σε ένα σχετικό πείραμα αποδείχθηκε το εξής: Έκλεισαν ένα ποντίκι μόνο του σε ένα κλουβί και τοποθέτησαν δύο κάνουλες τροφοδοσίας, μία με καθαρό νερό και μία με νερό που περιείχε ναρκωτικές ουσίες. Σύντομα το ποντίκι άρχισε να προτιμά το νερό με τις ουσίες στο βαθμό που έπαθε πλήρη εξάρτηση. Κατόπιν πήραν το ασθενές ποντίκι και το έβαλαν μέσα σε μία κοινότητα ποντικών μέσα σε έναν άνετο χώρο γεμάτο δραστηριότητες. Σε αυτόν το χώρο φύλαξης υπήρχε πάλι ένα δοχείο με καθαρό νερό κι ένα με το ναρκωτικό. Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα οι επιστήμονες με μεγάλη έκπληξη είδαν πως ο εξαρτημένος ποντικός άρχισε σταδιακά να αποφεύγει το «μολυσμένο» νερό μέχρι που έφτασε στο σημείο να πίνει μόνο από το καθαρό. Είχε πλέον απεξαρτηθεί πλήρως.



Συμπέρασμα: Οι καλές σχέσεις μας κρατάνε υγιείς. Υγιείς ψυχικά πάνω από όλα, γιατί αυτό είναι το σπουδαιότερο. Δεν ψάχνουμε για μαγικές φόρμουλες που θα μας κάνουν έτοιμους για τα καλλιστεία. Δεν ψάχνουμε τρόπους και τεχνικές για να γίνουμε αντικείμενο πόθου των άλλων.

Δεν υποστηρίζω κανένα εγχειρίδιο τύπου: «Κάνε καινούριους φίλους και γίνε μοντέλο σε 30 μέρες.» Όχι. Το αντίθετο. Κάνε καινούριους φίλους που έχουν να σου δώσουν αγάπη και δε θα χρειάζεται πια να μπεις στο κρεβάτι του Προκρούστη για χατίρι των άλλων. Κάνε καλούς φίλους για να είσαι καλά. Για να μη βασανίζεσαι και ναι αν πραγματικά θες να κάνεις και κάποιες αλλαγές πάνω σου, μέσα και έξω, εγγυημένα θα το πετύχεις.


Πρώτη δημοσίευση εδώ: http://enfo.gr/ar7468


22 Ιουλίου 2017

Συμβιβασμός εναντίον αποδοχής

«Δε μου αρέσει να συμβιβάζομαι.» «Τα θέλω όλα ή τίποτα.» «Δε γουστάρω τα ημίμετρα.» Φράσεις που ακούω συχνά από διάφορους ανθρώπους εδώ κι εκεί.
Κοινό γνώρισμα όλων αυτών η μεγάλη ψυχική ένταση και το αμετακίνητο της θέσης τους. Άνθρωποι συχνά απογοητευμένοι από τη ζωή τους ή καλύτερα θυμωμένοι με τη ζωή τους που προτιμούν να βιώνουν μία σκληρή πραγματικότητα αντί να προσαρμοστούν σε κάτι που δε χωρά στα πρότυπά τους.
Αυτή η σκληρή κατάσταση μπορεί να αφορά στα επαγγελματικά τους, στα κοινωνικά τους ή πιο συχνά στα συναισθηματικά τους. Και τι είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Ήρωες της καθημερινότητας ή αυτοκαταστροφικές ιδιοσυγκρασίες;

Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Ο προβληματισμός μου έχει να κάνει με τις περίεργες καταστάσεις που όλοι μας λίγο πολύ καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε αργά ή γρήγορα. Πόσοι άραγε άνθρωποι από εμάς είχαν την τύχη ή και την ατυχία να έρθουν τα πράγματα βολικά στη ζωή τους. Να έχουν πάει όλα βάση προγράμματος; Και κατά πόσο αυτό τελικά μπορεί να θεωρηθεί ευτυχία;

