13 Ιουνίου 2017

Ο Κύριος Θήτα

Καθόμασταν σε ένα πάρκο από αυτά το πολύ ούαου τα μεγάλα τα μητροπολιτικά τύπου Central Park. Φυσούσε ένα ωραιότατο δροσερό αεράκι και τα τζιτζίκια μαζί με τα τριζόνια έδιναν κοντσέρτο. Πού  και πού ακουγόταν και καμιά κουκουβάγια. Ναι ήταν βραδάκι. Νωρίς όμως, λίγο μετά το σούρουπο, απίθανη ώρα για καλοκαιρινό άραγμα, αν εξαιρέσει βέβαια κανείς τα κουνούπια. Δε βαριέσαι, δε μπορούμε να τα έχουμε κι όλα.

Εκείνος καθόταν δίπλα μου σχεδόν αμίλητος με ένα τσιγάρο στο χέρι που έκανε τάχα μου πως το κάπνιζε και μία έκφραση μακαριότητας στο πρόσωπο. Εγώ λίγο πιο τσιτωμένη απολάμβανα ένα παγωτό καϊμάκι σε χάρτινο κουπάκι. Δε τα μπορώ τα χωνάκια γίνομαι πάντα μούρτζος μετά.

-Καλά γιατί καπνίζεις; Στέκει;
-Για ξεκάρφωμα. Μου απαντά λακωνικά.
-Α και καλά ινκόγκνιτο κι έτσι. Ντάξει...
-Με πιάνεις.
-Δε σκέφτηκες όμως ότι μπορεί να με πειράξει ο καπνός σου;
-Μη νοιάζεσαι, έχω φροντίσει το αεράκι να τον διώχνει μακριά. Τι διάολο Θεός είμαι;
-Μπαρντόν; Ακούω καλά; Είπες τι διάολο Θεός; Ξέσπασε σε γέλια.
-Σε κούφανα έτσι; Ναι τα λέω πολύ πετυχημένα ο π-στης ώρες, ώρες.
-Είσαι μεγάλο Τρολ! Του λέω και με μια κίνηση του αντίχειρα έδειξε πως συμφωνούσε. Έπειτα έπεσε σιωπή. Αδιάφοροι διαβάτες περνούσαν δίχως καν να υποπτευτούν το παραμικρό. Εξάλλου το καμουφλάζ του Θ. ήταν αριστοτεχνικό. Πιο βαρετή και μπανάλ φάτσα δε θα μπορούσε να είχε πάρει και πιο συνηθισμένα ρούχα δε θα μπορούσε να είχε φορέσει.



Υπήρχε ένα θέμα όμως με τα σκυλιά και τη γάτες που τον πήραν μυρωδιά και έρχονταν και κάθονταν όλα τριγύρω από το παγκάκι μας. Στην αρχή ήταν δυο τρία μόνο και δεν έδιναν στόχο, στην πορεία όμως μαζεύτηκαν κι άλλα κι αυτό δεν φαινόταν καθόλου καλό. Ένας πιτσιρικάς από απέναντι ήταν ήδη έτοιμος να τραβήξει βιντεάκι σίγουρα καρφωτό για youtube. Με ένα ωραιότατο τέχνασμα ο Θ. εμφάνισε μία καντίνα λίγα μέτρα πιο πέρα και το πρόβλημα λύθηκε.

-Ήθελα πολλά να σου πω. Αποκρίθηκα. Μα τώρα είναι σα να μη θυμάμαι τίποτα. Ή σα να μη χρειάζεται να πω.
Μου χαμογέλασε γλυκά και σε αυτό το χαμόγελο άφησε να φανεί αμυδρά η ομορφιά που κρυβόταν κάτω από το αδέξιο παρουσιαστικό.
-Ξέρεις τι; Θα γούσταρα όλα μου τα βράδια να τα περνούσα κάπως έτσι. Ξεκούραστα και χαλαρά με το αεράκι να φυσά γλυκά.

Αυτή τη φορά με κοίταξε στα μάτια και μου χάιδεψε τα μαλλιά, μα απάντηση δε πήρα. Ύστερα σηκώθηκε από το παγκάκι και σφύριξε στα σκυλιά να τον ακολουθήσουν. Πριν απομακρυνθεί πολύ μου έκλεισε συνθηματικά το μάτι και με ένα νεύμα του χεριού του μου έδειξε πως πάντα θα ήταν εδώ γύρω...

Πρώτη δημοσίευση εδώ: http://enfo.gr/ar7357


Show Comments: OR

2 σχόλια:

Giannis Pit είπε...

Πολύ όμορφο Χριστίνα....! συνεχίζεις απτόητη. Καλό βράδυ να σου ευχηθώ.

Анастасия N. είπε...

Όμορφο, ατμοσφαιρικό, ασυνήθιστο!
Μπράβο σου, Χριστίνα μου!

Καλώς σε (ξανα)βρίσκω στο φιλόξενο "σπίτι" σου!
Φιλιά! ♥

Για να σχολιάσετε

Για να σχολιάσετε

thank you

thank you

instagram

Instagram

Μουσαφίριδες

Blogger Widgets