Έχω ακούσει ιστορίες που κάποιος κατάκτησε αυτό που ήθελε αλλά στην πορεία του βγήκε ξινό και έχω ακούσει και ιστορίες που κάποιος λούστηκε κάτι που απευχόταν αλλά τελικώς του βγήκε σε καλό. Και βλέπω φυσικά και τους αξιαγάπητους κατά τα άλλα φίλους μας, που δε δοκίμασαν ποτέ να προσαρμοστούν στις καταστάσεις και έμειναν για πάντα στάσιμοι, γεμάτοι νευρώσεις και οργή. Είναι όμως στα αλήθεια συμβιβασμός να παίρνεις τα πράγματα όπως σου έρχονται;

Ας δούμε όμως πρώτα τι σημαίνει συμβιβασμός. Ο συμβιβασμός έχει να κάνει με κάτι που μπορούμε να αλλάξουμε αλλά για κάποιο λόγο δεν τολμάμε. Παράδειγμα. Περιτριγυριζόμαστε από τοξικούς ανθρώπους και δεν τους κάνουμε πέρα γιατί φοβόμαστε μη μείνουμε μόνοι. Ή μου τη δίνει η δουλειά μου αλλά δεν ψάχνω για κάτι άλλο γιατί δεν πιστεύω πως υπάρχουν δουλειές μέσα στην κρίση.

Τι γίνεται όμως με τα πράγματα που δε μπορούμε να αλλάξουμε; Κι αλήθεια μπορούμε να διακρίνουμε ποιες είναι εκείνες οι καταστάσεις που δεν αλλάζουν;
Πείτε πως πάμε μια βόλτα στο δάσος. Έχουμε στρώσει τα τραπεζομάντιλα μας, έχουμε απλώσει τα πιάτα μας και απολαμβάνουμε την ομορφιά της φύσης. Περνάμε τέλεια και δεν θέλουμε να το κουνήσουμε από εκεί. Ξαφνικά όμως πιάνει μία φωτιά που έρχεται απειλητικά κατά πάνω μας. Εκεί τι κάνουμε; Φεύγουμε από το δάσος ή μένουμε και καιγόμαστε επειδή  δε γουστάρουμε να γυρίσουμε στην πόλη; Μήπως και στην καθημερινότητά μας υπάρχουν πολλές τέτοιες φωτιές που τις αγνοούμε γιατί δε θέλουμε να μετακινηθούμε και τελικά γινόμαστε κάρβουνο;

Η ζωή δυστυχώς είναι γεμάτη από απρόοπτες καταστάσεις που μας ξεβολεύουν. Κάποιος αγαπάει το ποδόσφαιρο και είναι καλός σε αυτό αλλά παθαίνει ένα ατύχημα και μένει εκτός γηπέδων. Κάποιος έχει παντρευτεί τη γυναίκα που αγάπησε αλλά εκείνη αρρωσταίνει και πεθαίνει. Κάποιος άλλος έχει μια επιτυχημένη επιχείρηση αλλά μέσα στην κρίση τα  χάνει όλα. Κάποιος άλλος θέλει να γίνει γονιός αλλά είναι υπογόνιμος. Τόσα κι άλλα τόσα παραδείγματα που «για αλλού τραβήξαμε και αλλού η ζωή μας πάει». Το να το πάρουμε απόφαση είναι τελικά συμβιβασμός ή αποδοχή. Και τι είναι τέλος πάντων η αποδοχή;

Η αποδοχή δεν είναι τίποτα άλλο από την παραδοχή πως δεν είμαστε Θεοί. Είναι μία μορφή ταπείνωσης  αν θέλετε, μία κατάσταση άρνησης του εγώ μας. Σίγουρα δεν είναι και ό,τι πιο ευχάριστο, θέλει μεγάλα ψυχικά αποθέματα και θάρρος για να συμφιλιωθείς με την αποτυχία. Κανείς μας δε θέλει να αισθάνεται ηττημένος.
Κι όμως αυτές οι μεγάλες ήττες είναι αυτές που μας σμιλεύουν είτε προς το καλύτερο είτε προς χειρότερο. Αν δεν τις αποδεχτούμε μπορεί να μεταμορφωθούμε σε σκιές του εαυτού μας ή και σε τέρατα. Αν τις αγκαλιάσουμε όμως τότε ο πόνος που μας χαρίζουν βρίσκει το πεδίο ελεύθερο να μας μεταμορφώσει. Να μας ξεκλειδώσει δυνατότητες και χαρίσματα που ούτε καν τις φανταζόμασταν.
πρώτη δημοσίευση εδώ: http://enfo.gr/ar7454

20 Ιουλίου 2017

Σ' εκείνο το παγκάκι


Σκυφτός πάνω από τα χειρόγραφά του προσπαθούσε να συντάξει δυο λέξεις για να τελειώνει μια ώρα αρχύτερα με αυτές τις αράδες που είχε να παραδώσει. Ωραία η άνεση του να δουλεύεις βράδυ αλλά κι αυτό το πράγμα του να πρέπει κάθε φορά να στύβεις το μυαλό σου για να είσαι δημιουργικός και κυρίως συνεπής στο αφεντικό δεν το άντεχε.
Η φυλλάδα θα πήγαινε για εκτύπωση σε δύο μέρες κι εκείνος είχε να βγάλει ακόμα τέσσερις χιλιάδες λέξεις.
"Μαρτύριο", σκέφτηκε. Άλλες φορές τις ξεπετούσε τσακ μπαμ και τώρα; Άστο καλύτερα...

Πετάχτηκε όρθιος σα να τον τσίμπησε μύγα κι άρπαξε τα κλειδιά από το κομοδίνο. Τα τσιγάρα ανά χείρας και έξω από την πόρτα. Ήθελε σίγουρα να πιει μια μπύρα αλλά ετούτη την ώρα όλα τα μαγαζιά πήγαιναν για κλείσιμο. Κι εξάλλου χωρίς παρέα δεν έλεγε. Έκανε τρελό γούστο να έχει γύρω του παρέα. Όχι, πάντα, αλλά να όταν έβγαινε ήθελε πάντα κάποιον δίπλα του να του μιλάει. Ήταν στ' αλήθεια πολύ φλύαρος και απολάμβανε να αγορεύει με τις ώρες. Να αναλύει τα πάντα. Τις ειδήσεις, τα σίριαλ, τις εκπομπές, τα πολιτικά, τα αθλητικά. Τα πάντα!
Γινόταν σίγουρα ανυπόφορος και το γνώριζε καλά, αλλά αυτό που τον έσωζε πάντα ήταν πως τα έλεγε με γούστο.

Και να όμως που κάποιες φορές σαν απόψε ξέμενε από παρέα. Και τα βήματα του τον οδηγούσαν σαν υπνωτισμένο στις γωνιές που σύχναζε σαν εικοσάρης. Σ' εκείνο το παγκάκι που είχε πει για πρώτη του φορά ''σ' αγαπώ'', που ένας Θεός ξέρει αν το εννοούσε κι αν ποτέ του το είπε ξανά...

Απόψε όμως ήθελε να το πει ακόμα κι αν δεν είχε κάποιον απέναντί του. Απόψε ήθελε να το πει και να το εννοεί κι ας ταξίδευε εκείνο, όπου έπρεπε να φτάσει...

Απόψε για πρώτη φορά πονούσε και δεν ήξερε αν του άρεσε ή αν το μισούσε...

πρώτη δημοσίευση εδώ: http://enfo.gr/ar7364


Για ένα πιο χαρούμενο παγκάκι όμως, μπορείτε να πεταχτείτε στο διπλανό μου ιστολόγιο όπου σας περιμένει μία όμορφη βόλτα στον Άγιο Νικόλαο Νάουσας

salonique mon amour





14 Ιουλίου 2017

Στο δικό μου σύμπαν

Στο δικό μου σύμπαν υπάρχουν μονάχα αρρενωπές γυναίκες και θηλυπρεπείς άντρες. Γυναίκες με τιμή και θάρρος που δε ξοδεύονται για να κάνουν τα χατίρια του εραστή τους. Γυναίκες που δεν τσαλαπατούν την αξιοπρέπειά τους για να μη μείνουν μόνες. Γυναίκες που τολμούν και μιλούν, που αγαπούν τον εαυτό τους και δε βασανίζουν το σώμα τους και την ψυχή τους για να γίνουν εκείνα τα αντικείμενα του πόθου που φαντασιώνονται οι φαλλοκράτες αυτού του κόσμου.

Γυναίκες που μεγαλώνουν όμορφα χωρίς το φόβο του γήρατος, γυναίκες που απολαμβάνουν και εκτιμούν την τροφή δίχως να υπολογίζουν θερμίδες και βάρος. Γυναίκες όμορφες, μοναδικές με την προσωπική της σφραγίδα η κάθε μια κι όχι ρέπλικες ενός κακόγουστου μοντέλου. Γυναίκες που γεννιούνται μητέρες και που δε γεννούν για να γίνουν μητέρες.

Άνδρες με τρυφερότητα και ευαισθησία που δεν ντρέπονται να δείξουν τις αδυναμίες τους και να φανερώσουν τα κενά τους. Άνδρες που δεν κανιβαλίζονται για ν' αποδείξουν πως είναι άντρες. Άνδρες γεμάτοι αγάπη και μητρική αυτοθυσία που λογαριάζουν τη γυναίκα σαν συνάνθρωπο και τον άνδρα σαν αδερφό. Άνδρες χαρούμενοι με τα απλά και τα όμορφα χωρίς υπέρμετρες φιλοδοξίες και κυριαρχικές τάσεις. Άντρες που αντί για ακριβό ρολόι φορούν το πιο γλυκό και καταδεκτικό χαμόγελο.

Στο δικό μου σύμπαν δεν υπάρχουν σεξιστικά στερεότυπα, υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που μέσα από τα όποια στραβοπατήματά τους και τις όποιες αστοχίες τους, επιμένουν να πιστεύουν στην καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους. Άνθρωποι που γυρεύουν την ευτυχία στην καρδιά του διπλανού τους.

πρώτη δημοσίευση εδώ:http://enfo.gr/ar7428



7 Ιουλίου 2017

Το φαιδρόν άστυ

Γιατί άραγε η καλοκαιρινή ζέστη να αφυπνίζει τόσο πολύ το μνημονικό και να ανασύρει κάθε λογής περιστατικό και ευτράπελο; Ιδού η απορία.
Ήταν τελευταία μέρα της εξεταστικής λοιπόν, καλοκαίρι και πάλι και για κάποιο λόγο που δε θυμάμαι ιδιαίτερα, είχαμε ξεμπερδέψει νωρίς με το μάθημα, ενώ είχε προηγηθεί άσχημο ξενύχτι.

Άγρυπνη όπως ήμουν άφησα τη σχολή πίσω μου και είπα να κατευθυνθώ προς το κέντρο για να πληρώσω κάτι λογαριασμούς. Ομολογουμένως ήταν πολύ πρωί για μένα, το κλασικό παράδειγμα Θεσσαλονικιάς φοιτήτριας κι αν συνυπολογίσουμε την αϋπνία και την κόπωση της εξεταστικής, ε, δε θέλει και πολύ μυαλό να φανταστεί κανείς σε τι διανοητική κατάσταση βρισκόμουν. Παίζει ρόλο όμως αυτό που σας λέω, δώστε βάση.

Δεν είχα απομακρυνθεί πολύ, που λέτε, από την πανεπιστημιούπολη και τσουπ εμφανίζεται μπροστά μου ένας κύριος απροσδιορίστου ηλικίας αλλά νεανικής όψεως με μία ανατομία προσώπου που θα τραβούσε ακόμα και τα πιο αδιάφορα βλέμματα. Όχι, όχι για την ομορφιά του, ακριβώς το αντίθετο θα έλεγα, για την φαιδρότητά του.
Ήταν μελαχρινός με μία ερυθρόδερμη σκούρη απόχρωση, μαύρα κοντά μαλλιά και ένα πολύ στεγνό κόψιμο. Ολόκληρος ήταν πολύ ισχνός από την κορυφή μέχρι να νύχια κι ως εκ τούτου και το πρόσωπο του ήταν κάτισχνο.



Έλα μου όμως που σε αυτό το κάτισχνο στενό και στεγνό πρόσωπο προεξείχαν κάτι πελώρια αυτιά σαν πτερύγια σαλαχιού. Κι έλα που και τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του ήταν εξίσου τεράστια σα να τα πήρε κάποιος χειρουργός από ξένο κεφάλι και να του τα κοτσάρισε αυτουνού.
Μάτια, μύτη στόμα, όλα ήταν εξωφρενικά μεγάλα λες και ήταν έτοιμα να ξεκολλήσουν από το μούτρο του. «Βρε τι πάθαμε πρωινιάτικα!», συλλογίστηκα. Και να που αυτός ο τύπος με σταμάτησε στα καλά καθούμενα και άρχισε να μου λέει κάτι παλαβομάρες άλλο πράγμα.

-Καλημέρα κοπελιά μπορώ να σας κάνω μία ερώτηση; 
-Παρακαλώ, του λέω. 
-Είστε σίγουρα Ελληνίδα; 
-Ορίστε; Ναι γιατί; 
-Ξέρετε εγώ είμαι δημοσιογράφος και ταξιδεύω πολύ στον κόσμο και σας λέω στα σίγουρα πως δε μοιάζετε με Ελληνίδα.

Μου αράδιασε εκεί πέρα ένα σωρό εθνικότητες, έτσι ψηλο-γκλαμουράτες για να κολακευτώ και ύστερα προχώρησε στο κυρίως πιάτο που ήταν το αρχικό του ποθούμενο, το καμάκι.

-Μα σας λέω έχετε σπάνια ομορφιά, μπλα μπλα μπλα […] και δε γνωρίζω καλά την πόλη σας και θα ήθελα πολύ να πίναμε έναν καφέ και να με βοηθούσατε να τη μάθω καλύτερα κλπ.

Και φυσικά μετά από ένα τέτοιο ευφυέστατο και ευγενικό καμάκι, νιώθοντας βαθιά κολακευμένη είπα να του κάνω το χατίρι και να πάμε για έναν καφέ στα πέριξ. Πλάκα κάνω! Έκανα μια ντρίπλα και του ξέφυγα του παλαβιάρη. Τώρα θα μου πείτε αν ήταν κάνας μπάνικος μωρή ψωνάρα δε θα πήγαινες για καφέ μαζί του; Εμ, εδώ σε θέλω! Αν ήταν όμως μπάνικος σιγά μη πουλούσε τέτοιο παραμύθι για να πιάσει κουβέντα σε μια τυχαία περαστική. Αφήστε που μετέπειτα αποκαλύφθηκε πως αυτός ήταν σεσημασμένο καμάκι και την έστηνε συστηματικά έξω από τα πανεπιστήμια και σταματούσε κοπέλες με το ίδιο πάντα πρόσχημα και παραμύθι. Μη σας πω ότι κυκλοφορεί ακόμα και σήμερα μετά από χρόνια…

Πάμε όμως παρακάτω. Αφού λοιπόν ξεγλίστρησα από  τον Πικάσο, θα τον ονομάσω έτσι τιμής ένεκεν για το εντυπωσιακό κυβιστικό του πρόσωπο, κατηφόρισα για το κέντρο. Άδειοι οι δρόμοι. Ένας διαβάτης εκεί, ένα αυτοκίνητο παρακεί. Παράξενο σκηνικό.
Κι έτσι αλλόκοτα όπως είχε ξεκινήσει η μέρα μου, παραδόθηκα στο να παρατηρώ έναν, έναν τους περαστικούς που συναντούσα.

Ο ένας ήταν κουτσός, ο άλλος ήταν με αμαξίδιο, ο παρά άλλος είχε παραμορφωμένο πρόσωπο. Πραγματικά, σας μιλάω ειλικρινώς, όποιον άνθρωπο και να συναντούσα καθ’ όλη τη διαδρομή πανεπιστήμια-ΟΤΕ, είχε κάποιο είδος αναπηρίας. Μα τω Θεό σας λέω! Σταυροκοπήθηκα δε θα σας το κρύψω, όχι φυσικά για το πρόβλημα του καθενός,  αλλά για την συγκυρία και μονομιάς ξεπήδησαν στο κουρασμένο μου μυαλό μια σειρά από έντονους στοχασμούς και προβληματισμούς για να καταλήξω στον πιο δυσάρεστο. Είμαστε άραγε εμείς οι καλοφτιαγμένοι τόσο αδιάφοροι που δεν τους εντοπίζουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους μέσα στο πλήθος ή ακόμα χειρότερα όλοι αυτοί οι άνθρωποι αποφεύγουν να κυκλοφορούν στο δρόμο τις ώρες αιχμής για να μην πέσουν πάνω στα υποτιμητικά βλέμματα των περαστικών;

Εκείνο το πρωινό, πέρα από την ευθυμία που μου είχε προκαλέσει η παραδοξότητα του όλου σκηνικού, πραγματικά ένιωσα λες και είχε πέσει το παραπέτασμα που έκρυβε έναν άλλο κόσμο. Μία πόλη, πίσω από την πόλη. Έναν αλλιώτικο κόσμο που ζει μία παράλληλη κρυφή ζωή, απλά και μόνο γιατί δεν ταιριάζει στην αισθητική των άλλων.

Και ναι φίλοι μου, είχε έρθει και η ώρα η δική μου για ένα διάστημα, που για κάποιους λόγους υγείας, είχα χάσει την αλλοτινή αψεγάδιαστή μου όψη και έφτασα στο σημείο κι εγώ να αισθάνομαι πως δεν ταιριάζω στο κάδρο του ωραίου μας κόσμου. Συνέλαβα μάλιστα πολλές φορές τον εαυτό μου να αποφεύγει κοινωνικές συνάξεις σε πολυσύχναστα μέρη, γεμάτη με ντροπή για την εικόνα μου, μέχρι που αντιλήφθηκα ευτυχώς εγκαίρως πως ένα τέτοιο είδος απόσυρσης και αυτοτιμωρίας μάλλον χειροτερεύει την κατάσταση.

Το σώμα μας έχει έναν μαγικό τρόπο να εισπράττει τα θετικά ή τα αρνητικά συναισθήματα που τρέφουμε για αυτό. Όταν το μισούμε, αυτό μαραζώνει και ασχημαίνει, πέφτει το ανοσοποιητικό του σύστημα και χάνεται στο σφρίγος του. Αντίθετα όμως, όταν το αγαπάμε και το σεβόμαστε, εκείνο βρίσκει από μόνο του τους μηχανισμούς του να επανέλθει στα ίδια ή ακόμα και σε καλύτερα επίπεδα από πριν.

Οκ σας ζάλισα, από κωμωδία σας άρχισα σε δράμα σας το πήγα. Βάζω άνω τελεία εδώ και ανανεώνω το ραντεβού για περισσότερα ευτράπελα…

πρώτη δημοσίευση εδώ:http://enfo.gr/ar7412


3 Ιουλίου 2017

Αθάνατο ελληνικό καλοκαίρι

Αν ξαναβρίσω ξεβράκωτο άνθρωπο να με φτύσετε. Είναι από τις φορές που δε θα υπολόγιζα καθόλου κυτταρίτιδες και ψωμάκια και θα κυκλοφορούσα άνετα με μαγιό μέσα στην πόλη. Σαν τους αγαπημένους Βραζιλιάνους στην Ιπανέμα που, είτε είναι κορμάρες του χειρουργείου είτε είναι ολοστρόγγυλοι σαν φραντζολάκια, κυκλοφορούν όλοι μέρα μόνο με τα απολύτως απαραίτητα.

Κάτι τέτοιες τηγανιτές ημέρες μνημονεύω και τον παππού μου που σαν οικοδόμος που ήταν, είχε μάθει να φτιάχνει τις καβάτζες του για τις μεγάλες ζέστες. Τα μεσημέρια αφού έμπαινε κάτω από το λάστιχο της αυλής, πήγαινε στο πιο βορεινό και σκοτεινό δωμάτιο του σπιτιού και την έπεφτε  με ένα σεντονάκι κάτω στο δροσερό σανίδι και τα βραδάκια έστηνε το ντιβανάκι του κάτω από την κληματαριά και τράβαγε «σιφούρι» όπως συνήθιζε να λέει τον βαθύ και αναζωογονητικό ύπνο.

Μα δεν είναι μόνο ο παππούς μου που ήξερε να επιβιώνει στον καύσωνα. Γυρνώντας πίσω το χρόνο, στις εποχές που ακόμα το φαινόμενο αντιπαροχή δεν είχε γκρεμίσει όλα τα σπιτάκια τις Άνω Πόλης Θεσσαλονίκης, η ζωή των ανθρώπων ήταν έξω στις αυλές και στα μπαλκόνια. Όλοι με μισοφόρια και κοντά παντελονάκια, χωρίς να νοιάζονται για το πώς θα τους δουν οι άλλοι, με περισσευούμενη άνεση και αθωότητα, σκληραγωγούνταν σε αυτό που θα πει καυτό ελληνικό καλοκαίρι.


Τα βράδια αργά, αμέσως μετά το λακριντί στα πεζούλια της γειτονιάς ακολουθούσαν όλοι την ίδια ιεροτελεστία. Τηλεόραση στο μπαλκόνι, φιδάκι για τα κουνούπια, παγωμένο καρπούζι και ντιβανάκι.

Και αυτομάτως μια ολόκληρη πόλη μετατρεπόταν σε ένα ατελείωτο camping. Κάτω από τον έναστρο ουρανό το σπίτι του διπλανού ήταν η προέκταση του σπιτιού σου. Μαζί με την ανάσα σου άκουγες και την ανάσα του γείτονα. Συνήθιζες, ήθελες δεν ήθελες, την καθημερινότητα του άλλου. Μάθαινες να συνυπάρχεις και να ανέχεσαι.


Τότε τίποτα δεν ήτανε κρυφό. Τα γέλια και τα κλάματα, όλα ήταν δυνατά. Οι καυγάδες και τα μονιάσματα. Ακόμα και οι πορδές και τα ρεψίματα που διέκοπταν άκομψα το ρομαντικό τραγούδι των τζιτζικιών και των τριζονιών. Ένα καουμπόικο από το δεξί το σπίτι, ένα θρίλερ από το άλλο, οι διπλοπενιές του μαστρο-Δημήτρη από το παρά άλλο.

Κι ύστερα μπήκε στη ζωή μας ο κλιματισμός και ξαφνικά όλοι κλειδαμπαρωθήκαμε μέσα στα σπίτια μας, πίσω από τα θερμομονωτικά και ηχομονωτικά κουφώματα αλουμινίου. Μάθαμε να είμαστε παραγωγικοί όλο το καλοκαίρι και η έννοια των διακοπών και της παύσης πήγε περίπατο. Διαγράφηκε από δικαίωμά μας.

Μπήκαν στη ζωή μας και τα μπιτσόμπαρα και οι ξαπλώστρες και πήγαν περίπατο και τα μπάνια το λαού με τα τάπερ και τις ομπρέλες. Τώρα τα ψυγειάκια και τα θερμός έχουν γίνει πρώτο θέμα στις ειδήσεις σα να είναι κατάντημα να κάνεις μπάνιο σε μη οργανωμένη παραλία…
-Πήρατε κι εσείς σαντουιτσάκια και καφέ από το σπίτι, ρωτάει με μελοδραματικό ύφος η ρεπόρτερ.

Όγδοο καλοκαίρι της κρίσης και ακόμα μας φαίνονται αδιανόητα τα προφανή. Μας φαίνονται πολύ ταπεινά αυτά που κάποτε ήτανε χαρά για κάθε Έλληνα. Τουλάχιστον έτσι προσπαθούν να μας περάσουν τα ΜΜΕ που θέλουν παντού να βρίσκουν δράματα μακριά από το μεγάλο καπιταλιστικό όνειρο.
Σαγιονάρα, πετσέτα και βουρ με το αστικό στην κοντινότερη παραλία. Σαν και τότε που μας έπαιρναν οι γιαγιάδες μας από το χέρι και μας πήγαιναν για μπάνιο στο Θερμαϊκό. Ξανά πίσω στα απλά και τα όμορφα, τότε που η λέξη δεν κάνω τίποτα είχε μεγάλη αξία.

Πρώτη δημοσίευση εδώ:http://enfo.gr/ar7402





13 Ιουνίου 2017

Ο Κύριος Θήτα

Καθόμασταν σε ένα πάρκο από αυτά το πολύ ούαου τα μεγάλα τα μητροπολιτικά τύπου Central Park. Φυσούσε ένα ωραιότατο δροσερό αεράκι και τα τζιτζίκια μαζί με τα τριζόνια έδιναν κοντσέρτο. Πού  και πού ακουγόταν και καμιά κουκουβάγια. Ναι ήταν βραδάκι. Νωρίς όμως, λίγο μετά το σούρουπο, απίθανη ώρα για καλοκαιρινό άραγμα, αν εξαιρέσει βέβαια κανείς τα κουνούπια. Δε βαριέσαι, δε μπορούμε να τα έχουμε κι όλα.

Εκείνος καθόταν δίπλα μου σχεδόν αμίλητος με ένα τσιγάρο στο χέρι που έκανε τάχα μου πως το κάπνιζε και μία έκφραση μακαριότητας στο πρόσωπο. Εγώ λίγο πιο τσιτωμένη απολάμβανα ένα παγωτό καϊμάκι σε χάρτινο κουπάκι. Δε τα μπορώ τα χωνάκια γίνομαι πάντα μούρτζος μετά.

-Καλά γιατί καπνίζεις; Στέκει;
-Για ξεκάρφωμα. Μου απαντά λακωνικά.
-Α και καλά ινκόγκνιτο κι έτσι. Ντάξει...
-Με πιάνεις.
-Δε σκέφτηκες όμως ότι μπορεί να με πειράξει ο καπνός σου;
-Μη νοιάζεσαι, έχω φροντίσει το αεράκι να τον διώχνει μακριά. Τι διάολο Θεός είμαι;
-Μπαρντόν; Ακούω καλά; Είπες τι διάολο Θεός; Ξέσπασε σε γέλια.
-Σε κούφανα έτσι; Ναι τα λέω πολύ πετυχημένα ο π-στης ώρες, ώρες.
-Είσαι μεγάλο Τρολ! Του λέω και με μια κίνηση του αντίχειρα έδειξε πως συμφωνούσε. Έπειτα έπεσε σιωπή. Αδιάφοροι διαβάτες περνούσαν δίχως καν να υποπτευτούν το παραμικρό. Εξάλλου το καμουφλάζ του Θ. ήταν αριστοτεχνικό. Πιο βαρετή και μπανάλ φάτσα δε θα μπορούσε να είχε πάρει και πιο συνηθισμένα ρούχα δε θα μπορούσε να είχε φορέσει.



Υπήρχε ένα θέμα όμως με τα σκυλιά και τη γάτες που τον πήραν μυρωδιά και έρχονταν και κάθονταν όλα τριγύρω από το παγκάκι μας. Στην αρχή ήταν δυο τρία μόνο και δεν έδιναν στόχο, στην πορεία όμως μαζεύτηκαν κι άλλα κι αυτό δεν φαινόταν καθόλου καλό. Ένας πιτσιρικάς από απέναντι ήταν ήδη έτοιμος να τραβήξει βιντεάκι σίγουρα καρφωτό για youtube. Με ένα ωραιότατο τέχνασμα ο Θ. εμφάνισε μία καντίνα λίγα μέτρα πιο πέρα και το πρόβλημα λύθηκε.

-Ήθελα πολλά να σου πω. Αποκρίθηκα. Μα τώρα είναι σα να μη θυμάμαι τίποτα. Ή σα να μη χρειάζεται να πω.
Μου χαμογέλασε γλυκά και σε αυτό το χαμόγελο άφησε να φανεί αμυδρά η ομορφιά που κρυβόταν κάτω από το αδέξιο παρουσιαστικό.
-Ξέρεις τι; Θα γούσταρα όλα μου τα βράδια να τα περνούσα κάπως έτσι. Ξεκούραστα και χαλαρά με το αεράκι να φυσά γλυκά.

Αυτή τη φορά με κοίταξε στα μάτια και μου χάιδεψε τα μαλλιά, μα απάντηση δε πήρα. Ύστερα σηκώθηκε από το παγκάκι και σφύριξε στα σκυλιά να τον ακολουθήσουν. Πριν απομακρυνθεί πολύ μου έκλεισε συνθηματικά το μάτι και με ένα νεύμα του χεριού του μου έδειξε πως πάντα θα ήταν εδώ γύρω...

Πρώτη δημοσίευση εδώ: http://enfo.gr/ar7357


Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

my store on etsy

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets